Mijn schoen en ik

Schoenen , ze zijn het zwakke punt van elke vrouw. Ze tillen elke outfit naar een hoger niveau

en

Gemiddeld heeft een vrouw  23 paar schoenen staan in de kast

Heel duidelijk, ik ben géén gemiddelde vrouw.
De schoen en ik, we haten elkaar gruwelijk.
De wrok werd duidelijk rond mijn 40e,  aan elke schoen leek een probleem gekleefd, of lag de oorzaak bij de voeten?
Van vervelend vreemd gevoel, ging het over totale gevoelloosheid en scherpe pijnscheuten, naar hevige krampen die spontaan en ontspannen stappen fel belemmer(d)en.

Schoenen moeten zorgvuldig worden uitgekozen, verfijnde exemplaren zijn volledig uit den boze.
Bij elke outfit een aangepast paar? Vergeet het! Ik houd het bij ‘dat paar’, dat bovendien bitter weinig elegant scoort…..
Een zomerkleedje of short? Vergeet het! Toch niet met de ‘lomperikken’ bloot….
Schoenen met hakken? Vergeet het! Dan lukt geen stap….
Mooie modelletjes? Vergeet het! Ook al zijn de voeten smal en fijn….
Blote voeten? Vergeet het! in het kwadraat.
Soms zinkt de moed me in de schoenen.
Dus…. schoenen….

 

schoen
Vergeet het!

Als de tijd daar weer is, de tijd van nieuwe schoenen, begint de stress, mijn oude exemplaren- versleten tot op het bot- ‘mogen’ worden ingeruild.
Dagen, weken, soms maanden duurt het vooraleer ik een geschikt paar vind.
Zo denk ik althans op dat moment, mijn humeur scoort dan flink onder nul.
De omgeving zal het geweten hebben….

 

 

Eens de  aankoop is beslist, wachten ze geduldig op het rek tot deze niet-gemiddelde vrouw ze uit de doos haalt en ze stapje voor stapje,  minuutje per minuutje,  uitprobeert. In dat stadium bevind ik me nu, ik waag pogingen, zet ze weer veilig ver weg, test opnieuw, en word stilletjes (denk ik toch) woest op zoveel lederleed.

Jarenlang heb ik gedokterd, elk UZ had een ‘mogelijke verklaring’, van rugprobleem tot hersenfout, en telkens ‘ermee leren leven, madameke, daar ligt de oplossing’.
Podologen, neurologen , orthopedisten….. verspreid over alle hoeken van Vlaanderen, kregen mijn bezoek en mijn geld, 360 (ruwe schatting) onderzoekingen van scan naar MRI naar ruggenmergpunctie, geen enkele  arts  kan een diagnose geven, blauwe druppeltjes verlichten een beetje, ze zijn dan ook mijn grootste schat.
Niemand lijkt te weten waar het schoentje juist wringt.

En ja, ik leerde ermee leven, ik heb nog zoveel te genieten! Ondanks het lood in de schoenen….

Dagelijks trek ik dus dapper mijn stoute schoenen aan, nooit zal ik naast mijn schoenen lopen, wees blij dat je niet in mijn schoenen staat.

 

Advertenties

sprokkels

20190727_1522101286595186685453517.jpg

heerlijk nu die malse regen
over paden en  wandelwegen
voor  veel ros een tedere zegen

dus ga ik sprokkelen
op snaren van voorbij tokkelen
die hete Ardeense dagen
waar lichaam en gedachte vertragen

over vele kindervoetjes die dartelen
in kleine beekjes spartelen
in ruimte en vrijheid
vol gekkigheid en blijheid
van hun jonge leven dé tijd

salamanders en vissen
getuigenissen
van grijpgrage handjes
tussen de waterplantjes
krijgen vlot de vrijheid terug
vingervlug

met zijn allen in de avondlucht
zon vlucht wind zucht
romantisch in het kleinste stadje
een droogje en een natje
melancholische noten van de muzikale band
oergezellig familiemoment

sprookjesachtig kasteel van Petite Somme
helpt ons verstomme
een spirituele oase
van liefde in elke levensfase
waar Krishna god heet
de gids in wit gekleed
vertelt over het leven
in lief en leed
verdragen vergeven

wandelen langs de beek
foert jij vieze teek
steile paden omhoog en omlaag
hard zwoegen vandaag
fotootjes schieten
om  na te genieten
van blije gezichtjes
en pijnlijke gewrichtjes

Pierre Haina een gril van de natuur
zoon vertelt de legende
waar rook is is vuur
over de duivel en zijn hellevuur
open monden angstige ogen
terwijl de zon helpt op te drogen
van uitbarsting door de donder
onverwacht bijzonder

dankbaar om stille pracht
natuur-lijk vol toverkracht

 

Hitteblog

Een logje schrijven op de laptop in een prachtige omgeving tijdens de vakantie?
Geen sprake van!?
En toch dwingt de warmte me tot een positie, waarbij overbodige bewegingen het enkel maar zwoeler maken.

