Wissenschaft kann nur gedeihen in einer Atmosphäre des freien Wortes. (A Einstein)

Ik ben vurige fan van Jabbertje, de figuurtjes zijn simpel én ook fijn om na te tekenen met de kleindochter. De tekst eenvoudig en actueel. Op facebook reken ik me graag tot één van de 83.570 medevolgers.

Neen, ik wil het niet hebben over de waarheid achter “ikdoewelmee” of ‘ikdoenietmee”.
Hier In België is het chaos troef, politiekers spreken zichzelf dag na dag tegen, herformuleren de eigen woorden voortdurend alsof ze telkens opnieuw dé waarheid verkondigen, virologen gaan in stiltestaking, je zou voor minder het Noorden kwijt raken. Zo ver ben ik dus momenteel….

Maar Jabbertje zou mijn onderwerp worden, Jabbertje met een duidelijke mening, altijd warm, zacht en eigenwijs, vrolijk vertolkt door het meisje met de schattige sprietjes.
Facebook is een medium waar je kan goedkeuren, afkeuren, meedenken, gal spuiten.
Uiteraard ben ik voor vrije meningsuiting,
we leven in een democratie,
maar
als je dit leest
dan vraag ik me toch af

reacties op facebook

of die taal echt niet anders kan
waarom de manier waarop gereageerd wordt niet met respect kan gebeuren
zelf word ik er ongemakkelijk van
en dan heb ik de meest aanvallende ‘rijke woordenschat’ nog veilig op het medium achter gelaten

Ik blijf haar trouwe volger, reageren doe ik nooit, reacties lees ik niet langer.

Een fijn, kletsnat WE! Voor de natuur een voltreffer.

Breda

We ontdekken Breda met hele brede lanen en prachtige omgeving. Buiten is het snikheet, hoogzomer in september, maar tussen de vele bossen is het aangenaam fietsen.

De ‘lekkere’ bloemen tronen me binnen in de gezellige foodmarkt met mooi interieur. Bierflesjes krijgen dubbel doel, eerst lekker, vervolgens kleurrijk.

Zelf heb ik een zwak voor begijnhoven, er straalt rust en sereniteit. Je even terug wanen in wat voorbij is garandeert een nostalgische sfeer. In België vinden we er nog in vele steden, Nederland heeft er nog amper twee, Amsterdam en Breda. De huizen staan rond de ‘bleekweide’, waar in een ver verleden eigen linnen én voor derden werd gebleekt. Onder invloed van de zon krijgt het linnen een frisse geur en blanke kleur.
Nu is die ruimte omgetoverd tot een door de stad perfect onderhouden kruidentuin, meer dan 300 soorten met bijhorende naam. Het rozenkransje of Antennaria dioica ligt er op zijn heilig plaatsje.
Er wonen nu enkel vrouwen, gescheiden, single, weduwe…..
Op de foto zie je de laatste twee begijnen.
De glazen bol weerkaatst de stilte.

Het is prinsjesdag in Nederland, de halve bevolking kleeft aan het scherm, vandaar de rust in de stad wellicht. We waren ons ‘van geen kwaad’ bewust.

We laveren doorheen het prachtige Mastbos, méér dan een bezoekje waard! de verdere heidebossen, die beschermen tegen de soms ongenadige zon.
We hebben reuze-dorst in Dorst, we vinden er niet direct een rustplekje, tot onverwacht houten zetels opduiken, de overburen van deze schaars bewoonde wereld hebben die er geplaatst voor de vermoeide bezoeker, tafeltje incluis. De joviale bewoners zitten in eigen hof aan de overkant, roepen ons toe ‘geniet het prachtige plekje’, en dat is het!, en ‘de koffie komt er zo aan’, maar die blijft uit.
Een babbel leert ons dat er een connectie is tussen onze stad Sint-Niklaas en Breda, via het oorlogsverleden. Vele vluchtelingen trokken in 1940 tevoet! uit Breda hierheen om in een school onder te duiken, tot Duitse bommen de school volledig vernietigden, veel te veel slachtoffers.
Het monument in de Gasmeterstraat, dat wij nog nooit ontdekten, schande!, als stille getuige.

