Verbaasd dat meerdere zestienjarige meisjes bij de scouts in groepjes van twee zomaar verplicht worden tot 80 km ver liften. Kleindochter is één van hen. Meer nog, het beangstigt me.
Tevreden met het eigen-familie-dagje, waarbij ik ‘mocht’ koken voor 14 man. Snel nog een fotootje van zeven jongens op rij, gegarandeerd pittig leven in huis. Doodmoe in de late avonduurtjes. Of word ik gewoon oud?
Ontgoocheld omdat ik zo verdomd bang ben van de ingrijpende behandeling binnenkort in mijn mond. Waarom ben ik zo’n seute? Waarom is de tandarts niet iets meer begripvol? Waar heb ik dit verdiend?
Blij met een zonnig dagje in deze te grijze oktobermaand.
Nostalgisch bij het besef dat ook dit jaar weeral te snel opschuift. November is daar…
Griezelig bij “All Hallow’s Eve”, wat letterlijk de avond voor Allerheiligen betekent en werd samengetrokken tot Halloween.
Angstig bij de sociale media die zoveel jongeren in hun macht hebben met vaak schadelijke gevolgen. De lijm tussen hand en smartphone is stevig.
Gelukkig met de prachtige bos bloemen in warme herfsttinten, die ik zomaar – vervroegd- kreeg.
Moe omdat het ondertussen al over middernacht is en ik weer eens niet in bed geraak. De halve maan lacht me glans-rijk toe. Of uit?
Wie hier al langer leest, weet dat ik via een instantie verhalen schrijf voor zieke mensen die graag iets nalaten voor de achterblijvers.
Hij heeft niet lang meer, maar hoop doet leven. De hoop is groot, de realiteit onzeker. Hij is jonger dan ik, dat confronteert en voelt unfair aan. Maar het leven is niet fair.
Zijn vrouw vraagt of ze erbij mag blijven. Hij heeft bezwaar, noch geheim. Tussen de woorden door stroomt heel veel positiviteit en aanvaarding. Meer nog, het wordt een aangename babbel, we gaan de diepte in. Man en vrouw vullen elkaar aan. Open-hart-ig. Ik luister.
Hij zegt dat hij haar dankbaar is voor alles wat ze voor hem deed en doet. Haar ogen vullen zich met tranen. Dit heeft hij nog nóóit gezegd. Op zoek naar een zakdoek geeft ze hem spontaan een zoen. Hij stamelt onhandig ‘ik kan mijn gevoelens moeilijk verwoorden, nooit geleerd in mijn jonge jaren, ik moest man zijn’ en ‘maar ik meen het wel’. Een ontroerend moment, waarbij ook ik het moeilijk droog houd. Ze fluistert een woord van intense dank samen met een briefje van 50 naar me toe. Het briefje aanvaard ik niet, ik vrij-wil-lig. Ze lijkt ontgoocheld. De grote dank is dit kleine momentje van intense liefde. Ik vergeet het nooit.
Zijn woorden giet ik in een verhaal en boekje. Ik breng het tot bij hen. Weer wacht me een warme welkom. Hij vertelt hoe hij geniet van elke dag, van wat nog kan en mag, over de zon die vandaag wanhopige pogingen doet om de wolken te trotseren. Zijn enorme positiviteit is besmettelijk.
‘Sorry, ik kon het niet laten, ik moest iéts doen en heb wat zoetigheid voor je mee’. Ik voel het weer, vocht achter mijn ogen.
Vandaag neem ik de trein. Even uitzoeken, want alle tarieven zijn gewijzigd. Volgens de NMBS wordt reizen goedkoper, ik zie een hoger bedrag op mijn online ticket. Wellicht ben ik de enige in België die dat toevallig meemaakt….
Ik maak me klaar en mijn oog valt op de pannenkoekenplant in huis. Vorig jaar kreeg ik een piepklein scheutje van vriendin. Zonder groene vingers mag ik best fier zijn op de weelde. Dat is wat een vriendelijke lach vermag ….
Het station ligt vijf km verderop. De fiets voert me. Onderweg stop ik, ondanks mijn haast, graag even voor de herfst in vuur en vlam.
Op de trein word ik kuddemens. Ik scroll ijverig mee, kijk niet op of rond. De gsm is mijn beste vriend bij gebrek aan krant en boek en gesprekspartner en buiten blijft het eentonig grijs. Facebook stuurt me een herinnering door uit de tijd dat kindjes nog klein waren en ik nog creatief met Photoshop. De handjes zorgen dat het plafond niet neerstort. Ze passen perfect bij herfst en grijs weer. Hoera!
