Van de hak op de tak naar de hak

Zoete aardbeien voor een schappelijk prijsje staan op de menu. 
‘Wie komt  smullen?’
‘Oma, waar komen die vandaan? Want als ze uit een ver (vlieg)land komen, eet ik niet mee’
‘Ze komen uit Hoogstraten in België, dus er kwam geen vervuilende vliegreis aan te pas’
‘Dan kom ik mee eten, oma’
Hij smult zijn buikje en mondje rood. 

“Heeft Elon Musk gelijk en leven we allemaal in een computersimulatie?”
Steeds meer wetenschappers buigen zich over de mens en artificiële intelligentie.
Er wordt ernstig over nagedacht onder academici.
Musk (CEO Tesla) denkt, sorry, weet bijna zeker dat wij allen in een simulatie leven.

Rizwan Virk beweert dat de simulatiehypothese de grote vragen uit de fysica veel beter beantwoordt dan  aardse veronderstellingen. De kwantummechanica heeft nog te veel geheimen. In zijn boek ‘The simulation hypothesis’ schat hij de kans dat we in een simulatie leven tussen de 50% en 100%.
Zijn wij bedenkingen van een andere, vroegere maatschappij?
En gaan wij dit binnenkort zelf ook doen?

Gelovige mensen geloven stellig in ‘de simulatie’ gecreëerd door God.

En zo komt eigenlijk alles op hetzelfde neer….

Zoveel stof om over na te denken, mijn brein slaagt er niet in dit te omvatten, ik weet niet langer waar ik in geloof, soms is alles beangstigend, soms prettig, we kunnen enkel leven in ons verleden, nu en toekomst.
Slim intellect zoekt dapper verder, en vindt steeds meer, zoals onlangs de zwarte gaten.
Hoedje af voor zoveel verstand!

Het petje op mijn simpele brein gaat het heel hard te boven. Maar het intrigeert wel, de wereld begrijpen….. Alhoewel…. eenvoudig leven is ook erg fijn.

En ja, ik ben fier op mijn kleinzoon die als stevige zoetekauw de heerlijke aardbeien wil afvallen voor het milieu.
Wie weet blijft het niet enkel bij kinderlijk idealisme en wordt hij later activist?
En nog beter zou zijn als deze oma het dan ook nog mag mee maken, gesimuleerd of niet…. 

Advertenties

Vandaag….

……maandagmorgen….. wil ik enkel tien ‘schiet-me-net-te-binnen-weetjes’ neerschrijven, zoals ze me bij het typen overvallen.
Beetje chaos, doel noch herinnering, gewoon omdat ik zin heb in  vrolijke warboel.

Een logje waard?, uiteraard niet, maar moet kunnen 🙂

  • Heerlijk op radio 2, klassiekers uit de jaren 70.
    Sebastian van Steve Harley en Cockney Rebel.
    Pure romantiek toch!
  • Manlief is terug student, halve dagen zit hij over boeken gebogen, komt tussendoor een koffietje drinken ter op-fris-sing. Studeren na 60, geen evidentie, maar hij gaat ervoor, voor de volle 100%  .
    Ondertussen kent hij Gent op zijn duimpje, is  vurige fan van de verborgen plekjes, en deelt die kennis  graag.
    Diploma in zicht?!
  • De paasboom is opgetuigd, witte eitjes, zelf beschilderd met lachende, huilende, knipogende, boze, vriendelijke en grappige oogjes.
  • Zoon 2 werkt een ‘mol-spel’ uit in Ronse, mijn geboortestad, net op de taalgrens, waar de warme jeugd een fijn verleden werd.
  • Keukenkasten smeken om een onderhoudsbeurt, geduld is een mooie deugd.
  • Zoon 1 bereidt zich voor op de duatlon in Duitsland volgende zondag.
    Hoedje af, ik doe het hem nooit na.
  • De eerste dag van de paasvakantie heb ik veeeeeele jaren lang beleefd als een heerlijke ‘oef, eindelijk is ze daar, de rust’, die herinneringen ban ik (nog) niet uit mijn hoofd.
    Nu voelt het anders aan, je weet wel… de eeuwige vakantie…., maar de rek is uit de oef.
  • Zoon 3 draagt zorg voor de solitaire bij, de vlinder en andere insecten met kunstwerken van Pol Cosmo, ‘the street artist from Ghent‘.
    Samen ontfermen ze zich over het kleine, bezige volkje.
    Pol maakt kunstig fijne ‘nestjes’. Zoonlief integreert zijn werk in zijn project van Animaltails.
    Enkel win-win, en zo is het goed, mooi en lief!incollage_20190408_1020516402930345579306949493.jpg
  • Overal rondom me ontluiken lente, kleuren en geuren, smaken en plannen.incollage_20190408_102404256124029236766955663.jpg
  • Ze komen er weer aan, de oma-opa-dagen met de bende van vijf.
    In Nederland vinden we telkens opnieuw rust.
    Alhoewel… rust en vijf ??

