Pensioen-tijd en -centjes….

…..verdwijnen vandaag als sneeuw voor de zon….

We hebben ons huis in het ‘nieuw’ gezet.
Nieuw leven, nieuwe vrijheid, nieuwe zetels en binnenkort nieuwe draperieën, en wie weet ooit een nieuw kleurtje?
Maar daarvan moet ik manlief nog eerst overtuigen. De volhouder wint?!

Twee Hollandse mannen installeren onze nieuwe aankoop, die we ondertussen al hebben proberen door te verkopen aan vrienden, omdat we de relatie ‘zacht-wit-kleinkindjes’ plots niet meer zagen zitten.  Maar we besluiten dapper door te zetten, vijf jaar wachten tot de kleinste ‘groot’ is, zien we  niet zitten. Deze oudjes willen comfortabel genieten in de luie zetels.

We vermijden vanaf nu confituurhandjes, plaksnoepjes, frisse drankjes  op de zetel. Moet lukken, toch?

Daar staan ze nog te blinken… onze geel-oranje exemplaren.
We krijgen de mannen zo ver om ze richting boven te dragen, maar halverwege staken ze hun poging, dit lukt écht niet. En dan gaat het nog maar om de tweezit….., laat staan de loodzware driezit
Terug richting beneden, terug richting ‘in onze weg staan’.

Geen zorg, we contacteren wel de kringloop, een ander kan er gelukkig mee zijn.
De mannen antwoorden dat ook de kringloop deze niet zal meenemen, het leder is niet meer ‘vers’.
Met mijn liefste glimlach vraag ik of ze ze dan misschien zelf willen meenemen, hun auto is toch groot genoeg? ‘Neen, dat mag niet’, kort en bondig. Ik zoek een nog lievere glimlach en een nog-nog-nog-lievere glimlach…. en ja, ik heb ze betoverd, ze beloven  de zetel ‘in stilte’ te vernietigen. Dat woord doet me schrikken, mijn glimlach verdwijnt, “daarvoor zijn ze toch nog te goed? Techniek werkt nog perfect? En ja, dat afgesleten leder is toch nog niet tot op de bodem? ”

Maar hoera, ze nemen ze mee, na herorganisatie van de ruimte in de vrachtwagen, hun ruggen gekromd door het zware gewicht, vooral de driezit met twee ligstanden weegt als lood en gaat ternauwernood door de voordeur. En toch kwam hij ooit zo binnen?
Een flinke cent wordt hen toegestopt, terug mét de glimlach!, zo vrolijk worden we van een vrije woonkamer, waar we nu terug een ‘stapje in de wereld’ kunnen zetten.

Zeg nu zelf…. zijn ze niet schattig?