Verdriet, ontroering, ongeloof, blijheid en trots, interesse, verbazing, woede, plaatsvervangende schaamte…alles gebundeld in één WE.
Het rijke én verwarrende aan mens-zijn is dat vat vol uiteenlopende emoties.
Er is de dienst om zijn (te) korte leven te vieren. De zaal zit afgeladen vol. Die grote muisstille drukte wekt een warm gevoel van verbondenheid. Ons wacht allen hetzelfde lot, ook dát hoort bij mens-zijn.
Zijn partner blijft achter, alleen, maar ze belooft te aanvaarden én ze kan dat!, met dank aan haar positieve genen, zoals ze zelf zegt. Kleinzoon leest zijn tekstje, met een lach en een traan, zoon vertelt ontroerd en met humor, zijn vader achterna.
‘Dood ben ik pas als jij me bent vergeten’, negen woorden op het herdenkingskaartje die het leven samenvatten.
Er is de film. “The Disappearance of Josef Mengele” (gebaseerd op Olivier Guez’ non-fictieroman, verfilmd door Kirill Serebrennikov) volgt het leven van de beruchte Auschwitz-‘arts’ na de tweede wereldoorlog. We zien zijn vlucht naar Zuid-Amerika, waar hij verplicht wordt tot een leven in eenzame anonimiteit.
Na de oorlog duikt Mengele (‘De Engel des Doods’) onder in Argentinië, later Paraguay en Brazilië, voortdurend op de vlucht voor justitie, waar hij met steun van de rijke familie in slaagt.
In 1977 bezocht zijn zoon Rolf hem en trof een nazi-vader zonder spoor van berouw, meer nog, hij blijft ervan overtuigd dat hij alles deed voor het goede doel.
Acteur Diehl zet die arrogante, kille overtuiging indringend neer.
De film is grotendeels zwart-wit, die een sobere sfeer creëren. De Auschwitz-flashbacks zijn in kleur, erg confronterend.
We worden meegezogen in het hoofd van de Naziman.
We zien 136 indruk-wekkende minuten film, schitterend gedragen door geweldige acteurs, die je volledig meeslepen in hun leefwereld.
Vernieuwde zalen verrassen met zetels die je elektrisch in ligstand brengen (jawel!). Er is een luxe aan beenruimte voor grote mensen. Die liggende stand én de gezellige warmte in de zaal zijn er wel de oorzaak van dat ik 10 minuten film mis…..
Er is de jarige kleinzoon en het gezellige feestje. Momenten om te koesteren, ‘eigen volk’ dicht bijeen. Hij heeft nog een uitje met oma tegoed, binnenkort duiken ze samen een wereld in waar realiteit en illusie elkaar raken. Fascinerend. Benieuwd. Ja, ik ook.
Er is het verloren hoekje in de tuin, waar ik schoonheid ontdek die naar lente ruikt én die me zomaar blij maakt.
omabaard 