Lente me (Toon Hermans)

Voor blogjes lezen en schrijven lijk ik minder tijd te vinden.

Heeft het te maken met de zon en de fiets, voor ons dé meest ideale combinatie? Ook al zijn terrassen nog niet open, ons pad leidt vaak ‘toevallig’ langs ijshoeves met houten banken, ruim verspreid over grote weides. Waar koeien je ongegeneerd blijven aanstaren waarbij je het gevoel krijgt dat je het ijsje dringend moet beveiligen.

Of heeft het te maken met het vaccin dat onze dagen toch lijkt te beheersen. Manlief was goed, heel goed ziek, maar intussen gelukkig weer de oude gezonde, vol energie en eindeloos veel plannen. Goed teken.
Uiteindelijk kreeg ik de lang verhoopte prik vorige vrijdag, na een eerste flink ontgoochelende afspraak. Vijf weken later komt nummer 2 eraan, en dan…..hopelijk…. duimen maar…..
Dat we kort daarop gezwind het prachtige weer in fietsten, was -achteraf gezien- misschien toch niet zo’n geweldig idee. Lichte duizelingen en een druk op mijn hersenpan getuigden dat het vaccin wel degelijk zijn werk doet. Maak ik vooral mezelf graag wijs. Het WE beleefde ik in ‘iets hogere sferen’, maar Beer, de hond, onze logee en een bezoekje van de kleinkindjes hielden me met de voeten op de aarde en maakten veel goed. De grote terrastafel in de stralende lentezon werd voorzien van een lekkere lunch, Beer en de kinderen speelden -zorgeloos en uitbundig -verstoppertje en voetbal tussen struiken en op het gras.
Lente maakt blij en soms overmoedig.

“Every flower is a soul blossoming in nature.”
― Gérard de Nerval

Hij bloeit uitbundig

Blij…..en toch…..

Zaterdagochtend, de zon schijnt doorheen de vuile ramen, of waagt toch een poging. Ik besef, ik heb veel te veel te lang gewacht, maar de zin ontbrak, ofwel was het te koud, te nat, te druk, te stil, te lastig, altijd wel een te te vinden……
Ik besluit de koe bij de vieze horens te pakken, de Kärcher in de hand probeer ik streeploze baantjes te trekken. Elke tip is hier welkom, want het lukt me zelden.

De GSM rinkelt, of ik het vaccin van Pfizer diezelfde avond nog wil meep(r)ikken, ik werd simpelweg heerlijk uit de reservelijst geplukt. Het hart maakt zowaar een sprongetje, is dit niet hét bericht waar ik reeds een heel jaar geduldig op wacht?
Kwart voor acht, niet te laat? Neen hoor, ik ben nog fit ende gezond. Ook het tweede vaccinatiemoment wordt vast gelegd. Dit klinkt niet langer als een sprookje. Mijn eerste stap naar nieuwe vrijheid wordt dankbaar aanvaard.
We fietsen de dag door, ramen krijgen uitstel, wie maalt daar nu nog om? De tocht leidt naar de polders van Kruibeke, links de brede Schelde met zicht op Antwerpen, rechts het grootste overstromingsgebied van Vlaanderen met slikken en schorren, water- en weidevogels. Groepen fotografen halen er hun hart en foto’s op. En dan ontdekken dat de boerderij met lekkere eigen-bak-wafels en hoeve-ijs ons uitnodigt voor een rustig plekje in de zon én op een bank, we aarzelen geen seconde. Hoe beloftevol kan een dag zijn!
De hele tijd leef ik een waas van opluchting en blijheid, want hier en nu is mooi, daar en straks krijg ik mijn prik. Nooit verwacht dat een mens zo verlangend kan uitkijken naar een scherpe naald….