In de voormalige boswachterij (in Dorst, jawel) botsen we op Beum, een monumentaal pand met mooie tuin, waar lekkere kokosijs en ananas ons wordt aangeboden door mensen met een licht verstandelijke beperking, die moeilijk een plaatsje op de arbeidsmarkt vinden. Het initiatief is meer dan een stop waard.
Het blijft een stille droom om op zo’n locatie vrijwilligerswerk te kunnen doen….

Just a perfect day

De combinatie van beide fotootjes is écht wel broodnodig. Kijk goed je ogen uit! 🙂

Hoofd omhoog, neus in de wind, voeten op de trappers, frisse lucht stroomt binnen, ogen be- en verwonderen.
Stukjes kroost en kleinkroost leiden ons de groene wereld rond Drongen binnen. Er staan 40 kms op het programma, langs Bellem, Lotenhulle en Nevele, maar ‘oma, als papa over 40 spreekt, worden het er altijd meer’, zij krijgt gelijk, we trappen er 47.
Ook die jonge voetjes, dikke pluim van oma én een heerlijk terras en gezellige zeteltjes met ijs, drankje én twee grote trampolines verdiend. Plots lijkt elk spoor van vermoeidheid verdwenen, en springen en buitelen ze er eindeloos op los.

Kleinzoon rijdt altijd op kop, hij heeft onuitputbare wielerbenen, aardje naar zijn vaartje.
Zijn cross tegen oma wint ze niet, batterij noch stevig enthousiasme van mijn kant helpen. Ik zie op mijn schermpje hoe hij vlot de 28 km per uur haalt, uitgeput moet ik bekomen, hij straalt trots en blijheid, geeft geen krimp van vermoeidheid.
Het licht-gewicht speelt in zijn voordeel, monter ik mezelf op. Dan maar weer gaan lijnen?!
Of is het toch gewoon de leeftijd?! Ik houd het op het tweede. Magere troost.

Kleindochter houdt dapper vol, het tempo van het jongere broertje ligt net iets te hoog, geen ramp, oma past zich met veel plezier aan en laat de mannen de kop trekken. Op km 42 lijkt ze te begeven, de donderwolk op haar gezichtje spreekt boekdelen, ‘die papa ook die zich nooit houdt aan zijn belofte, ze zijn al 2 km overtijd’….. Oma geeft graag een duwtje in de rug, met den elektriek is dat een peulenschil, hij trekt graag voor twee, we vliegen vooruit, en komen allen samen bij de eindmeet. Geslaagd!

Oh, it’s such a perfect day
I’m glad I spent it with you
Oh, such a perfect day
You just keep me hanging on
You just keep me hanging on
(Lou Reed)

Dijken trappen

Heerlijk geïnspireerd door de prachtige fietsblog in de Zak van Zuid-Beveland van Matroos Beek, kiezen ook wij een zon-trap-vrij-dag uit.

Als vurige fans van de ANWB fietsgidsen hebben wij alle acht exemplaren in ons bezit (voor geen geld). De boekjes dekken samen volledig Nederland, elk met ongeveer 30 prachtige (de eerste tegenvaller moeten we nog doen?) fietsroutes via het knooppuntennetwerk.
Wij lijken wel een levende reclame, fietsvrienden kopen ze nu aan, na een route met ‘onze kennis’.

De keuze valt, je weet wel, met dank aan Bea, op de Bloemdijkenroute, die wat kort uitvalt (34 km), we breiden ze dus zelf verder uit tot een mooie 50 km.

