Rotonde, een stukje ‘over’

Zondagochtend, loom lief lang lekker lui……letterlijk!
Van 8 tot 10 leg ik me comfortabel languit in de zetel om enkel nog te luisteren, neen geen actief gedoe tussendoor, dan vervliegt de concentratie, oh wee als manlief het waagt me te storen, die twee uurtjes zijn voor mij, mezelf en de radio.

Christel Van Dyck en een BV praten dan live – trouw sinds 2014- op Radio 2 over de afslagen van het leven, middenin de rotonde van het bestaan, gezellig met een lekker ontbijt in het vroegere Grand Hotel Bellevue (in de volksmond de Rotonde genoemd), wellness avant la lettre, pal op de dijk van Westende, zicht op de golvende zee.

Gasten praten heerlijk en vooral éérlijk over hun leven, zij stelt de juiste vragen, altijd empathisch en vriendelijk, haar stem klinkt warm. Bij het slot kunnen  gasten  terug blikken, en geregeld hoor ik dat ze achteraf blij verrast zijn om eigen onverwachte openheid.

Ik vind het zalig om even in die geest rond te tuinen, versteld te staan over zoveel openhartigheid.

Deze morgen was Torfs aan de beurt, neen niet Rik, maar de always aimabele Wouter ,  CEO van schoenen Torfs. “Hij kiest met hoofd én hart
Misschien levert hem dit binnenkort een tiende verkiezing op als beste werkgever van België?

Hij inspireert me om even stil te staan bij mijn afslagen in het leven. Neen, ik ben en blijf geen BV,  maar op een eigen kleine, bescheiden manier kiest iedereen zijn eigen weg, spannende zijwegen, onverwachte wandelwegen en hobbelige kiezelpaden.

Geboren in een warm nest, een gezin van zes, in de uithoek van de Vlaamse Ardennen, golvende heuvels. Genieten van natuurpracht werd ons met de paplepel ingegeven.
Het huis met jawel, 20 km vergezicht, staat op de berg en en helpt de vier seizoenen intens smaken.
De afslagen worden nog grotendeels in familiekring beslist, tot ik mijn eigen opleiding, kot en stad kies. Eerst Kortrijk, dan Leuven, heel boeiende, woelige  jaren.
Geregeld zware studiemomenten, maar vooral die heerlijke tijd van vrijheid, ontdekkingen, studentenleven, eerste en latere en échte liefde, elke dag frieten met grote kladden mayonaise, cantus ‘ein prosit’, studentencodex, en studentendoop (toen nog heel onschuldig en…. vooral vies en vuil ),  swingende T-dansants en late uurtjes in vroeg ochtendgloren.
Ik leef en geniet erop los, zonder grote zorgen, soms zonder verantwoordelijkheid, ik geef toe, maar altijd met hart en ziel.

De volgende afslag wordt de beslissende keuze voor het lesgeven, in het begin met vallen en opstaan, twijfel en tranen soms, maar ik vind de juiste stek, de ‘ideale’  school, een tof corps, vrienden voor het leven en nog toffere studenten. Mijn hart en ziel drijven weer boven.
Tussendoor nog ‘even’ de keuze maken voor 3 zonen, alhoewel hier niet alles echt te kiezen valt 🙂 . Ik ben fier op mijn gezin, toen en nu, gisteren en vandaag, daar en hier, op hun keuzes en eigen gekozen afslagen, als een leeuwin vecht ik voor mijn welpen.

Pijnlijk moest ik afscheid nemen van zus en ouders.
Heel moeilijke tijden blijven in mijn hart verankerd.
Wonden, toegebracht door hen, die ons onverschillig zijn, laten geen littekens.” (beter verwoorden dan de  Franse schrijfster De Beausacq lukt me niet)
Littekens zijn de tol die we moeten betalen bij elk afscheid van echte liefde.

Ik leef gulzig, ook nu in de dagen ‘zonder’ (?)  werk, zonder kinderen thuis, maar met zoveel vrolijkheid rondom.

Laat nu de muzikanten komen,
En schenk hun glazen gele wijn;
Zet alle ramen op de tuin wijd open:
We gaan nu lang en innig vrolijk zijn. (G Reve)

Advertenties

werk aan de winkel

tijd stress.jpg

Politici moeten er eerst nog laaaaang over palaveren.
Maar binnenkort is het weer zo ver…..

De foto trok ik  in het boeiende Trainworld-museum in Schaarbeek.
De trein in de loop der jaren, daar horen nu eenmaal klokken bij.