Een nieuw seizoen, een nieuwe garderobe? In de Centrale in Gent kom ik haar tegen en groet beleefd. Oogcontact lukt niet. Mijn besluit ligt vast, ik ga kranten sparen
Het gebeurt niet vaak, maar als het gebeurt, voelt het vertrouwd aan. De familie komt samen, nichten, neven, een dertig man langs moeders kant. Lekker eten, veel bijbabbeltijd, twee uurtjes in het prachtige miljoenenkwartier in Gent met gids-man-lief, stukje taart als afsluiter. Het belooft leuk te worden. Tot hier de planning. We zijn dankbaar voor het droge weer, meer nog, er is een streepje zon.
We zijn nog maar net een uurtje daar, ik voél mijn maag. Die maag zit er altijd, gelukkig, maar ze voélen is geen goed teken. Hoewel het niet echt warm is, begin ik flink te zweten. Het heeft iets weg van een stevige vapeur, die eindeloos duurt. Één minuut, vijf minuten, tien minuten, een kwartier, ik moet naar buiten. In de frisse lucht, op dat bankje. Manlief en neef komen mee. Ik plof me op de bank en adem rustig. In en uit en uit en in. En dan niets meer. Ik glij de wereld uit. Alles en iedereen rond mij verdwijnt. Een paar minuten later, voor manlief voelden ze als een eeuwigheid, hoor ik stemmen ‘ze is wakker’. Liggend op de bank, er was een ‘dokter in de zaal’, de benen omhoog, gelukkig geen zwierig rokje aan😉, hoor ik vaag dat de ambulance niet hoeft gebeld te worden. Ik word wakker uit een gelukzalige roes. Ik heb diep geslapen en intens gedroomd. Kan dat echt in anderhalve minuut?
Het is koud. Boven mij ontdek ik bezorgde gezichten. Het duurt even vooraleer ik terug begrijp. Waar ik ben, hoe ik ben, waarom ik ben. De wereld komt stukje bij beetje terug. Ik ril en tril, blijf rillen en trillen. De dag verder genieten, zit er voor mij niet langer in. Manlief voert me naar de zoon, die gelukkig niet veraf woont. Ik kruip in het bed dat voor me klaar staat. Dankbaar om zoveel zachtheid en warmte val ik in een diepe slaap.
Lekker eten, de route door het miljoenenkwartier, gezellige babbels, ik heb het allemaal gemist. Een familiedag om naar uit te kijken….
De volgende dag ben ik, op uitdrukkelijk verzoek van manlief, toch maar langs de dokter geweest, die me – op een stevige blauwe souvenir bij de bloedafname na- kon gerust stellen dat er niet direct iets ernstig aan de hand is.
Ik mocht het voor het eerst echt beleven, gewoon even weg van de wereld.
LDP, mama, oma, partner, ex-leerkracht, gepensioneerd, zestiger (nog even toch 😊 ), buurvrouw, Belg en nog zoveel meer…. Is er echt nog zoveel meer? Eigenlijk ben ik een piepklein zuchtje op deze aardbol.
Waar ben ik?
Op een stoel achter mijn laptop in een huis in een randgemeente van Sint-Niklaas. Dé ballonnenstad. Ballonnen voor de vrede.
Maar dat is niét mijn vraag. Al heel lang vraag ik me (in stilte) af WAT ik ben? Introvert? Extravert? Enig lees- en opzoekwerk zorgde hier voor een paar conclusies. Ik ben me ervan bewust, ik ben psycholoog noch veel-wetende.
Introvert.
Je krijgt energie van rust, tijd in kleine vertrouwde groepen.
Je houdt meer van diepgaande gesprekken dan van small talk.
Na een sociale situatie wil je opladen door alleen te zijn.
Je praat liever één op één dan in een groep.
Herken ik me daarin? Zeker, hoewel niet overaltijd.
Extravert.
Je krijgt energie van contacten met anderen.
Je bent sociaal zoekt actief mensen op.
Na een sociale situatie voel je je opgeladen door het gezelschap.
Je gaat op zoek naar stimulatie.
Herken ik me daarin? Zeker, hoewel niet overaltijd.
Ambivert.
Je voelt je goed in rustige én sociale omgevingen, afhankelijk van je stemming.
Je past je flexibel aan. Soms introvert, soms extravert.
Je kent en begrijpt beide uitersten.
Alles is afhankelijk van de context, van sociale prikkels die soms goed, soms minder voelen.
Herken ik me daarin? Zeker, hoewel ik iets meer neig naar introvert dan extravert.