Snel een parkeerplaats zoeken in ’s Gravenpolder, vlak aan de kerk, de fiets opwippen en vertrekken onder een stralend blauwe hemel. We hebben er echt zin in.
Doorheen rustige polders en kleine dorpjes vinden we een rust-eet-plekje bij Koek en Leut in Nisse, met een beschermd dorpsgezicht op het groene kerkplein en een prachtig oud centrum. De klokken van het mooie kerkje verwelkomen ons feestelijk.
De oude Vaete, de vroegere dierendrinkplaats, is er nog steeds.
Even heel jammer als een stevige motard de rust komt verstoren, tot de man heel erg sympathiek blijkt te zijn, en we de lawaaierige aankomst best wel willen verdragen. Daar gaat het vooroordeel….

I love Zeeland

De vele dijken zijn stille getuigen van de verovering van de mens in de middeleeuwen op de zee.
Kleurrijke bermen verklaren de naam van deze fietsroute.
In Ellewoutsdijk, in het Zeeuws Ellesdiek, bleven -ondanks het oorlogsgeweld- nog oude woningen over, die het dorpje heel sfeervol maken. De stilte is hoorbaar. We luisteren, staan stil, muisstil, genieten pure rust. Geen kat te bespeuren, op die oude grijze na, die even komt flikfooien, blij met een levende ziel. Waar zijn de meer dan 400 inwoners?!

Buiten het dorpje gaat de weg steil omhoog met een weids uitzicht over de schorren en de Westerschelde als beloning. Terneuzen, Vlissingen en Breskens aan de skyline.

Via Oudelande, Baarland en Hoedekenskerke fietsen we de Brilletjesdijk over. De Welen, in het verleden ontstaan door dijkdoorbraken van de zee, liggen er als brillenglazen rustgevend naast elkaar. Bijzondere vogels kan je er spotten.

Geen Zeeland zonder een terras aan het water. “De Landing’, in het meest Zuidelijk punt van zuid-Beveland, wacht ons gastvrij op met het mooiste tafeltje op de eerste rij (wie even geduld heeft, wordt altijd beloond) en een prachtig uitzicht over de Westerschelde en zijn grote (vooral) MSC gevaarten.
We besluiten tot aan het water te stappen, de golfslag te horen. Vanop ons zitje zagen we hoe andere mensen het ons voordeden. Het lijkt veilig. Dat diezelfde mensen hun schoenen hebben uitgedaan was ons ontglipt. We wagen ons steeds verder, tot we bijna volledig wegzakken in het dikke slib, op kousenvoeten keren we snel onze kar. Schaarse graszoden doen dienst als schoen-oppoets, het mag niet baten, het lukt matig, wat.een.viezigheid!
Schuren over de pedalen helpt ook een beetje.
We vermijden de meewarige blikken in onze richting…..

Langeweegje (wat een mooie dorpsnaam) brengt ons terug naar de auto.
Het dagje zee, groen, polders, veel fruitteelt waar de peren in grote houten kisten zomaar voor het grijpen liggen, wij gedragen ons!, de frisse lucht, benen in voortdurende beweging, schaapjes in alle maten en gewichten, knusse dorpjes en heel veel dijken hebben ons meer dan aangenaam verrast.
Samen met de blog van matroos en de boekjes een échte aanrader.

De grote starters H als klein bewijsje dat ik de nieuwe blogoutfit met vallen en opstaan begin te snappen. En de grote L kreeg ik zomaar, gratis voor niets bij, en krijg ik niet meer weg…..
Om dan te ontdekken dat bij lezen op de smartphone de beide grote letters zelfs compleet verdwijnen…. Begrijpe wie kan.


The circle of life

Er was eens, 70 jaar geleden, nog voor ik iets van leven wist, een hij die besloot zijn zij ten huwelijk te vragen. Zij antwoordde met ja, en ze leefden nog lang en gelukkig. Maar nu loop ik ver vooruit op de feiten. Mijn verhaal stopt hier nog niet.

