Het moment

Vrijwilligers en partners (zelf hoor ik bij de tweede groep) van het schoolbestuur krijgen  (waar heb ik dit verdiend?) een x-gangenmenu  aangeboden.

Voel ik daar de goesting wegsmelten bij deze schitterende zon?
De beslissing om er met de fiets heen te rijden, verzacht  lichtjes het buitengemis.

Manlief rijdt ge-pak-t en ge-das-t, ik heb  vier verschillende outfits uitgeprobeerd vooraleer definitief te beslissen dat de warmte toch de doorslag zal geven  bij de uiteindelijke keuze.
Manlief zweet zich te pletter, korte broekjes, blote benen, petjes en topjes fietsen  ons bij deze temperatuur vlotjes voorbij, we willen vooral niet bezweet arriveren….. ?!
Halverwege gaat het jasje uit, het wordt losjes over het stuur gehangen om niet al te verkreukeld toe te komen, het hemd met lange mouwen maakt alvast de zonnecrème overbodig.

De morgen startte met een discussie, voor mij hoeft die over-deftige outfit niet, maar ‘hij wil vooral niet uit de toon vallen’. En toch doet hij het bij  onze oververhitte aankomst, de vest wordt  niet meer aangetrokken , de das verdwijnt richting mijn  te kleine handtas, waar hij de verdere middag mag liggen frommelen, de hemdsmouwen worden nog net niet opgerold.

Maar we eten lekker en gezellig, mét airco en delicieuze wijntjes.
We genieten van én in  ‘het moment‘.

De tijd vliegt, met een ommetoertje van 30 km rijden we terug richting huis, het kostuum wordt stilletjes – in een verborgen hoekje- verwisseld voor  short en T-shirt   en netjes opgeborgen  in de fietstas. Hij voelt weer heerlijk fris.
20180630_172400
De kurkdroge natuur bekoort en helpt  calorieën verbranden.
In de verzengende hitte waan ik me in de steppe, ik fiets doorheen een vergeelde film.

 

20180630_180612.jpg

Een terrasje in de  de Schuur  met zijn  museum van oude ambachten, en met uitzicht op de grote plas  en het kasteel van Bazel , inspireert nog tot een foto van dat gezellige oude kastje, zoals ik het ook in huis  zou kunnen smaken.

 

20180630_173538-1

De nutteloze ‘brug’ maakt duidelijk dat ook zin-loos échte kunst kan geven.

Ik wil graag mijn tijd nuttig verspillen.
(Loesje)

 

 

Advertenties

Warme duik

56 jaar geleden
een duik in het verleden
vakantie staat weer voor de deur
en als volleerde kleuter
ruik ik reis- en zomergeur

50 jaar geleden
ik ken al heel wat schoolwijsheden
en weer vlamt daar die mooie zomer
een twijfelende puber
wat slomer en een dromer

44 jaar geleden
de volwassen wereld  ingetreden
die eerste verliefdheid
en keuzes dringen op
daar is ze dan studententijd

40 jaar geleden
die prachtige tijd is weggegleden 
studentikoze blij- en vrijheid
soms zorgen om een slecht examen
het wordt voltooid verleden tijd
ik stap een nieuwe wereld binnen
op de onderste sport beginnen
langs de andere kant van de lessenaar
sta ik als getallen-kunstenaar

40.5 jaar geleden
in ’s mans voetsporen getreden
vaarwel aan ’t vrijgezellenleven
100 km verder weg
met de liefde van mijn leven

36 jaar geleden
volop de mama-wereld ingetreden
drie zoontjes op een rij
zorgen voor weinig slaap én vrolijkheid
en brengen meer dan leven in de brouwerij

9 jaar geleden
het oma-schap komt aangereden
een kleine dochter, lief en teer
4 kleine zoons op rij
5 kindjes die ik adoreer

3 jaar geleden
nieuwe plannen om te smeden
niets moet, alles mag
pure vrijheid lonkt
morgen komt er weer een dag
daar is ze terug
die fijne zomer
en in mij de stille dromer
over loslaten en voorbij
in karamelle rijmerij

 

dauwparels

20180624_113732

Vreugde in ’t land
de duivels winnen de wedstrijd
onze kater verliest zijn strijd
vijftien jaar lang
een lieve trouwe huisgenoot
ik hoor niet langer zijn miauw
om troost eten of aandacht
hij geeft geen kopjes meer
de tumor heeft hem de das omgedaan
hij mocht inslapen
heel simpel  heel eenvoudig
ik oefen me in  missen

We fietsen met vrienden
goede vrienden
doorheen het groene land
langs glinsterend water
dat zon helpt weerkaatsen
het grasveld met vele kleuren
wild-gezaaide bloemen
in open tuin
maakt stil
en helpt een fijn vers
over parels en dauw
en rijkdom en later
bezinken
zo mooi
zo kunstig
zo waar