De zinderende zon schittert zijn hete stralen aan de helblauwe hemel.
Van het knetterende onweder van gisteren, overal omgevallen bomen op de wegen , takken her en der verspreid, de trampoline (zonder kinderen, die had de gietende regen gelukkig snel het huis ingeduwd) die de lucht werd in gekatapulteerd, de zware parasol kletsnat gespreid over het terras, hagelbollen zo groot als knikkers, valt niets meer te bespeuren. Het bracht ook geen zuchtje verkoeling.

20190725_1344314002078293453205391.jpg
Slachtoffer van de storm, de auto kan niet verder….

We genieten een paar energieloze uren, kinderen worden  pikkedonker -als een spannend avontuur- het bed ingeschoven, dranken worden fletswarm ondanks de ‘frigo’ geserveerd, zaklampjes van GSM kunnen niet worden opgeladen, een tasje thee?, vergeet het!, maar de avond op het terras met zicht op zonsondergang en donkerte tot de vroege ochtenduren is heerlijk.

20190722_2211076519340044172233128.jpg

De dikke muren van het Ardeense vakantiehuis houden dapper de koelte binnen, beneden, boven is het sauna-heet, gezellig ‘slapen’ met zijn allen onder het dakgebinte……

En toch besluit ik een wandeltocht te wagen, (klein)kinderen hebben het wijs gespeeld en zoeken koelte in de grotten, waar truien zeker geen overbodige luxe zijn.
Het is er momenteel juist 30° kouder dan in de hof. Maar met de in mijn hersenbrein verschuilde  claustrofobie  lijkt  me dit geen doenbare optie.

Ik vergeet het flink gevulde flesje water, factor 50 is ook blijven liggen, terwijl deze oma voortdurend ‘wijs’ uitlegt aan de kinderen hoe énorm belangrijk het is, zelfs al heb je al meerdere laagjes bruin. Ik ga  op wandel, vier km lang, heel even onder de schaduwrijke bomen, maar ik wil vooral  weidsheid ervaren.

20190725_1214105738107873004974822.jpg
Het voelt als in het Zuiden….

Weidsheid is geen wijsheid op dit middaguur, de zon brandt op mijn gebruinde armen, vele zweetparels kriebelen als douchedruppels over rug en gezicht, maar deze tocht wordt volbracht. Ontdek ik hier een masochistisch trekje?

Frank heeft nochtans duidelijk gewaarschuwd voor code rood en langs alle kanten slingeren records me langs de oren. Maar ik weet het weer beter….

20190725_1020036748082200301445046.jpg

Ik krijg compagnie in huis en vertel mijn verhaal, hij luistert lief en is hoeft enkel mooi te wezen….

 

Waarom wij Nederlandfans zijn?

  • Prachtige dorpen bekoren. De uniforme stijl geeft rust. Er gaat een warme gezelligheid van uit. Geen chaos van verschillende stijlen.
  • Dorpskernen en daartussen veel groen.
  • Massa bloemen, in alle kleuren en varianten.
  • De bank voor de huizen, waar misschien vele babbel-uurtjes worden genoten?
  • Winkeltjes met snuisterijen, waar ik uren kan rondlopen en ontdekken.
  • De fietspaden zijn S.C.H.I.T.T.E.R.E.N.D! Hier kan België véél van leren.
  • Groen. Groener. Groenst.
    Weid. Weider. ‘Weidst’.
  • Nederlanders zijn joviale, enthousiaste, vrolijke, spontane mensen.
    Iedereen spreekt ons aan.
    Een kaart openvouwen betekent dat hulp wordt aangeboden.
    Zo vaak horen we ‘waar kan ik je mee helpen?’
    En ‘wat kan ik voor je betekenen?’ (waarbij we eerst vreemd opkijken)
  • Veel water. Romantische bruggetjes.
  • De pannenkoekenrestaurantjes, voor een zoetekoek als ik een hemelse heerlijkheid.
  • Eethuisjes in ‘my style’
  • Stranden met fijne paviljoens, geen hoogbouw die het uitzicht belemmert of drukbevolkte dijkstraten.
  • Fietsen in alle kleuren, maten, voor 1, 2 tot zelfs 3 personen. Origineel. Traditioneel.
  • Woorden als ‘astu’ en gezel’ 🙂
  • Knus. Fijn. Sympathiek. Hygge. Vriendelijk.
  • Broodjes kroket waar manlief van houdt. Voor een niet-vleeseter als ik minder aantrekkelijk.
  • We begrijpen elkaar , ook al zijn er al eens misverstanden in woordgebruik :-)Uiteraard  zijn sommige punten net zo goed van toepassing hier in België.