Mijn ouders waren genodigden op het feest, zoals het toen (en nu nog) heette. De mannen waren vrienden, al enige jaren. Bij een trouwerij hoort een cadeau. Mijn ouders gingen het zoeken in de Provence, en vonden ‘hun ding’. Het hoorde bij de tijdsgeest, bij de Franse sfeer, bij wat zij en hopelijk de ontvangers leuk vonden.
Hij en zij kregen kinderen, vier in totaal.
Mijn ouders kregen kinderen, vier in totaal.
Hun dochter en ik worden beste vriendinnen.
Ook al kom ik er als kind geregeld aan huis, mij is het cadeau nooit opgevallen. Als kind hecht je geen waarde aan ‘prullerijen’. Ik had er totaal geen weet van.
Vriendin en ik verliezen elkaar uit het oog, zoals zo vaak wanneer kleine kinderen het huis én onze aandacht opeisen. We leiden een eigen leven, weg van de thuisstad, ver weg van elkaar.

Hij en zij dragen grote zorg voor het geschenk, ook toen hij er niet langer was, bleef het als pronkstuk op haar kast staan.
Tot ook zij vertrekt naar het eeuwige leven.

Ondertussen vinden vriendin en ik elkaar onverwacht terug, en rakelen de oude vriendschap terug op.
Zij ruimt het ouderlijk huis op, een emotionele klus, met vallen en opstaan.

Gisteren zag ik vriendin terug, ze heeft een verrassing voor me mee, het 70-jaar-oud Provencaals kruikje met 8 kleine potjes, onbeschadigd, met veel liefde ooit gegeven én verzorgd. Van ouder aan ouder, doorgegeven nu van dochter aan dochter. Wat ooit door de handen van mijn ouders ging, lang voor ik leven kende, krijgt hier nu na al die jaren een plaatsje op de kast, niet toevallig een erfenis van de eigen thuis.

Ontroerd krijg ik het in handen, speciaal voor mij heeft vriendin het bewaard.
De emotionele waarde is heel groot, net zoals het retro-aspect.
Het is een prachtig geheel, met een lange geschiedenis.

Als vriendin me dan ook nog een lange brief bezorgt, ooit heel empathisch geschreven door mijn eigen moeder aan haar moeder bij het overlijden van haar man, raak ik even de kluts kwijt. Dat handschrift, die mooie sierlijke letters, die lieve woorden, want schrijven kon ze!, ondertekend met haar naam…..

Als de klokken der herinnering luiden, wordt het Zondag in het hart (Peter Sirius)

Na vele jaren…….

wp-15987907260294046798522558547413.jpg

………stipt op tijd voor klas
doe ik vandaag lekker niks
en luidt uur noch bel

Een fijne start aan jong en oud, een spannend schooljaar.

Het klokje in het fietswiel ontdekte ik in een restaurantje in Limburg, en charmeerde me direct, want ook al ben ik een vurige tweewielerfan, de tijd fietst veel te snel voorbij.

Sorry, ik was niet slim genoeg om het flesje en de verloren blauwe dop eerst even uit het zicht te plaatsen. Het leven zoals het toen was…..

Ontdekken met grote O.

Er wacht een drukke planning. Too much to do.
Limburg heeft zoveel te bieden, de oudste kleinkinderen zijn er klaar voor, klaar om te ontdekken, te kijken, sorry zien, te genieten.

De lange rit is er nog net iets teveel aan, maar als je ergens wil geraken, moet je ‘afzien’. Ze knikken braaf. Het gezag van om/pa.
De Kennedytunnel richting Antwerpen zet haar beste beentje voor, er is uitzonderlijk geen file.

Wandelen op ‘fietsen tussen de bomen’, wandelen in ‘fietsen tussen het water’, het Bokrijkpark en Labiomista staan op het programma. Klik en klik.
Too much to do voor één dag, daar hoort een overnachting bij, altijd super, ze krijgen een eigen kamer, uitgebreid ontbijt, en voelen zich groot.

