Earth laughs in flowers (Emerson)

Alles wat ons ritme vertraagt en ons tot geduld dwingt, alles wat ons terugbrengt in de langzame cycli van de natuur, kan ons helpen.
May Sarton

 

wp-15859891373733359837697457169292.jpg

 

bloemen houden geen rekening met lockdown
ze schitteren en stralen vrolijke kleuren
rood, geel, wit, roze
ecologisch geteeld
op het ritme van de natuur
de plukweide is heerlijk
kuieren, bankje hier, boogje daar
romantisch
(h)eerlijke passie
alleen nu niet bereikbaar
graag wil ik blijven steunen
al het mooie ligt er verlaten bij
tijdelijk dus aan huis gebracht
ze fleuren en geuren en kleuren
de stilte in de dagen
ze maken blij, voelen vrij
ondanks alles rondom ons
ondanks angst
ondanks wan-vertrouwen
ondanks on-zekerheid
zoveel on
maar ook warmte en zon en glans
ik stuur je graag een bloemetje
je woont buiten aan-huis-bereik
dus laat ik je hier
heel even
vrolijk en zonnig
mee genieten

Pluk je dag

 

 

1 april

Ondanks de blijvend donkere schaduw, schijnt de zon uitbundig, ik laat de lente volop binnen.

Het is al jaren een maandelijkse traditie, met 9 man/vrouw scharen we ons aan de ronde tafel, gezellig dicht op elkaar, eigenlijk kan er amper 6 man zitten, wij maken ons dunnetjes, iedereen wil vooral iedereen horen en verstaan. Niet zo evident voor de wat oudere oortjes.
Allen delen we eenzelfde verleden, vijf jong gepensioneerden en vier bijna-afvloeiers. Die lunch wil niemand missen, of overmacht moet de spelbreker zijn. Die speelt het nu echt hard, keihard.

Om elkaar toch te ontmoeten, omdat gesprekken zo’n deugd kunnen doen, omdat we er ons van willen overtuigen dat we  allen  gezond en wel zijn, besluiten we een “Zoom”sessie (klik) te houden, datum en uur worden concreet afgesproken.
Tot ik plots de datum van vandaag ontdek (tja, alle dagen zijn hier gelijkaardig…), ondanks alles, moet ik daar iets mee.

De beloofde link wordt vervangen door een knalgele mail.

wp-15857484057467013001329531453284.jpg

Je leest het, ik ben een empathisch persoon, en omdat iedereen er veel zin in heeft, heb ik dan toch even later de échte link verstuurd. Een grap kan niet blijven duren?!

Fijn om iedereen te zien en te horen!

Hij probeert eindeloos in te loggen, hij hoort ons duidelijk, wij hem niet, tot het gebrek aan camera op de computer het probleem lijkt, hij kan het onderonsje niet vervoegen.
We houden een apero’tje in de hand, en klinken op …… ja, op wat?
Een mede-collega is ernstig ziek, Corona is bevestigd, hij ligt al meerdere dagen in het ziekenhuis, de hevige koorts blijft halsstarrig. Net op dat moment komt de radeloze SMS binnen van zijn vrouw. We slikken, kunnen enkel duimen. Het komt akelig dichtbij.

Partners duiken op achter de chatters, het voelt fijn aan ook hen terug te zien.
De dokter verschijnt ook even op het scherm, zijn vrouw neemt het woord en drukt ons op het hart dit alles vooral niet te onderschatten.
De praktijk wordt niet langer bezocht, niemand durft nog langs komen, waar blijven al die breuken, hartkwalen en andere ‘kleine’ (alles is zo relatief nu) kwalen? Enkel de Corona-triage trekt volk.
In de krant lees ik de oproep van de viroloog om vooral de huisdokter wèl te blijven bezoeken bij een ander probleem, zij zorgen voor een veilige omgeving, maar toch, maar toch, de angst blijft soms te hardnekkig…..

