Weimar (deel 2)

Doorheen een prachtig weids landschap, doorspekt met helgele koolzaadvelden, rijden we richting Weimar.

Weimar is niet enkel gekend vanwege zijn voetbalgekke urinoirs (zie)
Hoewel… we ontdekken er ook een super-leuk vrouwentoilet, ik bespaar jullie de foto.
Ons hotel ligt een tweetal km verwijderd van het centrum, maar met de fiets doorheen het grote prachtige park wordt een heerlijk beleven op zich. Het stadje is gezellig, kleurrijk, vooral de huizen geven een  speels authentiek effect.
Drie to do’s staan op ons programma, er is veel meer te zien, Wikipedia wijst je met plezier de weg en Googlemaps de route. .

20190515_130259.jpg
Belvedere vooraanzicht

 

Vlot vinden we het groene fietspad en rijden verloren in de imposante tuinen van kasteel Belvedere, de zomerresidentie van de hertogin Anna Amelia. De buitenkant oogt prachtig en majestueus. De binnenkant is hertog-lijk rijk en luxueus. Jammer dat de  kamers niet overal zijn ingericht om het rijke verleden te leren kennen, het is grotendeels een museum. Maar de namaak-marmer-wanden geven een  prachtige  verfkunst weer.
Grote ramen tonen een schitterend uitzicht, hij krijgt de slaapkamer met uitzicht op de oprijlaan en de stad in de verte, zij krijgt de kamer met uitzicht op de sierlijke hoven.
Hij moet in het oog houden, zij mag genieten.

Ik begrijp en leef even mee in die ‘goede oude tijd’, maar zie vooral – in mijn ogen- veel overbodige (?) weelde.
Met bevroren handen we terug richting centrum, muts en handschoenen waren géén overbodige luxe geweest. Zijn we wel degelijk mei?

20190515_153139Als je in Weimar bent, MOET je  binnen springen, en liefst wat langer, in Crêperie du Palais, , het verhaal lees je via de link. Lekker en gezellig een pannenkoek eten, je laten bedienen voor de vriendelijke Fräulein, even in Frans-Duitse sferen vertoeven, écht tijd nemen voor deze verwennerij is een over-heerlijke must.

Nadat we de overdadigheid hebben geproefd van het kasteel uit de vorige eeuwen, kiezen we nu voor de minimalistische  trent, een nieuwe  levensstijl op alle vlakken. Studenten kunnen er hun creativiteit uitleven met verschillende materialen.
W Gropius is in 1919 de oprichter van het nieuwe denken, de architectuurschool van ‘scheppend vormgeven’.

20190515_182151
Weimar weerspiegeld in het lichtwerk in het Bauhas

Even rekenen maakt duidelijk dat deze stijl dus net 100 jaar oud is. In Weimar – waar alles ooit begon- opende  in april 2019 het nieuwe Bauhaus, waar we de modernistische kunst niet altijd begrijpen, we voélen vooral temidden de  kleurrijke en heel originele werken  in het gloednieuwe gebouw, Bauhausstijl waardig.
We ontdekken er minimalistische, strakke en geometrische creaties, waarbij ‘vorm volgt functie’ het motto is. Pure materialen worden gebruikt, heel belangrijk is ook het SAMENwerken aan een totaalconcept.
Geen individualisme, en dat voelt fijn aan.
Niet enkel een kunststijl, maar een vorm van (be)leven

 

 

Wordt vervolgd.

Advertenties

Erfurt versus Buchenwald

Reizen tijdens schoolweken kon niet, gebonden als ik was aan vakantiedagen (ik besef, vrij talrijk 🙂 ) in het onderwijs, als kleuter, kind, puber, student en ‘juffrouw’.
Het voelt nog steeds onwennig aan, zomaar middenin de maand mei, iedereen rondom me in werkmodus, en wij trekken erop uit en sleuren vrienden mee.
We hebben het verdiend, maak ik mezelf wijs.
Gepensioneerden moéten  de economie steunen!

Even grote paniek als de auto op 300 km van huis plots dienst weigert, hij is amper drie maand oud en kijk….., daar heb je het al….. , vooroordelen troef…, tot we ontdekken dat wij zélf de techniek over het hoofd zagen, en de bijgeleverde ‘snufjes’ simpelweg niet wisten te gebruiken.
Nooit te oud om te leren…. Of juist te oud om te begrijpen….?
Hij dolt en rolt en bolt ons het op één na oudste stadje van Duitsland binnen.
Het voormalige Oost-Duitsland ademt een heel speciale sfeer uit, alles heeft er een verhaal.