In Bokrijk spelen we het interactieve Bruegelspel, ontdekken we hoe het verleden bewaard blijft in dit prachtige openluchtmuseum en weids park. Jammer dat Corona een stokje steekt voor het beoefenen van oude ambachten. Enkel de bakkerij is open, het bananenbrood is een échte aanrader!

wp-15987807867566931329439074722110.jpg
Bokrijk

Kleindochter is heel verrast bij de wandeling ‘fietsen doorheen het water’, papa en mama zwaan en de zes spruiten komen heel dichtbij, blazen flink van zich af als een hond in de buurt komt, het is er niet druk en zalig zen genieten.

wp-15987808487586090832644253984981.jpg
in de bubbel blijven

In een TV-programma leerde ik onlangs Koen van Mechelen uit Genk kennen, kan je nog volgen?
Hij werd beroemd bij het kruisen van kippen over heel de wereld.
Zijn 24 ha openluchtmuseum/park Biomista is gebouwd op de voormalige mijnsite Zwartberg (sinds 1910) en vervolgens  de private Zoo (sinds 1970), waar mishandelde dieren uit circus en failliete dierentuinen werden opgevangen. Dieren konden er vrij rond lopen, maar subsidies ontbraken, de deuren moesten toe…..
Tot  Koen er zijn kunstenproject, onder vorm van beelden en levende dieren, waar maakt. Het park opende één jaar geleden de deuren.

Een tuin van orde en chaos, een arena van cultuur en natuur. Vanmechelen’s wonderlab.”

Architectuur, kunst, wetenschap en  natuur gaan er hand in hand. Een kunstig geheel over de mix van het leven in voortdurende evolutie.

Met een audiofoon leer je het project begrijpen, ook al blijft kunst voor interpretatie vatbaar. In het park gaat de natuur zijn gang, struikgewassen en bomen krijgen er vrij spel, dieren hebben ruimte, veel ruimte op het oude dierenpark.
De alpaca stamt af van de dromedaris, deze heeft een dubbel immuunsysteem, en zou dus goed bestand zijn tegen virussen, ook “het” virus? De vraag blijft hoe deze immuniteit over te brengen op de mens?
Alles wordt door de meester himself duidelijk uitgelegd, ook de kinderen begrijpen én onthouden. Want op weg met mensen uit het onderwijs betekent gegarandeerd een toets als toetje.

Hij wil locaal globaal maken, en hoopt glocaal te bereiken.

Het park staat voor rust, boeiende levensvragen, overheersende natuur, kunst die mooie plekken krijgt én aanspreekt, prachtige bruggetjes, een leerrijke kuierdag.

wp-15987808970012629403852959179751.jpg
Kruising tussen aap en uil. De aap staat voor vrolijkheid en elegantie, voor gevoel, de uil waakt en straalt intellect uit. Kruisen en verbinden staat centraal in Koens denken. Op de achtergrond zie je villa UpUnDi, de Open University of Diversity

 

wp-15987810238717520351786756708478.jpg
Laat kinderen SPELEN! Een noodzakelijk gebod.

 

Vuur en vlam in waterland

En ja, dat het heet was.
En ja, dat we dapper waren.
En neen, dat we hebben opgegeven.
En ja, dat we elke dag  vele kilometers trapten.
En neen, dat we diezelfde kilometers hebben afgeteld.
En ja, dat  airco en koude douches onze heethoofden verfristen.
En ja, dat we het zweet als parels over de rug voelden rollen.

20200809_142924 (2)

En neen, dat we gevloekt hebben.
En ja, dat zelfs warme thee kan helpen afkoelen.
En neen, dat op ijs-kilootjes extra werd bespaard.
En ja, dat we poëtische plaatjes ontdekten.

20200810_150829 (2)
Hoorn

20200809_171844 (2)
Kunstige stokrozen tussen de straatstenen

20200808_124853 (3)
Marken

 

En ja, dat bomen een zeldzame, welkome afwisseling waren in de prachtige polders van Jisp en Wormer.
En neen, dat de boot naar Marken voor enig verhoopt windje zorgde.
En ja, dat we kunstjes met fiets en benen moesten oefenen over de vele (Holy)slootjes.
En ja, terecht, dat Broek in Waterland het mooiste dorpje van Nederland wordt genoemd, met romantisch geschilderde houten huisjes in pasteltinten en veel groen.
En ja, dat we een bio-ijsje likten in de binnentuin van het Broekerhuis, een prachtig pand vol historie. (klik) 
En neen, dat de vele kleine insecten smaakten, voor mij als vegetariër, en ja, dat ze voor hevige proestbuien zorgden, en de tien-meter spontaan een feit werd.