Maar wat ben ik dan eigenlijk?
Vandaag ontdek ik een nieuw begrip in de krant.
Otrovert. (naar het Spaanse Otro, de ander)
Psychiater Rami Kaminski lanceerde het woord in The new Scientist.
Mensen komen extravert over, maar tegelijk zijn ze sologangers.
Je voelt empathie en connectie met de medemens, maar met niet teveel tegelijk.
Door je te forceren om erbij te horen, maak je je ongelukkig.
Je gaat graag naar feestjes, maar je blijft liever langs de kant ipv middenin het feestgedruis te vertoeven.
Je bent niet altijd in staat om de groepsidentiteit aan te nemen.
Je haalt een goed gevoel uit relaties, maar niet uit sociaal luidruchtige situaties.
Je voelt je levendig bij echte verbinding met anderen. Je zoekt relatie-energie, geen sociale energie.
Uiteraard is er een schaalverdeling. Maar toch ben ik ergens opgelucht, ik hoef niet langer te schipperen tussen extravert en introvert, maar eerder tussen ambivert en otrovert. Weer een levensprobleem opgelost!
En om dit te vieren plak ik hier één van de vijf nieuwe ballonbeelden die onze stad opfleuren. Het is 2,5 meter hoog, beschilderd door burgemeester en schepenen en vrijwilligers en pronkt hier op 200 meter afstand van ons huis. Zijn stilte maakt me blij. Hij ruist niet met de wind mee. Hij is stabiel.
Tradities zijn er om in ere te houden. We vieren onze negende editie fietsWE, samen met zeven bevriende koppels. Na twee jaar op en af in de Vlaamse Ardennen, trekken we dit jaar naar de vlakke Limburgse omgeving van Peer. Er hangt deze keer een schaduw over ons samenzijn. Een vriend kreeg kanker, heeft net een loodzware operatie achter de rug en het koppel kan dus niet mee. Pijn verdriet, meeleven. We zijn dit jaar met twaalf…., maar in gedachten nog steeds met veertien.
Het vakantiehuis schittert in de prachtige omgeving. https://www.inhoutevelden.be/ Verrassend mooi, heel comfortabel, authentiek, modern (ja, dat kan!) én vooral gezellig. Een plek die warmte ademt.
Manlief heeft de fietstochten met zorg voorbereid, maar die ochtend giet het pijpenstelen. Alles ligt er kletsnat en mistroostig bij. De vele buienradars hebben één gemeenschappelijke deler : om elf uur wordt het droog. De voorspelling klopt perfect, gewapend tegen een volgende portie nat vertrekken we als een bende uitgelaten ‘jongeren’.
In het Nationaal Park Bosland rijden we 700 meter in hogere sferen tussen de bomen. We fietsen in een dubbele cirkel tot boven de kruinen. Een attractie waardig.
Een mens kan nooit hoog genoeg in de wolken zijn. Via de smalle wenteltrap stijgen we 25 meter op de brandtoren in het Kolisbos in Neerpelt. De boswachters controleren hier de omgeving op bosbranden, waar vandaag niet echt een gevaar voor is. Maar het uitzicht is adem- benemend, flinke windstoten van storm Amy maken het toch wat wankel.
In Peer wandelen we de kunstroute van de lachende bomen. 55 knappe houtsnijwerken betoveren het bos. Die oude man en zijn hobby! Jaren werk, maar het resultaat mag er zijn. Hoedje af! maar hij luistert niet echt….
Het is fris, vooral als je nog steeds de zomer uitdaagt met die te lichte zomerjas, eigen schuld, dikke bult, maar een welverdiend biertje in de Kasteelbrouwerij ‘De Dool’ smaakt heerlijk….’fris’.
We fietsen 90 km in twee dagen, genieten een drankje én hapje op toffe plekjes, de innerlijke mens wordt nooit vergeten!, ademen gezonde boslucht diep in, Belgisch Limburg is een fietsparadijs.
De uurtjes in huis blijven de topmomenten. Samen koken en in elkaars weg lopen, samen aperitieven en tafelen, samen lekker en té uitgebreid ontbijten, samen babbelen, babbelen en nog eens babbelen, samen sakkeren over de beloofde plensbuien, die grotendeels uitblijven, eindeloos samen koffie drinken met wat zoet, samen de helmen bij elkaar zoeken, samen een spel spelen en verdiende bloemetjes uitdelen, samen nieuwe plannen smeden voor de volgende editie.
Samen vriendschap koesteren en de opdracht aan de muur in het huis waarmaken…..
omabaard 