Na twee moeilijke weken met rugklachten word ik doorverwezen naar de kinesist. Twee halve uurtjes per week aanhoor ik eindeloze verhalen over het samenwonen, de afspraken want de nieuwe man is geen nieuwe man, over te drukke dagen en wie er die avond gaat koken…. Heel soms prop ik er een zinnetje tussen in de hoop duidelijk te maken waar de pijn zich juist bevindt. Opgeknapt en vermoeid fiets ik daarna het stille tochtje naar huis, geen kat die het waagt me dan aan te spreken.
Thuisgekomen duik ik in ‘De stem van mijn stilte’ van Veerle Hegge, die jarenlange stilte doorbreekt rond anorexia op oudere leeftijd. Ze is vijftiger. Ze wil mensen wakker schudden, ‘blijf niet verdrinken in je eigen stilte’.
Ik besef dat ik geluk heb met mijn kinesiste. Zij legt alle problemen open en bloot op de kinétafel, goed bezig.
Bij het lezen begrijp ik de ziekte steeds beter. Ze beschrijft hoe misbruik in haar verleden zich vertaalt in een relatie met eten. Het is een diepgewortelde psychische strijd, verbonden met vroeg trauma, met een “stem” die controle en veiligheid biedt maar tegelijk haar leven doet in elkaar storten. Het is een verlammende ziekte die haar energie, relaties en spontaniteit wegneemt en waarvan het herstel een langdurig proces is, zowel lichamelijk als mentaal. Thuis is er weinig tijd voor communicatie. Zij is de vrouw van onze premier, Bart de Wever, die op dit moment én vele momenten andere katten te geselen heeft, die dan weer leiden tot meerdere dagen staking momenteel. Maar nu draaf ik door…. Je moet het maar durven om je kwetsbaarheid te uiten als vrouw van een belangrijk openbaar figuur.
Toch verwijt ze hem niets, zij heeft zelf voor hem en zijn carrière gekozen. Het is een aangrijpend boek dat deuren opent en vlot leest.
We verbreken resoluut de stilte bij het optreden van Irish Mythen, een singer-songwriter met hedendaagse Ierse folk, ze woont nu in Canada.
Ze heeft een krachtige stem, een sterke (!!) présence op het podium en haar songs zijn emotioneel geladen, ze gaan over rechtvaardigheid en mensenrechten. Ze heeft het publiek volledig in de ban en krijgt meerdere staande ovaties. De knappe bindteksten hebben een Iers accent, waardoor ik soms de finesses mis. Ze is non-binair, ook al weigert ze dit woord te gebruiken, en gebruikt they en them. Haar stem is afwisselend rauw en teder. Ze staat alleen op het podium, maar palmt met haar ongelooflijke mimiek, haar songs, haar enthousiasme, haar eerlijkheid, haar ruw- en zachtheid, haar teksten, de hele zaal gemakkelijk in.
Een vrouw met power!
Wie interesse heeft, kan googelen, ik plaats hier geen links.
omabaard 