En ja, dat het lied van Bart Peters bleef nagalmen bij de heerlijke locatie paviljoen strandbad Edam (https://strandbadedam.nl/) , omringd met golven en koelte..

Toen ik nog boeken las en fietste op de dijk
Dacht ik dat geluk content zijn was en verder geen gezeik

En de meeuwen meeuwden statig de golven golfden naar het strand

 

20200810_083350 (2)
Anders kijken ……

Wolkom yn Fryslân

Er komen veel slecht-nieuws-berichten binnen in Blogland. Hier had ik geen rekening mee gehouden…. dat het lot van ‘ongeziene’ mensen je zo hard kan raken. Ik aarzel….
Ook de negatieve berichten over het hardnekkige spookvirus doen twijfelen…..
En toch vertrekken we, richting  Noorden, samen met onze vrienden.
Zoals ooit afgesproken in betere tijden.

De eerste stop is Mildam. Jan (klik) maakte me met zijn sfeervolle fotokuiers enthousiast en benieuwd naar de Ecokathedraal. En als je daar de kunstenaar van prachtige beelden zélf mag ontmoeten, is het plaatje compleet. Een aangename kennismaking volgt.
Op dinsdagnamiddag zijn er geregeld vrijwilligers aan het werk, Jan vertelt hen over Vlamingen met interesse, spontaan besluit een man ons rond te leiden. Ik kijk even vertwijfeld naar Jan, was dit de bedoeling? Neen dus, blijkt achteraf, maar de man is trots als een pauw en enthousiast als een kind op de vooravond van de Sint.
We ontdekken een subtiele én sublieme balans tussen natuur en architecturale kunst, tussen bouwmaterialen en wildgroei van groen.
De  filosofische tuinman Le Roy was zijn tijd ver vooruit toen hij in de jaren ’70 van de vorige eeuw ecologisch ging recycleren met bakstenen, puinmaterialen, dakpannen, autobanden en stoepranden. Alles wordt gestapeld, van cement is geen sprake, zo kunnen natuur en dier volop hun eigen gang gaan.
Een chaotische structuur of een gestructureerde chaos.
We klimmen en dalen avontuurlijk.
Tevens een never ending story, het project wordt, na zijn dood,  verder gezet door vrijwilligers of groepen met een te bestendigen droom.
Bij meer tijd had ook ik er graag mijn handelsmerk achter gelaten, de zere rug na het vele sjouwen zou ik er voor lief bijnemen.
Ik begrijp dat Jan er tot rust komt, je voelt je ver van de bewoonde wereld, de vogels charmeren de stilte. Zolang er geen kinderen verstoppertje spelen of mensen kappen en bouwen. Maar ook dit heeft charmes. De bouwwerken zijn prachtig. Genieten met hoofdletter!

Een fijne, maar véél te korte babbel op een terrasje volgt. Het gezicht ontdekken achter de schitterende foto’s en verhalen, is heel boeiend. Heel graag had ik Jan nog wat persoonlijker leren kennen, ik zet het op mijn to-do-list, ook al is de afstand tussen ons groot, letterlijk. Dank je Jan voor de boeiende kennismaking met het bouwwerk en de mens achter je logjes.

We rijden verder richting Leeuwarden. De stad ontgoochelt een beetje, wellicht ontdekken we niet de juiste places to be. Het vooraf gereserveerde etensuur speelt ook een rol.