Anderen vertellen hoe het lesgeven nu wordt geregeld, er komt veel extra werk en organisatie bij kijken.
Zij heeft  een smartboard geïnstalleerd thuis om zo de lessen live op te nemen.
Studenten blijven motiveren blijkt een zeer zware opgave.
Andere zij is oma geworden, ze hield het kleinkind één keer vast (vlak voor Corona) en volgt haar verhaal nu verder op foto of video.
Zijn stem breekt, zijn moeder is gestorven net voor de crisis, blij dat ze dit niet meer moet meemaken, maar er is zoveel verdriet, verdriet dat nog veel tijd vraagt.
Zij gaat in juni op pensioen, met gemengde gevoelens, de laatste lesmaanden blijken anders dan gehoopt.

Ieder heeft zijn verhaal in deze stille dagen…. Gesprekken verlopen anders, zwaarder dan normaal. Wat is  normaal? Het lijkt zo lang geleden….

Coronasprokkels

Grote hagelbollen witten het gras, lichte sneeuwvlokjes vliegen door de lucht, de wind giert, stappen we dan toch  de winter nog in? Net nu het zomeruur zijn intrede doet? Discussies daarover lijken  (on?)voltooid verleden tijd. Nu we andere katten te geselen hebben, daalt het aantal hartaanvallen met 80%, komt de mensheid in gedeeltelijke verbondenheid, vechten we en willen we overwinnen, gaan we  op zoek naar de vele kleine gelukjes.
Elk nadeel heb zijn voordeel.

De Israëlische schrijver David Grossman heeft het over de broosheid van het leven.  Over hoe wij ons, de 21e eeuw-verwende mens, niet kunnen inbeelden dat wij deze strijd verliezen, maar toch angstvallig toekijken dat dit ons kan overkomen.
Misschien komen we er veranderd uit, richten we ons leven anders in, of nemen we doortastende besluiten?
Of zal alles weer even snel vervlakken en vervagen?

Ik smul de krant.

Psychiater, filosoof van de angst als angel, neurowetenschapper én theaterman Damiaan Denys (hoe veelzijdig kan een mens zijn!) spreekt over ons, als luxepaardjes, die nooit leerden de angst te omarmen. Onze grootouders die oorlogen hebben meegemaakt zouden veel flexibeler omgaan met wat ons nu overkomt, wij zijn controlefreaks.
De kleine kans op overlijden wordt door de media uitvergroot tot een maatschappelijke obsessie, en die voedt onze angst“.

En ondertussen leef ik mijn eigen (te) geborgen leventje. Een leventje waarbij ik sommetjes online maak met de kleinzoon, ik was het bijna vergeten, hoe fijn  les geven kan zijn!
Verhaaltjes worden digitaal ingesproken, ik stel me de luisterende oortjes graag  voor, vandaag komt Karel Krokodil aan de beurt.
Uitkijkend  naar en genietend van videoconferenties met de familie, aparte kinder- en volwassenenpraat, tel ik de uren af, vandaag lukt beter, de tijd vliegt even sneller.
Verrast krijg ik  onverwacht vriendin aan de lijn, met hele bergen humor, soms uit angst, soms met relativering, ook omdat we ons allen toch zo belangrijk vinden in dit bestaan…
En opgehoopte spanning wandel ik uit mijn lijf, elke dag een beetje verder, elke dag een beetje sneller, want hij kreeg géén gelijk, de minister van binnenlandse zaken Pieter De Crem, die zijn eigen waarheid reeds als to do  verkondigde, terwijl de echte bijeenkomst nog op de planning stond.
Opgelucht hoor ik hoe Maggy en Van Ranst hier gelukkig anders over denken. En ja, ik houd me strikt aan de regels, maar empathisch denken en redeneren, niet vanuit je ivoren toren, is zo belangrijk voor ons allen om dit vol te houden.

Zomertijd! Eén uur lang minder binnen zitten” Ook dat lees ik in de dikke WE-krant.