Dromen zijn bedrog, maar toch…. toch….

Terwijl  de oorlog om de Brexit hevig woedt, vertoeft manlief in Londen, waar hij zijn oude job met nieuwe hobby-uitdagingen prettig combineert.
We leven even samen in SMS en het woord. ‘Eenzaam’ blijf ik achter, genietend van het licht, de ontluikende knopjes, de (voor mij brood-)nodige uitstapjes.
Ik ben graag alleen in het te grote huis, overschotje van een ooit-vijfkoppige bemanning; maar een dag zonder gezellige babbel lukt me -nog altijd- niet…
Een mens is een sociaal dier.

Dag en nacht vormen een doorlopende twee-eenheid, dus ook ’s nachts ben ik hier momenteel de enige stoere huisbewaker, sinds onze dappere kater het definitief opgaf.

Twee nachten heb ik ‘gewaakt’.
Of toch niet?
Eerlijk gezegd mocht ik twee keer op rij een intens warme droomwereld binnen stappen. Drie mensen, diep in mijn ziel verankerd, passeerden ‘leven’dig de revue, hartverwarmend, sterk herkenbaar, zoveel innige liefde was voelbaar, van hen voor mij en omgekeerd.
Verwend door een stralende lentezon mag ik telkens opnieuw blij en vrolijk, heerlijk opgewarmd door prachtige  herinneringen de maartse dag instappen…..

Vanwaar die intens mooie dromen over toen en daar?
Waarom nu pas, na vele jaren nachtelijke stilte?
Hoe komt het dat  ze me allen  nacht na nacht verwelkomen?
Vanwaar die  warme blijheid in ochtendlijke uren? (ik ben geen morgenmens, enig humeurtje is me  niet vreemd, man en kinderen weten en begrijpen)
Een kleine drie weken geleden begon alles met https://omabaard.wordpress.com/2019/03/01/het-vers-valt-niet-ver-van-de-droom/

En dat blijft zo heerlijk  duren!

Geluk is de verleden tijd herlevend door de dromen in een onhoorbare branding van beelden.” (Lucebert)

Turn your dreams into plans

20190313_1014383491169171424181949.jpg
eindeloos wachten
en trachten
je op de lens te plakken
tussen vele  kale takken
terwijl jij je warme nestje maakt
je pracht me heel diep raakt
je ijver me ontroert
je kopje me beroert
telkens weer ben ik te traag
je wacht niet op m’n vraag
om even te poseren
 wat tijd met mij spenderen

 

 

Buiten voelt geen lente aan, en toch beleef ik ze, ze is dwingend, dringend, swingend.
Overal ontmoet ik kuiskriebels, de lenteschoonmaak komt in ’t land, zelf heb ik hier (gelukkig?) zelden last van….
Reiskriebels daarentegen spelen flink op, reisjes worden volop gepland, de regen buiten helpt de concentratie op het scherm met zijn vele mogelijkheden, verrassingen en (door ons nog) onontdekte gebieden.