Laag-Holland

Wakker worden onder luid geroffel. Donder knalt in de oren, bliksem verblindt doorheen het glas en regen valt met bakken uit de lucht.
Maar het is vakantietijd, de auto wacht geduldig, fietsen op het rek, dat kreunt onder vele tonnen nat.
Dat belooft. Het autodak boven ons hoofd beschermt  nog een paar uur tegen de uitbarsting. Tot we Akersloot bereiken, en het hotel binnen stormen, die andere storm laten we nog rustig even uitrazen. De warme gezelligheid van de open haard, we zijn toch putje zomer?, lonkt en droogt en helpt geduld een handje.

20190715_1300453112346125594575508.jpg
Het theezakje daar belooft veel.

Fietsdagen zijn gepland en…. zullen doorgaan.
Hierboven hebben ze het begrepen, droge uitstappen worden ons gegund, maar de zon blijft de grote afwezige, tenzij we tevreden zijn met amper 128,45 minuten op deze dagen.
Nood breekt elke vorm van  pessimisme.

Vier dappere fietsers trappen  vier volle dagen telkens vier maal vijftig kilometer.

Door bossen en het schilderachtige Nederlandse platteland bereiken we Alkmaar. We missen het spektakel van de  traditionele vrijdagse kaasmarkt, maar kuieren doorheen de sfeervolle oude stad , langs  grachten en typisch Hollandse winkeltjes.

PUK-problemen na een moeilijke nacht, ondanks zalige bedden in een ruime prachtige kamer, veel stilte en rust, zorgen voor ochtendperikelen bij een uitgebreid lekker ontbijtbuffet. ….. Drie keer na elkaar toets ik een foutieve pin op mijn telefoon,  versuft hersenbrein??, en ja hoor, PUK wordt geëist. Anders wordt het een ICT-loze, maar vooral een fotoloze vakantie, want dat is mijn ‘taak’.
En kunnen we dat aan? Neen!
De buurvrouw wordt verwittigd via mans mobieltje, zij gaat op zoek in ons huis, ik geef tips, juiste en foute, zij vindt en ik slaag!

Altijd leuk om uit te waaien op het water, de boot brengt ons naar Texel, waar we- pure nostalgie- terugdenken aan een vakantie-uitje met onze zoontjes in een ver verleden, in compagnie van trouwe eend Donald.

En weer slingeren we het eiland door. Drie seizoenen op één dag : lente, zomer, herfst.
Een paar WOW-ontdekkingen overvallen me,  die momenten maken mijn dag schitterend. Even een korte adem-stilstand bij zoveel pracht, kijken en beleven, proberen vast te houden voor later en altijd. WOW!!!
Het schilderachtig  dorpje De Waal is maar een paar smalle straatjes rijk, waar die rustpauze een must do is. De grote stokrozen langs de gevels van de  huisjes maken het idyllisch mooi. WOW!!!

20190715_1435073957988466553196873.jpg

Een uniek leerrijk stukje Nederland ontdekken we in het historische erfgoed “de Zaanse Schans“. (bij Zaandam)
We wandelen doorheen de 18e en 19e eeuw. Typische huisjes, winkels en oude ambachten  uit de Zaanstreek zijn hier bij elkaar gebracht. Een prachtig dorp, je moet het gezien hebben, maar de drukte moet je er voor lief bij nemen. We waren er echt niet de enigen….
Opmerkelijk is dat  mensen wonen in dit openluchtmuseum. Ze houden een koffieklets in de achtertuin, rijden gras af, borstelen de dorpel, terwijl de toeristen  rustig voorbij wandelen. Je moet het maar willen….

Wij fietsen terug de stilte, de polders van Wormer en Jisp,  in.
Trekpontjes oefenen onze armspieren, hiervoor hebben we onze mannen toch mee? Voor heel even laten we het feminisme voor wat het is.

Volendam met zijn typische klederdracht, waar de tijd bleef stille staan, is een gezellig, maar flink uitgebaat havendorpje. Geef mij dan maar Edam, met zijn mooie grachten, trapgevels, leuke rustige pleintjes.