Brief zonder postzegel

Dinsdag 24/3/2020

Dag J of C of L of G of H of M of A of T of ……

In een ver verleden vlogen brieven over en weer, we hadden allebei de schrijfmicrobe te pakken, en deelden de diepste zielenroerselen. Die tijd is even geleden, nu zijn er mails en andere digitale mogelijkheden.
Misschien me toch nog eens wagen aan een klassiek briefje over het leven zoals het hier is? Tijd is nu geen zorg meer.

Een vreemd asociaal virus houdt ons strak in het vizier. De vijand ligt overal op de loer. Om de hoek, in de supermarkt, bij de man met dikke sjaal, misschien zelfs bij die hond?
Bestaan  hondmaskers al?
Niemand is nog te vertrouwen, het schept afstand, letterlijk en figuurlijk.
Het voelt een beetje allenig, onzeker, wreed voor de één, minzamer voor de ander.

Kranten staan er vol van, TV-beelden blijven nazinderen, de lange donkere nacht.

Weet je, we kunnen enkel afwachten, en blijven hopen dat slimme koppen het bij de lurven vatten. Wij moeten enkel regels volgen. Niet voor iedereen evident.

Bij vriendin slaat Corona  genadeloos toe, haar schoonmoeder is één van de 122 slachtoffers. Dat komt binnen, keihard.

’s Morgens denk ik eerst diep na, welke dag zijn we?, gisteren lijkt op eergisteren, op morgen en op vorige week ….
Vandaag is onze traditionele opvangdag, al zes jaar lang,  herprogrammeren dringt zich op.
Poetsen is geen hobby, toch leg ik mezelf wat klussen op, met gezonde tegenzin, ik zoek structuur. Vandaag word ik verwend, manlief trekt de koksmuts op, ik onderga én ja, keur goed.

De zon houdt er de moed in,  met haar uitbundige lach maakt ze veel draaglijker.
Weet je nog hoe we vroeger samen fietsten?
Vandaag biedt nieuwe kansen, we trekken de natuur in, de luchtkwaliteit is goed, met ‘dank’ aan Corona én de zuivere poollucht.
De 3-meter-regel wordt strikt gehanteerd (voor de zekerheid heb ik er zelf een extra metertje aan toegevoegd).
Spring is the time of year when it is summer in the sun and winter in the shade.”(Ch Dickens)
De tocht leidt ons onbewust langs het huis van vrienden, onze fietsbellen rinkelen een luid concert.
Zij en hij  verschijnen aan de voordeur, een gezellige babbel ontstaat spontaan.
Het doet écht deugd, zonder knuffel, zonder koffietje, de grote voortuin als veilige barrière. De gekende, lieve buitenwereld zien, horen, voelen geeft een tweede adem.
We maken vooral geen fouten, de biechtstoel hoeft echt niet, overigens een onmogelijke opdracht met gesloten kerken, waar zelfs  paasvieringen niet langer doorgaan.

Laat de zon in je hart, trek je op aan de kleine dingetjes, leef niet teveel in morgen, sorry voor de clichés, lieve vriendin, maar ze helpen wél een beetje vooruit.

Houd het gezond!

Lieve groeten

Weeral Corona?!

Wat doet een mens als alle afspraken plots wegvallen en de week je leeg aanstaart?

Zolang mijn laptop virusvrij blijft, en daar slaagt hij voorlopig goed in!, kan ik lezen, schrijven, info vergaren, evolutie opvolgen.

Ik lees over fraude met mondmaskers, over treinen die wegens annulatie nu  volgepropt zitten, over een regering die blijft bekvechten, zelfs in tijden van crisis.

De blogwereld verrast me, ze is lief, informatief, dapper, spreekt vrijuit, kalmeert en zorgt voor. Nu vriendenafspraakjes wegvallen , koffietjes verdampen, de wereld lijkt stil te staan, ontdek ik heel mooie poëzie, dagverslagen uit Spanje, opkomende angst en twijfels, humoristische verslagjes, alles met een lach en een traan en vooral veel ontroering en empathie. Het.Doet.Deugd!

