Verbondenheid

Hij vraagt of ik dit ken.
Of ik er interesse in heb.
Of ik het graag gekregen had van mijn ouders.
Of ik het zelf zou overwegen voor de nakroost.
Of……
Neen, niets van dat alles, ik weet niet waar hij het over heeft.
We spreken een jaar geleden.
Hij legt uit, ik surf, interesse bloeit open, en toch ….. ik vergeet.

We spreken gisteren. Ik blader in de krant en lees geboeid het schrijven over ‘Wat zeg je als je weet dat je doodgaat?’

Gisteren en een jaar geleden, er is duidelijk herkenning, dit gaat over hetzelfde project. Vaag herinner ik me dat tijdsgebrek me toen belette me verder te informeren. Kan gebeuren. Die tijd is er nu.

Journalist, docent, verhalenschrijver Hilde Ingels gaat reeds vijf jaar op bezoek bij palliatieve mensen, die graag hun eindelevensverhaal meegeven voor de achterblijvers. Ze laat mensen vertellen, stelt gerichte vragen, luistert geboeid, probeert vooral niet om te buigen, elke zieke mens kan zijn persoonlijk open, eerlijk verhaal en wijsheid vertellen.

Zij giet via Amfora VZW (klik) ‘blijvend verbonden’ de woorden in een mooi verhaal, laatste woorden voor de mensen die je dierbaar zijn. Ze kunnen opluchten. Laatste inzichten, laatste gevoelens, laatste denken van de persoon die je mist, lief had. Over toen, nu en dan.
Isabelle Desmidt verwerkt de tekst tot een artistiek, kalligrafische kunstboekje dat vervolgens bewaard blijft in een prachtige (herinnerings)doos.

Wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat afscheid kunnen nemen een gunstig effect heeft op het rouw­proces. Een eindelevensverhaal fungeert daarbij als instrument. Voor iemand die zich aan het einde van zijn leven bevindt, is het vaak makkelijker om gevoelens over afscheid en dood uit te spreken tegen een tussenpersoon dan tegen een geliefde. Zo vernam ik vaker dat betrokkenen, dankzij dat gesprek, voor het eerst écht over het nakende afscheid durfden spreken met hun naasten. En ook na het levenseinde blijft het boekje een tastbare herinnering aan de overledene die zorgt voor verbondenheid over de dood heen.

Hoe mooi kan een origineel, creatief initiatief zijn! Alles gebeurt op vrijwillige basis. Wie aanvraagt hoeft niet te betalen. Om de vele vragen de baas te blijven, geeft Hilde opleidingen, het vele werk kan dan hopelijk worden gedeeld. Want er is duidelijk nood.
Klik.

Mensen laten een deeltje van zichzelf achter voor de naaste omgeving. Diezelfde omgeving kan op stille momenten de doos openen, lezen en herlezen, de ‘verloren’ mens (h)erkennen, nog eens intens diep zijn warmte en waarde voelen.

Soms schrijven mensen eigen brieven, niet iedereen kan verwoorden wat hij denkt en voelt. Velen vinden er ook de moed niet voor. Amfora kan helpen.

Hilde’s boek is net uitgekomen “Afscheidt dat verbindt”, waarin ze haar verhalen neerschrijft over de vele mensen die samen met haar terugblikten en vooruitkeken.

55 reacties op ‘Verbondenheid

  1. ja ik had dat rode puntje groter moeten maken 🙂
    ik woon in een mooie streek , nee net geen zicht op het gebied , er ligt 1 straat voor
    ik loop denk ik een 150 meter voor ik op de heide ben

    Like

  2. Daar ben ik weer (-: Misschien heb ik te snel weg geklikt dat mijn eerdere reactie er niet staat.
    Mooie titel van het boekje: Afscheid dat verbindt. Wat ontroerend dat ze het kosteloos maakt, terwijl het voor degenen die het krijgt letterlijk onbetaalbaar is. Om zo nog iets tastbaars te hebben dat jou met je dierbare verbindt…
    Gisteren las ik op de site dat Dirlk de Wachter er een lezing over zou houden. Van psychiaters heb ik een lage pet op maar hem heb ik hoog zitten. Net een mens.
    Lieve groet.