 

smile in verzen

smile

 

S paar of kies ik kleurenpracht
een ruiker die naar me lacht
paarse en witte geuren
schuiven met ochtendhumeuren

M ooie wegel wijst  de weg
mijmeren langs bos en heg
genieten van de zachte rust
fluwelen nevel die me kust

I n ’t parkje  tussen bomen
rusthuis waar z’op adem komen
mensen met een heel verleden
weinig plannen nog te smeden

L achend uiten ze een groet
aroma zweeft me tegemoet
de wind wenkt heen en weer
ik adem  hemelsfeer

E n daar wacht ’t nieuwe eethuis
fijn houten gevel siert het huis
collega en zin zijn metgezel
genieten is nog kinderspel
vijf letters hangen in ’t vizier
verzilveren nu en hier

 

Stil-staan bij de haast.

Ik moet niet vergeten te zwaaien als ik mezelf voorbij loop”. (Loesje)

En toch ben ik het vaak, te vaak vergeten……

Er is een leven na de haast, zoals er een leven voor was. Kinderen hebben geen haast, kinderen tellen nog de erwtjes in hun bord. 58.
(schrijft Guinevere Claeys vandaag in de krant)
Mijn kindertijd was er één van grote ont-haast-ing, luilekker en gezellig door spelletjes dartelen, het denk- en doe-werk werd voor mij gedaan, mijn ouders troostten het kinderlijk verdriet  , we volgden de schuifaf richting warme zwembad, de schommel richting felblauwe hemel, de auto richting verre reis en de paden richting schaduwrijk bos. De tijd vloog vrolijk voorbij.
Ik telde nog  rustig de mandarijnen (vooral de dag voor de heilig man langs kwam). 23.

Haar kar is leger dan de mijne. Maar de dame voor mij in de lange wachtrij kijkt om, en zegt : ‘u mag voorgaan als u wil’. 
……….
‘Ik weet dat het niet nodig is’, zegt ze, en toch komt ze zich achter mij positioneren. ‘Ik heb zelf al lang geen haast meer’. 
………

Mijn eigen haast heb ik niet zien aankomen. Hij was er plots, en ik heb hem meteen gehoorzaamd. Zelfs geloofd. ” (G. C.)

Het volgzame kind in mij zorgde ervoor dat ook ik diezelfde haast heb gekend, (te) vele jaren lang. Elke dag vouwde met de glimlach hetzelfde stramien voor me open : tegen de tijd in hollen om de kinderen – gekleed en gevoed-  in de klas te krijgen, rennen naar de eigen school, me afjakkeren om de leerstof rond te krijgen, terug draven naar diezelfde kinderen, nadenken om een gezonde maaltijd op tafel te snel-toveren, racen naar de winkel, en nog vlug tussendoor de was en de plas en de kuis en de kapper en de muziekschool en de voetbal en de hof en de bedrituelen en het avondlijk schoolwerk en…..
Ik heb er last van gehad, ik vergat te wuiven, jammer genoeg kende ik Loesje toen nog niet. Mensen rondom waarschuwden me , maar ik wist natuurlijk beter, de haast moest mijn beste vriend zijn én blijven om alles op punt te krijgen….
Ik herken diezelfde energie (klinkt positiever dan gejaagdheid) in de jonge gezinnen van onze kinderen. Ze zoeken – vaak vruchteloos- naar een spoortje me-time. Het is de levensfase die dit vraagt, eist, gebiedt, verwacht, voorschrijft.
Of toch niet?

“Ik reken af en dank de dame nog eens. Ze glimlacht moederlijk, op de band heeft ze tien bakjes aardbeien staan. ‘Voor de confituur’, zegt ze” (G.C.)

Ik kan nog veel leren over ont-haast-ing, de hurry zit nog wat ingebakken, deze werd ooit een tweede natuur. Maar ik leer bij, rustige stap voor trage stap, ik leer tijd nemen en maken, ik leer wuiven, en ooit, ooit zal ik confituur maken!

 

 

met de gids door Gent

Met een vriendengroepje van negen trekken we richting Gent, om er de meest verborgen hoekjes en kantjes te ontdekken. Gids voorop, wij luisteren, worden teruggeworpen via  een boeiende vertelling in de Middeleeuwen.
Gent toen, verrassend Gent nu, met oude en nieuwe sporen.
Met veel aandacht voor het verhaal achter de gebouwen en de rustieke pleintjes, voor de legende en het echte leven.

Vooraleer hier te verzeilen in een Wikipedia-pagina, haal ik simpelweg wat herinneringen op, die me hebben geraakt, geen simpele weetjes die elke encyclopedie kan weergeven.