De zoon vecht nu een week tegen koorts, hij leeft binnenskamers om kindjes niet te besmetten. Kleinkinderen doen  schoolwerkjes en roepen oma’s hulp in via telefoon, met woord en beeld.
Behulpzaam vanop veilige afstand, een warm gevoel.
Veraf, en toch zo dichtbij.
Op mijn planning staan  nog maaltafels en optelsommetjes, want zoals de kleindochter zegt ‘dit is geen vakantie, oma, maar Corona-vakantie‘.

Broer stuurt virusvrije fotootjes door. De maandagochtendvergadering, over hoe het nu verder moet op school, gaat door op de ruime speelplaats, elke collega op minstens anderhalve meter verwijderd van de ander. Grappig zicht, maar oh zo pijnlijk.
Terug thuis is zijn vrouw er nu écht van overtuigd dat hij besmet is, en dekt de tafel, met brood en wijn soep, elk aan een uiteinde van de laaaaaange tafel.
Als koningen aan de maaltijd.
De minstensanderhalvemeterregel wordt ver overtroffen.

Wandelen blijft een must, in de hoop dat Coranaresten  niet  in de buitenlucht verdwalen. We genieten het zachte weer in  Pajottenland, met zoon en schoondochter.
Zij houdt de berichten goed in het oog, ook Nederland gaat nu drastische maatregelen nemen, zij hopen met en voor elkaar dat de landsgrenzen open blijven, anders dringt een  lange-afstands-liefde zich op .
Ook daar gaan de restaurants dicht, blijkbaar trokken Vlamingen op zaterdag er in grote getale heen om  virussen, die extra wemelen in druk gezelschap,  op te snuiven.
Waar blijft de logisch denkende geest?
We wandelen samen, respecteren de grote comfortzones, en verheffen lichtjes onze stemmen om elkaar in de stilte daar te begrijpen.
Het geplande eten wordt afgelast, we nemen geen  risico.
Zijn bostuin is een oase voor vogels. Koolmeesjes, pimpelmeesjes, de Vlaamse gaai, de bonte specht zorgen voor een  fladderend kwetterkoor. De lente breekt uit, in kleur en geur, terwijl overal rondom het besef en weten enkel nog angst en twijfel geven.

DSCN4707

Samen gaan we het verslaan, we staan nog voor een heel erg lange weg, maar als iedereen wijs en bezorgd gedrag vertoont, lukt het wel?! Vraag en uitroepteken spreken voor zich.
Voor oudere mensen een ramp, nooit meegemaakt. Wij kunnen hen beschermen, broodnodig.

Wij zijn verzekerd bij Corona Direct ( klik) , zitten we dan safe?

 

En….

  • En neen, ik ben niet gaan tanken , me wringen tussen die rijen aanschuivende auto’s, geen sprake van!
  • En ja, ik heb heel hard getwijfeld of ik niet zwaar zondig tegen de  burgerplicht als ik toch richting het overdekte centrum ga.
    Neen, geen directe angst voor mezelf, maar wat met de oudere, breekbare mens?
    (Te?) Lang vertoonde ik hierbij mijn sceptische kant, wat als artikels van slimme wetenschappers steeds intensiever overtuigen? Ja, dan groeit de twijfel toch,  een klein stekje dat begint te kiemen in de gulle bodem van het brein….
  •  En ja, regen én zon zijn mijn bondgenoten vandaag, geduldig wachten ze hun beurt af, om zich onverwacht te verbroederen,  het is kermis in de hel..
  • En ja, Nederland is hèt bloemenland bij uitstek, maar de chrysant is van België, en laat deze  nu net het mikpunt van fraude worden tussen beide landen.
    Little problem. Alles is weer peis en vree ondertussen.
  • En ja, ik heb nood aan een bloemig tafereel. De bollen verdwijnen na de bloei in de grond, en zorgen voor een blijvende gele verrassing. Mijn nieuwe aanwinst gaat om de hals en kleurt de egale wintertrui.wp-15839491677694744995348303176997.jpg
  • En neen, ik heb geen aanrijding met de speed pedelec, die me in razende vaart voorbij stuift en net niet meesleurt, hij kijkt op, noch om, een warme maaltijd lonkt?
  • En ja, mee-leven èn bewondering overvallen me als vriendin levenslustig blijft, ondanks het harde verdict. De wandelende wonderen zijn de wereld  niet uit.
  • En ja, kleinzoon oefent zijn allereerste spreekbeurt, over z’n hobby, heel origineel 🙂 . Hij omringt zich met legoblokjes, schrapers, techniek en de grote speedboot.
  • En ja, elke morgen trouw blijf ik  even muisstil liggen, geen opdracht voor mij!, genietend van het vogelconcert, dat steeds uitbundiger wordt en lente lacht.
  • En ja, les misérables is een heel aangrijpende, hedendaagse film, die veel vragen oproept bij racisme, fraude en empathie, hij komt  keihard binnen.
    Geen typische  banlieue-clichés.
    Geïnspireerd op Victor Hugo.
    En ja, een film die moeilijke situaties helpt begrijpen. Een must-see!
  • En neen, je hoeft op dit schrijven niet te reageren.
    En ja, je mag iets uit jezelf toevoegen.