Erfurt is een gezellig stadje, met vele prachtige pleintjes, een middeleeuwse stadskern, de  Marien Dom  en kerk rijzen -statig zij aan zij- hoog boven de stad uit.
Boven word je – buiten de adem gerekend- beloond met een uniek zicht op het Domplein. Het is er heerlijk bekomen.
20190512_185639
Vooral de Krämerbrücke, de langste met huizen bewoonde brug van Europa betovert, de ponte vecchio van Erfurt.
Historische vakmanshuizen  fascineren en nodigen uit tot een poëtisch mijmeren aan de Gera-rivier.
We halen de fietsen boven en rijden vele kilometers door het prachtig groen landschap, we volgen de kronkels en ups en downs van de rivier.

In een straal van een paar km ontmoet je Bach, Goethe, Schiller en een heel wrede wereld .
Doelbewust verborgen in de grootse bossen bezoeken we Buchenwald. De geschiedenis overweldigt en verstilt. Het enorme terrein, waar massa’s mensen urenlang moesten rechtstaan, wachten, honger leden en van uitputting opgaven, verkilt me tot op het bot.
20190514_114123
De foto met de lijken, verbrandingsovens, de ‘bloedstraat’ erheen,  de aftekening van  vele barakken, waaronder de kinderbarak, piepkleine cellen waar gevangenen maandenlang verbleven in honger en ijzige kou, ver weg van de bewoonde wereld, de imponerende schouw waar  geuren en walmen uit een ver verleden  je als het ware overvallen, beleef je als bezoeker heel intens.

Aanvankelijk was het kamp bedoeld voor criminelen en homoseksuelen en Roma (stel je voor, alle drie op gelijke hoogte!), tijdens de tweede wereldoorlog werd het een concentratiekamp in Nazi-Duitsland.

Hoe wreed kan leven zijn…. Een kop koffie helpt de ontstellende geschiedenis verteren.

En wij rijden verder, dieper het land binnen.

Als de nodige wasmachines zijn gedraaid,  de kleurrijke terrasbloemen (heel liefde-rijk verzorgd door mijn lieve buurvrouw) uitgedund, de auto van vliegresten is bevrijd, schrijf ik een vervolgje.

Thuiskomen geeft rust? Vergeet het!
Maar de energie staat op zijn  toppunt na  veel aangrijpende  indrukken.

 

 

 

up en down

20190505_1221195421266658797083606.jpg
De natte sprookjesweg in Bazel.

Een “prachtige” lentedag nodigt uit, we springen de fiets op, baden door  plassen, de buien overdonderen, dikke druppels belemmeren het (uit)zicht.
Tien lange kms rijden we nat, opdrogen doen we bij de heerlijk veggie lasagne, die smaakt en voelt als een lekker heet oventje.
Een fris glaasje rosé,  puur  ter opwarming 🙂

De volhouder wint ook hier, dapper, nat tot op het bot, dagen we de zon uit.
Ze bezwijkt uiteindelijk én verrijkt.
Nat wordt droog, plassen worden modderige hoopjes, de fiets komt onder vieze spatplekken, grijs wordt fris-groen, schoenen krijgen weer enige vorm, druppels drogen drentelend.
En ….. de blauwe hemel straalt.

Vieren die teugels én het cijfertje extra (gelukkig achteraan) voor manlief.
Samen zijn  we 1(+) 2(+) 7 –> tiener!

We rijden één van de mooiste routes van Vlaanderen, langs bos en weiland,  drassige lanen  en  dijken, kleine kronkelende wegeltjes met zicht op heel veel schapen, wiens wolletjes zo prachtig opkrullen bij al dat nat.
De wielen van de fiets gaan rond en rond, rond en rond, rond en rond. (heerlijke kindersong!)
Bootje varen al over de baren…. Enthousiaste schippers houden er de vrolijke bui in.

We ontdekken de wereldtuin, een mooi park in een verscholen hoek.
De open-lucht-kunstgalerie uit Zimbabwe verrast, de werken kleuren soms uitdagend rijk, soms eenvoudig kunstig gestroomlijnd. 

incollage_20190508_18210692939961510137406248.jpg
De beeldentuin in Hamme

Twee Zimbabwanen (wat een woord!) geven  een workshop beeldhouwen, de deelnemers geven met plezier wat extra uitleg en we ontdekken prachtige kunstwerkjes van amateurs.