Heel ver reizen we nooit, vliegtuig is aan ons niet besteed, we rijden waar de wagen ons brengt – fietsen altijd als passagiers op de laders-  om daar ter plaatse de streek te doorkruisen.

Vooral natuur inspireert ons. Dat (groot) streepje zon is meer dan welkom.
Dit jaar staat de Achterhoek in Nederland op het programma, we waren er nog nooit, met veen-, bos- en natuurschoon, rijk aan kastelen en landhuizen.
Maar ook Veluwe, Zeeland en tulpenvelden wachten geduldig.
Wie hier langer leest, weet dat wij rasechte Nederlandfans zijn.
Net zoals Ardennen en Bachten de Kupe en….

Cultuur snuiven we op in Dresden en Weimar. Met fietsen weer als trouwe bondgenoten.

We leven vooral nog in blije verwachting, net zoals de koolmeesjes hierbuiten.
Duidelijk aan elkaar gewaagd.

Een verjaardag te vieren? Een meerdaagse waard!
Een zomer in het vooruitzicht? Op-stap-dagen te vullen!
De eerste lentezon? Nederland, kust en Ardennen blijven verrassen.

Fijn toch, dat wachten op….

Durf te leven! Kwel u niet met te veel gedachten. Werk uw werk en zing uw lied onder blij verwachten.” (P A de Génestet-Nederlands theoloog en dichter )

 

 

Het vers valt niet ver van de droom (**)

Ik werd heel langzaam wakker, ik wreef mijn ogen uit (*)
geen daglicht buiten, noch enig ochtendgeluid
vaagweg heel pril vogelmuziek
overgeleverd aan pure mystiek

Met jou heb ik de nachtdroom doorgebracht
zo heerlijk levendig jezelf, vrolijk en zacht
in geuren en kleuren vertelde je je verhaal
over wat je overkwam, lief loyaal

Heel graag wilde ik met je verder gaan
ik dwong mezelf niét op te staan
en wentelde me weer gezellig in die waan
jij wees me vlot de dromenrichting aan

Je verhaal ging over toen, die angst en pijn
en hoe je nu zo blij mag zijn
je wilde me heel graag nog even spreken
en gaf een rust en vrede teken

Ik werd heel langzaam wakker, ik wreef mijn ogen uit (*)
een blije lach, die slingert nu vooruit
zo hemels,  met jou, die lange nacht
zo prettig, zo heerlijk onverwacht

Mijn dag kan niet meer stuk
ik pluk zovéél geluk
fijn je nog eens zo dicht te mogen treffen
op jou wil ik  graag het vriendenglas heffen

(*) gestolen uit ‘de eerste sneeuw’ van Jan De Wilde

(**) Woorden van Karel Jonckheere (Vlaams schrijver)

Even karamellen over die  droom waarbij ik een vriendin, die bijna 8 jaar geleden -veel te vroeg- overleed,  zo levendig terug ontmoeten mocht.
Ik slaagde er écht in mijn heerlijke droom verder te zetten, gewoon verder de nacht in, haar weerzien maakt mijn dag fijn. 
Héél graag wil ik er hier snel over schrijven, vooraleer het gevoel terug vervaagt, want zo gaat het vaak met dromen…
Hallo dag, hoe stralend kan je zijn!

 

 

levensboom

bomen

De lesopdracht luidt : “trek meerdere foto’s over hetzelfde onderwerp. Volgende week verwerken we dit creatief”. Ik heb een massa foto’s in de cloud, deze taak vraagt dus geen enkele inspanning. Weekje vrij 🙂

En toch, en toch…. ik fiets richting de maandelijkse lunch, met (oud)-collega’s.
Ik straal, zij straalt, zij stralen, wij stralen.
Ik ben ik, de jonge vrije vogel, zij is de zon, zij zijn mijn fijn gezelschap.
Het zijn telkens hoogdagen, mijn tweede thuis blijft vertrouwd aanvoelen.