Mensen verschillen, rechten niet (Loesje)

Hoewel we de uitdrukkelijke raad krijgen om in ons kot te blijven, ‘vier’ ik vrouwendag met eigen kroost, weg van het kot, sorry Maggy, eigenzinnig als altijd, de voetjes onder tafel, een hapje en een drankje, omringd met veel gezelschap (foei!) en vooral gezellige babbels.

Vandaag sta ik op met lichte koorts. Ai, dan toch?? Een dagje binnen dus, boek en zetel bij de hand, terwijl buiten in overvloedig zonlicht baadt….

Gedachten worden mijmeringen, ik hecht totaal niet aan vrouwendag, en al die andere dagen, hoog tijd om mediordag te bepalen?!
Medior is een benaming voor mensen van middelbare leeftijd, meestal voor jonge gepensioneerden met zin in het leven“, voila, op mijn lijf geschreven.

Ik ben me er heel sterk van bewust dat vrouwen in heel veel landen als minderwaardig worden beschouwd. Ook anno 2020. Grote grote schande.
Zijn we niet allen gewoon ‘mens’?
Voel ik mezelf als vrouw achteruit gesteld?

Ik ben een piepjong bleuke en krijg een werkkans aangeboden in een pure jongensschool. Dertigkoppige klassen met stoere binken gaan geen enkele uitdaging uit de weg om de jonge, idealistische, naïeve juf het leven bitterzuur te maken.
Avond na avond kom ik dood-moe thuis, vaak in tranen.
Desillusies troef.
No problem, ik blijf vechten, en blijf winnen.
Het corps is een mannenbattalion, amper vier vrouwen is de school rijk, ik ben veruit de jongste. Ik zoek hulp, bevestiging, raad, maar ‘als je ervoor kiest om in een jongenswereld les te geven, moet je maar je mannetje staan‘.
Nood dwingt keuze….
Met de immense steun van een vrouwelijke collega geraak ik groentje af.
Veni, vidi, vici, ik doe -zoals beloofd- het jaar rond, en geef met de glim/grijnslach mijn ontslag.

We spreken 1984. Nog steeds heb ik geen vaste job, daar waar toen overschot was, is nu een groot tekort in het onderwijs, de interims ben ik kots-zat, ik besluit mijn geluk elders te zoeken. Geslaagd voor het examen bij de bank, mag ik op persoonlijk gesprek komen, een tribunaal van drie mannen ontvangt me. Nadat ik heb bekend moeder te zijn van drie kleine kinderen, krijg ik de ijzig koude douche, in drievoud.
Zou je niet beter gewoon thuis blijven, madameke (ik haat verkleinwoorden), je kindjes hebben een mama aan de haard nodig. Ik slik nog een vol kwartier ‘goede raad’ en druip af, wacht niet langer op de beslissing, die was duidelijk.