Dit zes-woord-verhaal inspireerde me bij  de stresserende  🙂  schrijfuitdaging van Marion.
https://doldriest.com/category/zeswoordverhaal-uitdaging/

 

Turn your dreams into plans

20190313_1014383491169171424181949.jpg
eindeloos wachten
en trachten
je op de lens te plakken
tussen vele  kale takken
terwijl jij je warme nestje maakt
je pracht me heel diep raakt
je ijver me ontroert
je kopje me beroert
telkens weer ben ik te traag
je wacht niet op m’n vraag
om even te poseren
 wat tijd met mij spenderen

 

 

Buiten voelt geen lente aan, en toch beleef ik ze, ze is dwingend, dringend, swingend.
Overal ontmoet ik kuiskriebels, de lenteschoonmaak komt in ’t land, zelf heb ik hier (gelukkig?) zelden last van….
Reiskriebels daarentegen spelen flink op, reisjes worden volop gepland, de regen buiten helpt de concentratie op het scherm met zijn vele mogelijkheden, verrassingen en (door ons nog) onontdekte gebieden.

Heel ver reizen we nooit, vliegtuig is aan ons niet besteed, we rijden waar de wagen ons brengt – fietsen altijd als passagiers op de laders-  om daar ter plaatse de streek te doorkruisen.

Vooral natuur inspireert ons. Dat (groot) streepje zon is meer dan welkom.
Dit jaar staat de Achterhoek in Nederland op het programma, we waren er nog nooit, met veen-, bos- en natuurschoon, rijk aan kastelen en landhuizen.
Maar ook Veluwe, Zeeland en tulpenvelden wachten geduldig.
Wie hier langer leest, weet dat wij rasechte Nederlandfans zijn.
Net zoals Ardennen en Bachten de Kupe en….

Cultuur snuiven we op in Dresden en Weimar. Met fietsen weer als trouwe bondgenoten.

We leven vooral nog in blije verwachting, net zoals de koolmeesjes hierbuiten.
Duidelijk aan elkaar gewaagd.

Een verjaardag te vieren? Een meerdaagse waard!
Een zomer in het vooruitzicht? Op-stap-dagen te vullen!
De eerste lentezon? Nederland, kust en Ardennen blijven verrassen.

Fijn toch, dat wachten op….

Durf te leven! Kwel u niet met te veel gedachten. Werk uw werk en zing uw lied onder blij verwachten.” (P A de Génestet-Nederlands theoloog en dichter )

 

 

kleine gelukjes

Drie kwikke stemmetjes bij het ontbijt
vrolijke praatjes en beweeglijkheid
dagen vol leven, dagen met brede lach
genieten van heel intens pluk de dag

Speelpleinen blijven de favoriet
binnen en buiten infiniet
regen en wind kan hen niet deren
dromen verzinnen in kindersferen

Naar de Zoo met de trein
in de zevende hemel zijn
kijk oma mijn lievelingsdier
opa die aap gaat parmantig op zwier
mama- en kindolifant stelen de show
ze gaan in gevecht of is het de liefdesflow

Negen km hebben we in de benen
verbazing is waar ze kracht ontlenen
kleine voetjes trappelen enthousiast
herinneringen hechten zich stevig vast
in nu en in later
een lach en een schater

Blijheid werkt inspirerend
gretigheid exploderend
Nog een verhaaltje voor het slapen gaan
met  allen het bed in is waar ze op staan
opa baard en Tiny zijn dé grote fans
brengen temperamentjes in slaapcadans

20190308_213909.jpg

 

 

“over”

In de blogwereld ben ik nog (te?) vaak een bleuke.
Soms voel ik  schrijfkriebels, soms  blijf ik inspiratieloos bij de pakken  titel zitten.

Digitale vrienden?,  conversaties opbouwen met mensen zonder beeld?, woorden zonder klank?, boeiende verhalen over mensen van vlees en bloed?, [alleen zag je het vlees nog niet 🙂  ] , poëzie, schitterende foto’s en toffe uitdagingen ontdekken in woord en beeld?, een fijn babbeltje met die andere ‘onbekende’??

Dat allemaal hoort bij de blogwereld, een wereld die ik nog niet zo lang ken, met grote ver/bewondering ontdek ik dat sommigen al meer dan 15 jaar bloggen, zelf had ik –tot een goede twee jaar geleden- zelfs nog niet gehoord over ‘het fenomeen’.
Klinkt wel heel on-aards?

Vaak lees ik eerst het item ‘over’, om meer te weten en begrijpen, om naar gelijkaardige verhalen of juist totaal andere interesses te zoeken.
Meegaand  als ik ben, wil ook ik dus graag die ‘over’ op mijn blogcover, alleen…. vind ik die knop nergens, weet niet hoe die een plaatsje te gunnen, en dus…. dus….. besluit ik simpelweg een ‘over’ in mijn categorieënwolk te plaatsen, hoe simpel kan leven zijn!, en hierbij beetje bij beetje  los te laten over mezelf, over mijn verleden, dat ondertussen groter is dan de toekomst, tenzij ik natuurlijk de oudste mens ter wereld mag/ moet worden.

Heb ik dan een speciaal, boeiend levensverhaal? Verre van, ik ben en blijf (graag) doorsnee, en toch vind ik- vreemd genoeg- mezelf belangrijk genoeg om te hopen, dromen, wensen dat ik er nog even, graag langer dan even, mag zijn…

En neen, niet alles was en is koek en ei, rozengeur en maneschijn, ik moe(s)t geregeld water bij de wijn doen, het gras groeide soms groener aan de overkant en vaak stap(te) ik met het goede been uit het verkeerde bed.
Oh ja, vergeten, oefening baart ook kunst !
En… de volhouder wint overaltijd.