Stipt om 19.20u schuif ik buiten aan in het rij van drie mede-kandidaten. Beter te vroeg dan te laat, manliefs tip.
Braaf houden we onderling afstand, stippen wijzen weg en stapgrootte. Om kwart voor 8 staan we nog steeds daar, een man meldt dat een onverwacht probleem opdook, waarvoor ijverig een oplossing wordt gezocht en zal gevonden worden. Zware fietsbenen maken het wachten moeilijk, na enige aarzeling en een goedkeurende blik van de vrijwilliger ga ik toch even zitten op die eenzame stoel. Het wordt koud, de zon verdwijnt. De verantwoordelijke komt eindelijk buiten, hij heeft nog juist drie prikken klaar en…. goed geteld, we zijn met vier. Iedereen kijkt iedereen aan, muisstil. En ja, ik ben het laatst toegekomen en ja, met veel excuses en een vage afspraak voor eind volgende week fiets ik, ontgoocheld en ontmoedigd en nog meerdere onten, terug richting huis, waar manlief – genezen en wel- me opwacht om samen onze eerste prik te vieren met de prachtige Netflixreeks Bir Baskadir met krulletje onder de s ( het lukt me niet de juiste toets te vinden)…..
Heel langzaam kom ik in de Turkse sfeer, waar het verschil tussen de vele culturen prachtig wordt aangereikt.

De dag, die zonnig begint, eindigt toch niet geheel in mineur, met dank aan schitterende acteurs.

Stille dinsdag

Druk kwetterende vogels en een ronkende afwasmachine verstoren de stille ruimte.

Straks komt Heer Bolle uit Nederland hierheen om onze zetel (bank voor de Nederlanders, want hij en bank komen samen uit het land) terug extra op te bollen. Broodnodig, want de harde metalen lat doet pijn aan de rug. Waar die oorspronkelijke vulling heen is, blijft me een raadsel, of er huizen muis-stille beestjes in het onderstel?

Manlief maakt zich nuttig als vrijwilliger in het vaccinatiecentrum. Ook ik heb me aangemeld, maar nog wachtende op de eerste oproep voor een administratieve job, vier uur rechtstaan is niet aan mij besteed.
We schrijven gisteren, de shift van man zit erop, nog een klein overuurtje wordt voorgesteld, no problem, niets bindt hem, goed teken dat alles daar vlot draait. Een overschotje AstraZenica wordt hem onverwacht aangeboden, hij zegt niet neen, net 65 is het sowieso nog wachten.
Nadat de nodige documenten zijn ingevuld, plant de dokter gedecideerd de spuit in de arm, en een half uurtje stoel-wacht-tijd later stort hij zich uitgehongerd op zijn voor de derde keer opgewarmde maaltijd.
In de namiddag trekken we richting zee, Oostende staat op de planning, zon en humeur stralen.
Net thuis overvalt manlief een serieuze dip, koorts, grieperig, lamlendig, te moe om broodnodige Dafalgan te slikken. Het vaccin doet zijn ding, besluiten we dus maar, optimist tot in de kist.
Na de onrustige nacht volgt nu een stille dinsdag, uitgeput slaapt hij de dag door en verplaatst schuifelend van zetel naar bank en eindeloos weer terug.
Vrienden, die hij de dag voordien bereidwillig wegwijs maakte in het centrum, appen hem dankbaar, gezond en wel. De gastheer ligt geveld. De dienst van vandaag is opgegeven. Andere katten worden gegeseld.

Een korte blik terug naar ‘zalige Pasen’, zo begroetten we elkaar in een ver verleden. De coole paashaas heeft her en der lekkernijen verstopt in de hof, de opbrengst wordt verdeeld over de kinderen, beloofd!, voor oma en opabaard dit keer géén overschotten. Of hebben we voldoende Coronakilo’s verzameld? Zijn visie dan…
Zoon speelt zelf voor paashaas met echte eitjes van eigen kweek. Ik sputter tegen, eieren genoeg in voorraad nu we net 10 dagen het kippenhok van de buur op reis verwennen. Hij dringt aan, schone dochter valt in.
Wat doe je dan als goedgemanierde mama? Dankbaar aanvaarden en ijverig op zoek gaan naar een vrij plaatsje in de overvolle koelkast.
In ‘wat doe ik hier in hemelsnaam allemaal mee’-gedachten verzonken open ik de doos…..het duurt even eer mijn euro valt…… Onze middelste, de ‘eeuwige vrijgezel’ …..



Op verkenning in de Verbeke Foundation.

Wat is kunst?
Wat is kunst?
Die blik in haar ogen dat is kunst
Wat is kunst?
Wat is kunst
?” (Noordkaap 1992)

De song schiet door mijn hoofd tijdens de wandeling in het bijna 30 hectare groot gebied (met 12 hectare natuur) van de Verbeke Foundation in Kemzeke in de buurt van Hulst.
Het gaat om één van de grootste privé-initiatieven van hedendaagse kunst in Europa.
Op fietsafstand hiervandaan, al heel lang op onze to-do-list, en pas nu voor het eerst heel verrassend ontdekt.