De volgende dag oogt grijs, maar met droog zijn we al dik tevreden. Manlief heeft een fietstocht uitgestippeld door het schitterende  Alde Feanen, eeuwenoude venen spelen hier de hoofdrol. Veel water, evenveel pontjes, riet, uitgestrekt grasland, Earnewâld, terrasjes aan rimpelend blauw, haventjes waar gezelligheid heerst en boten met toffe namen die zo mooi onze trip vertalen. Veel wind, tien druppels nat en een zuinig zonnetje.

wp-15963614885642307853446498904704.jpg

De overvolle – daar hadden we niet echt op gerekend, ondanks de waarschuwing van Jan- veerboot vol mondkapjes voert ons ‘veilig’ naar het kleinste, maar mooiste waddeneiland Schiermonnikoog.  Na de chaotisch gemaskerde  rit komen we spontaan in een oase van  rust en stilte. Veel mensen kiezen voor de uitgestrekte stranden, bakken en braden is niet ons ding, de fiets brengt ons naar plekjes met de hoge gele stalkaars,  prachtige lamsoor kleurt de kwelder (waar regelmatig zout zeewater overstroomt) paars, gele leeuwenbekjes lachen ons uitbundig toe en het grijze zee-alsem zorgt voor verrassende effecten tussen groen gras en koeien.
Anders dan anders, en schitterend in de heerlijke zon.

wp-15963634367156730869728928922066.jpg

Onze laatste vakantiedag trappen we stukjes van de Elfstedentocht via ‘Fier op Friesland’ met Happen en Trappen.  De schitterende zon en helblauwe luchten maken overaltijd vriendelijk. We genieten typisch Friese beelden met boten in de Sneekse meren.
Workum en Ijlst spannen de kroon waar het om idyllische  charme gaat.

Tegelwijsheden met vergezichten pikken we graag mee richting ons huis.

wp-15963636073375848645982592383234.jpg

Deze houterige lekkernij in een appeltuin in Grou wil ik jullie niet onthouden.

wp-15963645859587843475595720350942.jpg
Oant Sjen!

 

Marsman

Net aangekomen voor het grote herenhuis, mik ik de elleboog netjes op de bel.
Is trouwens verplicht, je kan het grote geplastificeerde papier onmogelijk negeren.
Marsman opent de deur, en wijst me erop dat ik vooral geen klinken mag aanraken.
In de hal staat een reusachtige ontsmettende fles, die tip is overduidelijk.

“Moet ook ik mijn mondkapje aan?”

Wazig hoor ik gemompel, mondmasker én faceshield dempen de stem.
Gelukkig meen ik een vaag neen-schudden te bespeuren.
Met een vriendelijk gebaar word ik binnen geleid, hij heeft de bekende ruimte ontdubbeld, bubbels eigenhandig gemaakt, de tijd van werkloos toekijken was niet aan hem besteed, nuttig bezighouden was dé boodschap.

Hij komt dichterbij, ik schrik, lang geleden dat een mens, laat staan een vreemde man, zo onversaagd mijn comfortzone binnen stapte.
Zijn ogen knikken geruststellend , hoor ik daar weer enig gebrabbel tussen de vele beschermende lagen door?
Een zin fantaseren met de schaars begrepen woorden lukt me niet, gelukkig zijn daar die diep-bruine ogen.
Marsman bekijkt de schade, haalt de boor boven en begint te schroeven. Hij gaat redden wat te redden valt. Ik wacht geduldig, comfortabel op m’n stoel.
Communiceren blijft lastig, zijn stem klinkt ver, ik stoot sporadische keelgeluiden uit, Marsman en Venusvrouw in dezelfde bubbel.

Met bevroren wang stap ik opgelucht buiten door dezelfde deur die hij galant voor me openhoudt, je weet wel, geen bepotelde klinken!

Een heerlijk zomerse lunch wacht bij vriendin, met afstand op het terras, ik hoor en zie weer duidelijk, kauwen blijft nog even onmogelijk, tot het ontdooiproces zich inzet en ik met volle mond geniet van babbels en zoveel lekkers.