Heel vervelend om een zin telkens met ‘ik’ te moeten starten of eindigen of bemiddelen.
Ik ben ik. Ik word zij. De baby, het kind, het pubermeisje, de jong-volwassene, mama en oma.
Ik schrijf over haar leven, haar beslommeringen, haar ervaringen, haar herinneringen. Alleen heeft ‘ik’ geen goed geheugen, en werd bij  ‘ik’ veel verleden diep verstopt in haar grijze hersenmassa.
Maar toch, hier en daar, dichtbij en ver weg, duiken soms nog souvernirkes op uit dat ver voorbije.
En vooraleer ze compleet de mist in dreigen te gaan, probeer ik ze hier te ‘vereeuwigen’.
Wat schreef ik ook weer over de volhouder en winnen?

Tipjes van de sluier oplichten, hoe doe je dat? Gewoon een sprookjesachtige start.

Er was eens, heel lang geleden, een Lieve meisjesbaby, geboren in een warm, fijn nest. Grote zus was terecht -tja- fier op dat  huilende hoopje mens.
Een zusje en kleine broer (zo werd de familienaam toch nog onverwacht verder gezet, vader krijgt  trots eindelijk een zoon, na drie dochters!) volgen, jaar na jaar.
Het huis was en blijft groot en statig, daar ergens diep verdoken in de Vlaamse Ardennen, pal op de taalgrens.

20190304_112619
Een Lieveke

Zij weet het enkel van horen zeggen, het huis getuigt  in vol ornaat van veel vruchtbaarheid en warme liefde.

Wordt vervolgd…..

Gooi de ramen open Laat de wereld binnen De winter geeft zich over De lente kan beginnen (Stef Bos)

inCollage_20190301_152443032 1.jpg

 

Raamtekenen, ik doe het dolgraag  :-).
De stiftjes doen de rest.
En tussendoor dé ideale ‘must’ om het raam te kuisen,
of lappen (zoals het in Nederland zo mooi wordt verwoord)
Winter mag nu plaats ruimen voor lente.
[Die we eigenlijk al een weekje kenden.]
Ik daag je uit om te ‘Spring’en!
Ik weet, ik ben wellicht een (te?) vroege vogel…

Het vers valt niet ver van de droom (**)

Ik werd heel langzaam wakker, ik wreef mijn ogen uit (*)
geen daglicht buiten, noch enig ochtendgeluid
vaagweg heel pril vogelmuziek
overgeleverd aan pure mystiek

Met jou heb ik de nachtdroom doorgebracht
zo heerlijk levendig jezelf, vrolijk en zacht
in geuren en kleuren vertelde je je verhaal
over wat je overkwam, lief loyaal

Heel graag wilde ik met je verder gaan
ik dwong mezelf niét op te staan
en wentelde me weer gezellig in die waan
jij wees me vlot de dromenrichting aan

Je verhaal ging over toen, die angst en pijn
en hoe je nu zo blij mag zijn
je wilde me heel graag nog even spreken
en gaf een rust en vrede teken

Ik werd heel langzaam wakker, ik wreef mijn ogen uit (*)
een blije lach, die slingert nu vooruit
zo hemels,  met jou, die lange nacht
zo prettig, zo heerlijk onverwacht

Mijn dag kan niet meer stuk
ik pluk zovéél geluk
fijn je nog eens zo dicht te mogen treffen
op jou wil ik  graag het vriendenglas heffen

(*) gestolen uit ‘de eerste sneeuw’ van Jan De Wilde

(**) Woorden van Karel Jonckheere (Vlaams schrijver)

Even karamellen over die  droom waarbij ik een vriendin, die bijna 8 jaar geleden -veel te vroeg- overleed,  zo levendig terug ontmoeten mocht.
Ik slaagde er écht in mijn heerlijke droom verder te zetten, gewoon verder de nacht in, haar weerzien maakt mijn dag fijn. 
Héél graag wil ik er hier snel over schrijven, vooraleer het gevoel terug vervaagt, want zo gaat het vaak met dromen…
Hallo dag, hoe stralend kan je zijn!

 

 

Pyjama-ergernis

pyama

 

Of kindjes graag gaan slapen?

NEEN!

Of kinderen soms moe zijn?

NOOIT!

Doen pyjama’s aan bedjes denken?

JA!

Elke avond terug diezelfde strijd om ze in hippe slaapkledij te wringen?

GEGARANDEERD!

 

 

Bij de schrijfuitdaging van Marion
om een zes-woord-verhaal te bedenken
rond pyjama,
vond ik heel snel inspiratie
bij mijn eigen nakroost.
Pyjama luidt het einde van de dag in,
een dag die altijd te kort duurt,
deze woorden verzinnen ze dus zelf  🙂

( https://doldriest.com/category/zeswoordverhaal-uitdaging