Rijdend doorheen de prachtige Bornemse  dreef , enkel ik en mijn fiets, wordt tempo  geminderd, want zoals zo vaak in het verleden, overvalt me hier de groene esthetiek van de  streek, de stille waters, de pure rust.
Hier besluit ik fijn huiswerk te maken  en foto’s te  trekken, nieuwe foto’s, van blauw en kaal én spiegelbeeld.

Op de toppen van de boom zwier en zwaai ik lustig heen en weer, ik ben jong en fris, kiem binnenkort felgroene botjes, vrolijk en zorgeloos laat ik me leiden en leven, de wind is mijn baas.

Ik groei en bloei, in ruimte en tijd, vertakkingen bieden mogelijkheden, ik aarzel en grijp, waag en win, vele wegen en de verrassende toekomst verbreden mijn wereld.

Ik gedij in vaste grond, vind evenwicht en stabiliteit, de boomstam stuit op aarding.
Verdriet, onmacht, geluk en optimisme hebben me verankerd, stevig op mijn stam.

Het water deint rustig en tovert een prachtige weer-glans. Ik hang nu ondersteboven,  sterk gehecht, over halfweg, trots en vrolijk recht-af.
Twijfel overvalt al eens, maar het spiegelbeeld stelt gerust.
Ook water mag verankeren.

Vrolijke, vrije, vriendelijke, vranke twijgen ontspruiten nu in de deining van het blauwe water, waar fraaie luchten reflecteren. Ik ben er nog lang niet, heb nog zoveel takken te doorbloeien,  het water kleurt nog steeds blauw, nog maar net over halfweg.

Bespiegelingen….. waar opdracht én prachtige beelden kunnen toe leiden…..

 

 

 

Nooit te oud om te leren

Neen oma, je doet het écht niet goed. ”

“Wat dan jongen?”

Kijk, ik zal je tonen hoe je moet oversteken op het zebrapad. Ik heb het deze morgen geleerd bij de juf”

“Oh  prima idee. Ik ben benieuwd”

Luister goed, oma, ik vertel het je. Eerst kijk je naar links, dan rechts, dan terug links [hij kijkt bliksemsnel, of hij ‘ziet’ laat ik hier best buiten beschouwing].
Je steekt  je rechterhand héél erg hoog in de lucht, je maakt precies een plank, en pas dan steek je over.
En vooral, oma, nooit vergeten vriendelijk met je andere hand te zwaaien naar de bestuurder van de gestopte auto”.
Die laatste is niet voorhanden, maar fier glimlachend wuift hij de straat over.

 

Earth laughs in flowers (*)

inCollage_20190209_104900618.jpg

Vroeger was de tulp hét symbool van rijkdom, vooral de gevlamde soort, zoals hier op de foto. Nu fleurt dit (ondertussen terug trotse, met dank aan mijn foortruken!) bosje mijn living op voor de volle drie  Euro!

In Turkije, bakermat van deze bloem,  spreken ze over de  tülbendlâle, omdat de tulp bij het openen van de bloemblaadjes de vorm van een tulband krijgt.

Tulpen staan voor ‘lente’, waar het toch nog even geduldig op wachten is, én voor liefde, ik bezorgde mezelf dus hét ideale Valentijnscadeau 🙂

(*)Woorden van de Amerikaanse filosoof R W Emerson (19e eeuw)

zij hij en het

Zij beleeft een speciale dag, dé dag dat ze officieel op pensioen gaat, dé dag dat ze goedkoop met de trein kan reizen, een echte mijlpaal in haar leven.
Wij mogen mee-vieren, samen met de familie.
Ze zoekt een fijn restaurantje uit, want wil zich vooral zalig laten bedienen, ik geniet mee. Lekker, heerlijk, fijn.
Wij kennen de tien andere genodigden niet, toén nog niet. en dan ontdek je dat de wereld vol toffe mensen zit waarvan je het bestaan niet wist, die je plezierig en gezellig leert kennen, waarbij droge humor heel erg smaakt, waar serieuze onderwerpen als  kerk en kunst aan bod komen, waar glimlach én schaterlach de namiddag vullen, die ons – als ‘buitenstaanders’ onmiddellijk een prettig thuisgevoel bezorgen.
“Ik wil, ik wil zo graag de wereld zien” (zanger Johan Verminnen)