Mijmerend over zoveel ruimte, zoveel vrijheid, zoveel rust, zoveel moois, brengt de boot ons naar het authentieke fraaie Marken. In de 13e eeuw werd dit dorp gescheiden van het vasteland door een storm. Eeuwenlang leefden de mensen er van de visvangst, geïsoleerd. Tot in 1957 een dijk (die wij 62 jaar later over fietsen op de terugweg) werd aangelegd en het eiland tot een schitterend schiereiland omtoverde.
Ontspannen komen we toe in het kleine haventje, de wind volbrengt zijn taak grondig, waar ze bovendien fijne restaurantjes hebben, de hongerige maag eist ook zijn deel.

Waterland is zijn naam waardig , magnifiek en fietsvriendelijk. De houten bel roept  pontjesvrouw én hond op om ons op onze wenken te bedienen en de overkant te bereiken.
In het dromerige Holysloot beklimmen we de smalle planken met gootjes waar de fietsbanden net in passen  Geweldige naam toch!
Het vraagt enige oefening, maar na vijf groene slootjes krijgen we die kunst onder de knie en wordt elk overtochtje een fluitje van een cent.

20190715_1532153641644409808262936.jpg

Jawel, in Broek in Waterland hebben ze lekkere appeltaart in een mooi decor. En laten we dan alle vier échte levensgenieters zijn….

Nooit vergeten, die maag…..én de vriendschap!

 

 

 

 

 

Ergernisdag

Ik rijd naar de winkel en wil een karretje duwen, tot ik bijna struikel over….
Niet op de foto, de grote vuilbak die op 2 meter hiervandaan half leeg staat te glimmen…

20190708_1209306663930855289394419.jpg

Even verder springt een jong frivool koppeltje de auto uit, ze zoenen uitbundig, hoe mooi kan liefde zijn, tot ik ontdek……
Niet op de foto, de nummerplaat en de enthousiastelingen…..

20190708_1210466160385505404493012.jpg

Wandelen tussen  uitgestrekte velden, zo (h)eerlijk??
Niet op de foto, mijn boze blik….

20190708_1734157332508754199540351.jpg

 

Met diezelfde boze blik stap ik verder richting groen, tot een vrouw me aanspreekt, geërgerd om zoveel vuiligheid?
Neen, ze zoekt haar 22-jarige dochter, die in een angstwekkende psychose verdwaald is, het bos in.
Of ik haar toevallig ben tegen gekomen? Ze heeft een wit truitje aan en een hondje bij. Man, broer en zoon fietsen gestresseerd de vele wegels door, zoekend, hopend, bang, ‘want ze is al twee uur verdwenen, en dit is nog nooit gebeurd’.
Voor zover het me lukt, probeer ik troostende woorden te vinden, ze vertelt over die vreemde wereld, over hoe paniek hun leven tien jaar geleden is ingeslopen.
Twee maal krijgt ze telefoon en vraagt me ajb te wachten, er klinkt wanhoop in de GSM, van beide kanten. Het tweede bericht doet haar in  tranen uitbarsten, iemand heeft de dochter ontmoet, gezien dat ze niet ‘gewoon’ doet, en  haar  binnen gebracht bij de dokter.
Ze huilt, omarmt me emotioneel, bedankt  voor mijn tijd en luisteren, ik ken het meisje, noch moeder, maar ween gewoon even mee.
Ergernissen smelten als sneeuw voor de zon.
Ik kan hier verder met mijn leven, zij moeten verder die duistere wereld in, oplossingen zoeken, waar oh waar??

Zon-dag

deels dag deels zon
man en zoon willen bergen klimmen
de Vlaamse Ardennen met veel testosteron
manlief moet nog wat dimmen
plan afgeblazen
tot een latere fase

maar de natuur blijft lonken
een kleine rit moet lukken toch
moed ingedronken
en snel vertrekken nog

20190707_1644206882085655350281856.jpg

we rijden op de Koningsdijk
fietsen op de oude linie
waar tijdens WO1
de dodendraad met 2000 volt
Nederland en België scheidde
nu links en rechts een groene weide

en daar verschijnt paviljoen ’t Schor
gelegen in het dorpje Paal
met boodschap heel royaal
20190707_1825473918436604631104103.jpg
gehoorzamen dus zonder gemor

het tochtje duurde 60 km
een ware energie-vreter
maar groen
het paviljoen
het zonneseizoen
heerlijk beleven
op het juiste pad begeven
en nu…. de pijp aan Maarten geven