Begin 1990 begonnen Geert en Carla Verbeke-Lens kunst te verzamelen. De nu-gepensioneerde Geert was topman van het transportbedrijf Vegetra, de hele infrastructuur toverde hij in 2005 om tot een kunstsite, waar cultuur, natuur en ecologie elkaar vriendelijk en openhartig de hand reiken.
Tegenwoordig zie je er vooral hedendaagse bio-art, vaak controversieel, omringd met slingerende bospaden en vijvers , waar het heerlijk vertoeven is en elke hoek voor een verrassend effect zorgt. Het terrein wordt aangeboden als platform voor jonge kunstenaars zonder subsidies, die er logeren in speciale ‘residenties’, soms zie je ze aan het werk.

Het geheel oogt ruw, onaf, pretentieloos, beetje slordig, unpolished, en is voortdurend in beweging, net zoals het leven buiten de muren.
Kunstenaars mogen best vuile handen hebben“, woorden van Verbeke.

Momenteel kan je de wintercollectie bewonderen of ja, verafschuwen…., zoals de immense windmolenwiek, de kudde levensgrote paarden gefabriceerd van afval en klei in gaas, de ‘groene’ kathedraal van Marinus Boezem met vijf jaar oude populieren in steigerwerk dat jarenlang het dak van de Baudelokapel in Gent onderstutte. Na renovatie van de kapel verhuisden steiger en leien dakpannen naar Kemzeke.
Er zijn ontelbaar veel kisten met stoffige flesjes palm opgestapeld , er is de reusachtige koepel, gebouwd met houten balkjes met de grote ronde opening bovenaan waar zon en blauw (niet altijd, we blijven in België) doorheen stralen.

De sculptuur van wilgenbomen groeit voortdurend aan en confronteert de bomen (en onszelf) met hun (ons) eigen materiaal. De 90-jaar oude bomen waren ooit veroordeeld tot vernieling.
Beckers has given the old-timers a unique opportunity at survival and revival” en nog veel meer re’s.
De bar met gerecycleerd materiaal is sfeervol opgebouwd naast het troebel vijverwater, helaas niets vloeiends te vinden voor onze uitgedroogde kelen.
De échte take-away-bar is wel open, het grote terras zit ons wat te overvol.

De installatie van Koen Vanmechelen (Labiomista avant la lettre) en de Bing of the Ferro Listo van Panamarenko geven herkenning.

Er is zo ontzéttend veel te beleven, vaak grappig en vrolijk, zeker niet altijd mijn smaak, maar de originaliteit maakt het meer dan de moeite waard. Het is er fijn wandelen, kinderen mogen op de buitensculpturen klimmen en klauteren naar hartenlust, beetje jammer van het lawaai van de autostrade in de buurt, maar dan weer heel leuk is het stukje 1-meter brede kunst-autoweg op het domein, inclusief vangrails en verkeersborden op ware grootte.

Het stapelen van stenen -elke Bob de Bouwer kan er zich zalig uitleven- en ander afvalmateriaal werpt me terug naar juli 2020 en de ecokathedraal in het Friese dorp Mildam, die we deze zomer onder fijne begeleiding van Jan een bezoekje brachten. De natuur krijgt ook hier nu tijd en ruimte voor eigen creatief spel.

Om de immense binnenruimte te verkennen zijn de benen te moe en schijnt de zon te fel.
Maar van uitstel komt geen afstel, dat ligt vast.
De grote zandruimte met kunstwerken als speeltuigen gunnen de broodnodige rustpauze.
Een h.e.e.l bijzondere ervaring.
Zoals het past bij dit project, kan je best de route van tevoren downloaden, om niet – net als wij- hopeloos verdwaald te geraken….

Uiteraard klopt mijn smartphone overuren, een kleine selectie toon ik jullie graag.

Brief en bus

De postbode krijgt een fijn bankje om een ogenblik uit te rusten van de drukke ronde, de blik even te laten wegdromen naar het vrije Paas-WE en zijn wakend oog genietend over het kleine nog resterende stapeltje brieven te laten zweven, een brede glimlach om de mond.

Naar de fotochallenge bij Satur9.