Tegen de avond voelen ze hun armen niet langer, houden ze geen greintje spierkracht  over, na dagenlang vijlen en laagje voor laagje afpellen, een zen geduldswerk met mooi resultaat.
Misschien moet ik het ook eens  proberen? Wie weet? Ooit??
Met enige fierheid je eigen werk etaleren in de woonkamer lijkt me een leuk idee, maar het engelengeduld  is echt aan mij niet besteed, vrees en weet ik…. Dus eerder Nooit?
Is kopen dan misschien dé oplossing?
Een paar kleurrijke vlinders en  bonte spechten zorgen  nu  voor wat Zimbabwaanse sfeer in onze tuin. Ook tevreden.

Vol-daan ploffen we die avond in de zetel, nagenieten is de boodschap.
Ont-daan hoor en kijk ik naar beelden van Julie, het meisje dat  niet meer is, dat een gruwelijke dood stierf, onschuldig en jong.
Enkel op het verkeerde moment op de verkeerde plaats.
En geliefden die eenzaam en totaal verweesd achterblijven….

Onze mooie dag vervaagt, zo snel kan gevoel keren….

 

 

 

lief kind

20190503_155140637005567386350853.jpg

 

Hé kleine meid op je kinderfiets, 
Je lacht en je zwaait naar een zwaan 
En de vijver weerspiegelt je witte jurk, 
En het riet fluistert je naam 
En het zonlicht speelt in de draaiende wielen, 
Schitterend strooi je het licht, fiets ” (Herman Van Veen)

Hé kleine meid, vandaag word je groot, een rasechte tiener!

Je leest hier niet, maar wie weet…. over een paar jaar als deze oma-blog nog bestaat ……
Ik bedoel uiteraard de blog 🙂 .
En dan duim ik voor een reactie!

Tien jaar geleden, het was al tegen de avond aan, telefoon van je papa, ‘ja mama, ik ben nu zelf papa‘….
Ik luister, zie,  tranen overweldigen, jij bent  nog piep,  oh zo schattig.
Ik neem je graag in mijn armen, heel voorzichtig, je lijkt  breekbaar compleet met tien vingertjes en evenveel teentjes. Net zoals toen ik je papa voor het eerst in mijn armen nam, nestel je je lekker warm tegen me aan, ik laat pure emotie los, geluk kent hier geen grenzen en over-stroomt.

Je bent het liefste meisje op de hele wereld. (met slechts één kleindochter in de nakroost, kan ik dit in eer en geweten schrijven en beweert niet elke oma dit?)

Je groeit, je bent bij me of ik mis je, er is geen tussenweg. Je bloeit.
Je huilt, je lacht voor het eerst en blijft lachen, je tatert en blijft babbelen, auma wordt oma, je bent blij en blijft enthousiast.

Als kleine meid ben je zot van schoenen. Elke uitstap eindigt in de speelgoedschoenwinkel. De eerste stapjes….
Gouden schoentjes, roze stappers, witte sandalen, dansmuiltjes (Assepoester kan er niet aan tippen)  met bloemen.
Je blijft een happy bloemenmeisje. Lange haren wapperen, of toveren vlechtjes.
Je vraagt ‘wat vind je mooist, oma?’ en ongerust  ‘kan jij wel staartjes maken?’
Ja hoor, deze oma is allround. 

Jouw knuffels maken mij (h)eerlijk  héél erg warm.  

Je leert lopen, fietsen, bij oma en opa in bed kruipen, je als een lammetje tegen mij aandrukken, tellen, lezen, prachtig tekenen, turnen en dansen en met woorden spelen, je begrijpt opa’s humor als geen ander.
Eerlijk blijven oma, ik ben ook soms boos en verdrietig.” Doe gerust, lief kind, zo zit leven in elkaar, geniet van rozengeur, en vind je weg in maneschijn.

Lieve kleine meid, ik schrik als je fier als een gieter naast me komt staan, je wordt écht groot, of…. ik klein?
Binnenkort  pukkeltjes?, tienerzorgjes?, onzekerheid en lostrekken?
Je hebt nog massa tijd om kind te zijn!

lief kind
flow with the wind
leef de dag
met je stralende lach
en als je huilen moet
leer zeggen
ook dat is goed
jouw wegen plooien ruim
je krijgt alvast de pluim
van fijn lief kind
sportief en gezwind
in goud getint
teder bemind

 

 

verwarring troef

facebook_1556696121468

soms weet ik het niet goed
kies ik links of kies ik rechts
keuzestress in overvloed
waarom dan niet naar averechts

ik twijfel, denk goed na
verwarring troef hier bij de muur
tot ik blauw-wit  oversla
en kunst bespeur op de structuur
links-wit-rechts-geel-figuur
een groots twijfelgarnituur
elke richting wijst naar omega
dat is waar ik voor opensta