Samen eten is olie voor de vriendschap” (schrijver Felix Timmermans)

Ook hij wordt een jaartje, dagje ouder. Er schittert een zeven op de kroon van het trotse ventje. Maar zeven zoenen, neen, daar heeft hij de stil-staan-wacht-tijd niet voor.
Hij wil enkel springen, bewegen, rennen in en door het leven. De zoon in het kwadraat.
Spelen met woorden kan hij als geen ander.
Heel soms,  durft deze oma haar beloften vergeten, ze wijt het graag aan de leeftijd 🙂 , hij zegt doodernstig “oma, jij vergeet veel, straks vergeet je dat je vergeet“.
Een concreet taalprobleem wringt zich tussen ons in.
Ik “kwam T ook op je feestje?”
Hij “neen
Ik -pure beroepsmisvorming- stel de vraag nog eens met andere woorden.
Ik “Kwam T dan toch niet op je feestje?”
Hij “ja
Ik verwacht “neen
Ik begrijp hoe hij het bedoelt, spontaan zou ik nochtans ontkennen.
Wat is juist? Ik zou het begot niet meer weten…. Komt de waarheid niet altijd uit de kindermond?

Bij slecht weer, wees een man; bij stralend weer, wees een kind.” (Dichter René Char)

Onlangs las ik in de krant dat  het nut van pedagogische studiedagen in vraag wordt gesteld. In het verleden deelde ik die mening, zelden leek het achteraf een zinvolle dag, echter wel telkens een intens-relatie-volle dag.
Nu ijver ik ‘laat ze ajb blijven bestaan!’, een ideaal weekdagje voor  grootouders om er met de kroost op uit te trekken!! Naar plaatsen waar het in de WE’s barstensvol zit.
Het Technopolis-museum in Mechelen is zo’n fijne uitstap; héél erg de moeite.
De kinderen pikken hier en daar al een woordje kennis mee, ook al huppelen een draven ze vooral nog van her naar der, er is zoveel om uit te testen, zoveel te beleven, zoveel ongelooflijke ontdekkingen samen. Opa baard doet een poging  techniek en fysica op kindermaat te verklaren, maar ze springen liever van her naar der, en duikelen enthousiast de proefjes binnen, dat lukt ook zonder begrijpen. Heel even blijft opa beteuterd achter, maar ook hij ziet en begrijpt en weet dat ooit de tijd rijp zal zijn.
Ze zijn nog speelse welpjes, die intensief en energiek de fantastische wereld willen verkennen.

We ontdekken de waarheid niet: we creëren het” (Schrijver Antoine de Saint-Exupéry)

 

 

Gedichtendonderdag

Vandaag start traditioneel de poëzieweek met gedichtendag.

Toen ik nog voor de klas stond, in een niet zo ver verleden, werd telkens een dag gebouwd rond een poëtisch thema, waarbij studenten én collega’s hun creativiteit mochten botvieren.
Ik ontdekte vaak échte pareltjes.
Verrassing troef.
Fijne herinneringen.
Puur talent.
Ontroerend dichten.
Jonge aanstormende gave.

Ik voel een stille kriebel tot een poëtische gedachte, maar de kriebel bloedt dood, ik heb het gewoon niet in mij, ik kan enkel vol bewondering dichttalenten lezen en genieten.

Daarom grijp ik simpelweg (nog maar eens) terug naar het taalspel van Geert De Kockere, want oefening baart kunst.

En die kunst wordt hier in eenvoudige woorden gegoten

In de tuin
als de zon ondergaat
kleurt de natuur
mysterieus
buiten de lijntjes

De dag valt stil