En daar stopt mijn verhaal. Geen enkele verdere discriminatie valt me nog te beurt.
Ik vind de ideale job, word gewaardeerd en voel me prettig, iedereen gelijk voor de wet.
Met een man uit de duizend, die altijd klaar staat, binnen en buitenshuis, voel ik me rijk, hier bestaan geen expliciete ‘vrouwen-‘ en ‘mannentaken’, we voedden de kinderen samen op, genieten de kleinkinderen in een fijn oma-opa-duo, ondanks de goede raad besloot ik geen haardvrouw te worden.
Ik hoef geen verwennerij op vrouwendag, het is een dagelijks gebeuren.
Ik besef, chance en luxe, heel veel vrouwen niet gegeven….

Just a fascinating day

Tussen de eindeloze buien door fiets ik richting centrum. Samen met vriendin heb ik me ingeschreven voor de éénmalige les over het gezondheidsdossier.
Jong, oud, man, vrouw, neen, geen hond, noch kat, de zaal zit bomvol en luistert geboeid.
my.belgium.be wordt het volgend project om me in te verdiepen. Ik ken de truken van de foor, nu nog uitpluizen.

Lunchen en bijbabbelen doen we in een retrohuis, de naam spreekt voor zich, met tijd en boterhammen. Klik. De kaart is beperkt, de slaatjes origineel, het eten héérlijk, het gezellige stoveke warm. Geen overbodige luxe, authentieke details, vriendelijke bediening door een jonge gast, boordevol plannen en lichtjes timide, beetje onzeker, zo heb ik ze graag.
We vergeten uur en tijd, tot stress opduikt, we hebben ons – weeral- over-babbeld.

De avond valt…..in buien naar beneden….

Ze is 81, blikt terug op 60 jaar toneelspelen, komt uit een artistieke familie, leeft van energie en passie, authentiek, verliefd op de liefde, het woord bitter kent ze niet, ongelukkig zijn wel. Chris Lomme oogt  jonger, een mooie vrouw.

‘Reverence’ staat op ons programma, maar manlief hoest zich de (ooit door twee embolies getroffen) longen uit het lijf, en in Coronatijden kan dit al eens woedende reacties uitlokken, hij blijft dus thuis.
Snel bel ik een paar vrienden op, allen hebben ze andere plannen, moederziel alleen rijd ik door de gietende regen, in gezelschap van nachtblindheid, naar het cultureel centrum, de witte streepjeslijnen op de straten tussen mijn en dijn vervagen, ik rijd voorzichtig. Suikervrije snoepjes op zak, stel je voor dat ik een kuchje voel kriebelen in m’n keel…..
Ik heb de ruimte, de ruimte van twee volle zetels.

Manlief heeft iets gemist!, een sfeervolle, intieme, warme, ontroerende solovoorstelling van Chris met regisseur Michael De Cock  over loslaten, leven in liefde, verdriet, kleine gelukjes, ze zingt “sometimes I’m happy, sometimes i’m sad……”
Het leven is als een toneelstuk, je beleeft intens de scènes, je eindigt in stilte en leegte.
Om oud te worden moet je lang leven‘.
Haar stem klinkt doorleefd, haar been springt 70° de lucht in, ze blijft lenig als een kat, ondanks haar  81  gedreven jaren.
Ze danst ‘Save the last dance with me’, het publiek zingt zachtjes mee, de krop in de keel.

Er is die eigen warme mooie stem  uit de microfoon die haar en ons toespreekt, er zijn de projecties op drie doeken op de achtergrond met beelden uit een boeiend verleden, ze is een subliem verteltalent op de stoel, voor de vuist weg (zo voelt het toch aan), vol humor….. over Fabiola en haar kapsel die de voorstelling in KVS kwam volgen, uiteraard op de eerste rij, de mensen achter haar kregen duidelijk een te lange nek….

Ze staat voor de hemelpoort. 
‘Godverdomme, besta jij echt?’
‘Neen, maar laten we even doen alsof’
‘Maar dat doen we al ons hele leven?!’