    Geliked door 1 persoon

    1. Inderdaad Dirk de Wachter gaf een lezing en steunt het initiatief. Hij gaf ook een inleiding bij haar nieuw boek. Een initiatief om te onthouden, je weet maar nooit. Zelf vind ik het ook heel mooi.
      Dank je om een nieuwe poging te proberen😉

      Like

  3. heel interessant voor iemand die nog veel kwijt wilt
    zelf heb ik geen nakomelingen dus hoeft het niet
    en toen m’n beste vriendin wist dat ze einde verhaal was, hebben we blijven berichtjes sturen, heb ik gezegd hoe ik haar zou missen, alles werd gezegd zoals we altijd al deden, een extra afscheidsbrief zou mij te pijnlijk zijn denk ik
    Van ma’tje had ik misschien graag geweten hoe en of ze het voelde dat ze dementerend was want wat dat betreft blijf ik met vragen zitten

    Geliked door 1 persoon

    1. Die afscheidsbrief is er om later te kunnen herlezen en de mens na zijn dood nog eens te voelen. Ik heb nog wat krabbels liggen van mijn moeder, en het doet deugd die nu te herlezen.
      Als mensen dementeren, wordt zo’n boekje schrijven moeilijk.

      Like

  4. ja ik moet maar eens een pagina of blog weiden aan mijn tuintje , want het is nog vele malen groter dan die 9 km 🙂
    de plaats waar ik woon Hilversum , ligt midden in een natuurgebied , met aansluitingen op andere gebieden , en ik zwerf daar nu al goed 40 jaar rond , heerlijk is het en verveeld nooit 🙂

    Geliked door 1 persoon

  5. Een herinnering waar ik erg moeilijk mee om kan, is het laatste bezoek aan mijn zus. We wisten dat het ons laatste bezoek was, ze had gekozen voor euthanasie. Ze zei tegen mij: “jij moet praten Anne, ik ben te moe”. En wat zeg je dan. Ik wist het niet. Eén van de moeilijkste dingen die ik ooit meemaakte.
    Ik weet niet of ze voor zoiets nog tijd zou gehad hebben. Het ging allemaal zo onwezenlijk snel.

    Geliked door 1 persoon

    1. Dat klinkt vreselijk. Wat zeg je dan? Ik zou het ook niet weten, en het gevoel achteraf dat je niet de juiste dingen zei, zal groot zijn. Want hier zijn gewoon geen woorden voor.
      Aangrijpend dat je dat moest meemaken.

      Geliked door 1 persoon

  6. Goud zou ik over hebben als ik zoiets van Henk zou mogen hebben. Helaas was dat juist door de dementie niet mogelijk. Het is steeds weer mijn grootste verdriet dat ik niet weet hoe hij zijn laatste jaren ervaren heeft, ook ten opzichte van mij. Die laatste paar mooi momenten waren gewoon véél te weinig. Wat een prachtig initiatief

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik begrijp je verdriet, Riet. Eigenlijk betekent dit dat je er zou moeten aan beginnen bij beginnende dementie. Maar hoe de laatste jaren worden beleefd, gaat de familie dan nooit weten.
      Nog steeds is het niet mogelijk in de geest van een dementerende te kijken. Wie weet lukt het ooit?

      Like

      1. Ik weet alleen dat hij het laatste jaar erg moe was van het op de been blijven en met enige regelmaat zei “ik kan het niet meer” . maar toch vond hij dus nog lang de kracht, of een reden, om weer door te gaan. Ook die keren dat hij oppervlakkig bezien zó in zijn slaap had kunnen (en mogen) weg zakken. Ik had het hem gegund om die milde weg te mogen gaan maar was misschien wel juist de reden waarom hij dat (nog) niet kon.

        Like

          1. Ja, daardoor voelde het de laatste jaren niet meer als “samen”, zonder wederzijds elkaar te kunnen begrijpen werkt dat natuurlijk niet. Omdat ik hem uiteraard heel goed kende kon ik soms nog dingen raden.

            Geliked door 1 persoon

  7. Ik hoor net van mijn “zus” dat haar beste vriendin (50, mama van 3) gekozen heeft voor palliatieve zorg, na een diagnose vorig jaar van niet te genezen longkanker, ze kan niet meer en wil waardig afscheid kunnen nemen. Tegelijk lees ik vandaag in onze ochtendliteratuur dat die palliatieve zorg in het gedrang komt door Corona, onaanvaardbaar vind ik het.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s