Het vertrek is gepland aan het mystieke Gravensteen, die van burcht -over gebouw voor het rechtswezen -over de binnenin ondergebrachte fabriekjes -naar terug burcht is geëvolueerd, hét pronkstuk op de wereldtentoonstelling in 1913 .
Dit gebouw is een topic in Gent, wij gaan voor de stillere, prachtige omgeving van de Lieve, die in het verleden een grote rol speelde voor graan- en wijnvervoer van en naar Damme. We zitten op bankjes bij de prachtig groene wilgen die treuren over de vergane glorie van het kanaal.

Hier zou ik willen wonen…. pure rust vlak bij het bruisend stadsleven. We dromen over een huis met verschillende verdiepingen, om er met vrienden te gaan samenwonen, onze ‘seniorentoekomst’ indachtig 🙂 . Eerst nog de Lotto winnen!

Op de deurbel van een ossenbloedrood imposant pand  prijkt de naam ‘Verhofstadt- Verkinderen’. Is hij het? Ja hij is het die hier woont!
Tot de ‘kers op de taart’ himself aan de overkant van de straat loopt, en zijn vrouw de deur opent en iets mompelt van ‘ja, hij woont hier’. Ideale timing door de gids 🙂 .

We stappen richting Prinsenhofplein, waar de luisterbankjes ons geduldig opwachten.
Enkel een resterende muur en poort getuigen nog van het bestaan van de immense residentie van de Bourgondische hertogen, waaronder de beroemde/beruchte keizer Karel.
De keizer die de Gentenaars de naam ‘stroppendragers’ bezorgde, door in een ver verleden ‘creesers’ (krijsers) met de strop om de hals door de laan te laten lopen, als vernederende straf voor de opstandigheid.
Het 180 kg zware beeld van Chris de Mangel staat uitdagend, blootsvoets, richting keizer Karel, te staren. De duim tussen ring- en middelvinger als teken van pure verachting.
De zichtbaarheid van de mannelijkheid is enkel een gevolg van de wind, die het hemd tegen het lichaam aandrukt.

stroppendrager

We krijgen -onverwacht, maar fijn geregeld door de gids-  toegang tot de tuin van het klooster van de ongeschoeide karmelieten. Deze paters leiden (of lijden?!) een leven van armoede, gebed en contemplatie.
De voorwaarde is dat we heel rustig zijn en enkel fluisteren. No problem!
De oude leeuwenkooi, waar ooit de leeuwen van keizer Karel verbleven en waaruit eentje ontsnapte om bloeddorstig drie mensen aan stukken te rijten, gaf plaats aan de dierentuin, die drie volle eeuwen overleefde.
Een blik achter een eigenlijk ontoelaatbaar scherm wordt ons hierbij gegund.

Via de kleine straatjes van Patershol keren we terug. We herkennen het échte hol, waar de arbeidersbevolking in de Middeleeuwen water uit de gracht kwam halen om het leer te looien. Het stonk er toen vreselijk naar urine.
In de jaren 60 had dit ‘hol’ geen goede naam, nu proeven we nog enkel nog de rijkere sferen.

We praten na , genieten na, lachen na, proberen ons in te leven in de ‘goeie oude tijd’ (?)   in een gezellige brasserie de Stokerij, een voormalige brouwerij en jeneverstokerij, waar de broers Claes als architecten zoveel mogelijk de oude elementen van het beschermd gebouw verwerkten.
Het interieur is fraai en ongedwongen, de bediening galant, het eten lekker, het gezelschap fijn.

We leerden een mooi stukje Gent kennen via intrigerende verhalen van onze gids.

Waarvoor dank, manlief 🙂

 

 

 

beetails

 

Vandaag beleef ik een identieke ‘zomaar een dag‘ , toen in april, nu in juni.
Een dag met ontelbare getallen, een dag waarbij je je als oma best fier voelt met de  vijf paar lachende, dankbare oogjes  en 5 dikke smakzoenen bovenop.

De zoete beloning gaat mee, perron op, perron af, trein op, trein af.

Een eerste potje zuivere honing, eigen kweek van de imkerfamilie.

Animaltails kreeg er een tof broertje beetails bij, opnieuw prachtig geïllustreerd door de heksenfee, heerlijk zoet van het naarstige volkje.

De grondleggers blijken telkens meesters in originaliteit op een leuke, verrassende manier .
Er hoort een tail bij, een staartje, een verhaaltje over de verloren gevlogen enthousiaste en ambitieuze bij, die – na een reis om de wereld-  aansluiting vindt  bij een nieuwe korf, om er uiteindelijk tot koningin te worden genomineerd. De volhouder wint!

Elk honing-zoet-potje krijgt het bijhorend miniboekje met  Ita’s verhaal.

Voorlopig kunnen ze de vraag niet bijhouden, het aanbod is nog te schaars. Maar met imkertjes in wording komt het volgend jaar méér dan goed.

Dat wordt zonnig, zacht, zoet, zuiver, zilver-lijk genieten!