Bij het einde van de voorstelling doet ze de ‘reverence’, de buiging die ze leerde, ooit op internaat. Een diepe buiging voor haar publiek.
Er volgt een staande ovatie, zij én wij, zichtbaar ontroerd. Een grote dame!
Ze stopt niet, nog zoveel plannen, zo wil ik oud worden.

 

Wonderlijke kunst

Neen, een kunstkenner ben ik niet, maar de nieuwe tentoonstelling in MSK Gent “Van Eyck. Een optische revolutie” kan me wel boeien, de gratis kaarten helpen de eventuele laatste twijfel smelten als sneeuw voor de zon. Want het mag gezegd worden, ze zijn niet goedkoop!, Jan Van Eyck was natuurlijk ook een groooot man.

Met manlief vertrek je altijd goed intijds, deze schrijfster  heeft het soms wat lastiger met nog een laatste ditje of een snel datje. Ik weet en besef, mea culpa.
Gelukkig helpt de liefde verdragen.
Twintig minuten later zitten we vast in een – volgens de radio- zware file, een ongeluk op de E 19. Beetje bij heel erg beetje schuiven we op.
Manlief blijft kalm, maar na 42 trouwjaren voel je elkaar woordeloos aan.

Rustig  begin ik te tokkelen, de app zal ons uit de nood redden. Maar ook hierin verschillen we, hij vertrouwt enkel op kaarten, ik ben de ‘digitale expert’. Na een half uur stapvoets rijden, geeft wijze Waze de raad om de volgende afslag te nemen, de blauwe lijn zal de weg tonen. Enthousiast geef ik de info door aan man, dé oplossing in zicht. Maar zijn wantrouwen blijft, een mens verandert niet in één seconde.
‘Ik ken deze weg niet’ .
‘Geen probleem, ik zal uitleggen, stel je voor dat de appstem zou missen’.
Hij blijft achterdochtig.
‘Zo’n omweg is geen doen’.
‘Neen toch niet, het gaat maar om een kleine omleiding, parallel aan de autostrade en na het ongeluk komen we er zo weer op, maar kies jij maar’.
Oef, de woorden zijn eruit, er volgt een ijzige stilte…… tot we de afslag bereiken en hij onverwacht toch naar rechts zwenkt. Klassieke disputen ivm het vroegere kaartlezen dwalen door mijn geheugen, ik geef toe, ik ken weinig verschil  tussen links en rechts, maar….. een blauwe pijl volgen, lukt me écht wel. Verschiet niet van mijn kunnen!

We begeleiden hem samen, de vrouwelijke Wazestem en ik, langs donkere wegen, schaars verlicht, de mooie (?) boerenbuiten, en plots staan we weer veilig op de autoweg. Langzaam komt het gesprek terug op gang, dat manoeuvre is alvast overwonnen.

Van Eyck maakt veel goed, met dank aan de man.
Stemmig, mooi, de audiofoon brengt ons met klassieke muziek in romantische sferen en een zachte mannenstem vertelt over hoe de schilder vernieuwend was voor zijn tijd, over de vele merkbare details, over de intense kleuren, over dieptewerking, over de 70 verschillende boomsoorten en planten op het Lam Gods, haarfijn weergegeven, waarbij hij “het zicht van God” wil beklemtonen.
Overal staan bankjes, om weg te dromen, te genieten, te leren begrijpen, en bewonderen.
De lange gewaden golven naturel, schaduwen liggen altijd correct tot in de kleinste details. Zijn werken geven een optische revolutie weer.
Het kleine 20-bij-30-cm-pareltje wil ik graag thuis een prominente plaats geven, de wijze man, over de boeken gebogen, in een oud keukentje, waar elk element een bijzonderheid wordt.  Het zit veilig achter glas, helaas…..

Met het rijk geïllustreerde boek rijden we huiswaarts. Een mooi aandenken, ons gegeven.
En ja, I love this man.
Who?
The painter and my husband.

wp-15817851173456058767903620329602.jpg
Een must see in Gent!