Met uitzicht op….

incollage_20190729_2041539936319086698087929711.jpg

Uitrusten aan zee.

Eerst zoekt schoonmama een bankje uit, wij volgen trouw, en kijken een vol uur lang op….

Vervolgens besluit ik een bankje uit te kiezen.
200 meter verder…..

Zeg nu zelf, wie zou je liefst schaduwen??

Advertenties

Fier Fiets Festival

oma mag ik mee
fietsen naar de zee
ik ben al net vijf jaren
en kan nu evenwicht bewaren
och ventje toch, die zee ligt veel te ver
auto’s rijden her en der
je bent heel sterk, dat weet ik wel
maar oma krijgt dan kippevel
oma oma omatje 
alleen langs ’t rustig padje
en deze oma zwicht 
ogen open en mondje dicht
de lach op ’t gezichtje straalt
kleine beentjes hebben niet gedraald
hij trapt en trapt ze krachtig in ’t rond
voorbij ros gras- en weidegrond
daar is de zee, hij houdt het vol
de voetjes draaien net niet dol
fier als een gieter kijkt hij  op
totaal geen nood aan  stop
elf kilometer heeft ’t ventje gepresteerd
een vrolijke wolk van  trots gecreëerd
super jongen super jij wordt groot
vanaf nu ben je m’n tochtgenoot

2-0

De Belgen  spelen hun spel,  voetbalgekte is in het land, én in het zonnige vakantiehuis. Supporters   zijn hier net toegekomen.
Ik voel de spanning stijgen, ze starten alvast kei-goed, het enthousiasme stijgt  exponentieel. Wordt het echt een ‘historische dag’?
Ook twee kleine ventjes kijken geamuseerd en verwonderd naar de  kreten van de grote mensen.

Zelf kan ik noch spanning, noch gekte aan, ik kijk dus ‘rustig’ vanop een kleine afstand, en gluur tussendoor boven de laptop uit….

Ondertussen geniet ik een luide schreeuw, de eerste kreet op deze historische dag….

Ik blijf gluren, ik hoor over ‘het hete standje’.

Terwijl gans België in de ban van de sport verdrinkt, schrijf en probeer ik de concentratie vast te houden.
Lukt niet echt, sorry voor de verwarde blog, doorspekt met bal’plezier’.

De zeedagen lopen ten einde, het weer is onze beste vriend geweest, we houden  een warm, fijn vakantiegevoel vast, samen met groot en klein, in  ‘onze’ witte vierkantshoeve op een groene polderplek, slechts tien minuutjes fietsen van de (b)lauwe zee.

Ik duikel even nostalgisch het verleden in, dertig jaar voorbij….
Er was (te)veel drukte en stress, combinatie van school- en huis-werk, drie kleine ventjes, spanningen rond gezondheid, ik probeerde vooral te genieten, maar vaak hielden haast en spoed me in de wurggreep, stevige onrust nam het dan van me over, ik was  een van her naar der huppelend stresskonijn, een tikkeltje (?) perfectionisme bleef een te vaste compagnon….

Nu mag ik oma zijn, gezondheid blijft soms brokkelen, maar ik doe heel sterk aan ‘carpe diem’, elke dag opnieuw. Ik geniet é-norm van de kleine kroost,  heb écht tijd voor hen,  kan rustig Panini-stickers plakken zonder stress voor  het (geduldig?) wachtende werk,  kan liedjes neuriën, boekjes lezen, spelletjes spelen, geitjes en hondjes aaien en blijf me verwonderen over de fantasiewereld van die kleintjes, de grappige uitspraken, de  pogingen tot kromme woordjes, over hoe ze als kind in  Alice in Wonderland mogen  staan. Héérlijk!

Ondertussen hoor ik een indringende kreet van vier opspringende mannen, wordt het dan toch de historische dag?

De rust is er, rust in de bloedstollende match en  in mijn dagen, ik laat  elke spanning op veilige afstand, en vind het enkel-nog-genieten superfijn.
Gaan leeftijd en wijsheid dat toch gedeeltelijk hand in hand?

De tweede helft ga ik proberen te overleven….. 🙂

Ik post deze avond, als de waarheid een feit is en de spanning uit huis.

 

oneindig

Elke ochtend weer opnieuw
die fijne blik
bij ’t openen van het raam
frisse lucht veegt slaap snel weg
oneindig lijkt mijn wereld
voor even
graag nog even
dan volgt een fijne dag
met zon en zee
het zilte zand
gezichtjes
opgetogen
laten zich verrassen
heel erg graag
in wat de dag
voor hen
in petto heeft

open raam.jpg

 

Even later…..

Ik leen de woorden van ‘den Toon’ (Hermans)
om het oneindig gevoel bij m’n zeefoto  te delen
Overal waar je kijkt, zee en water, water en zee
de zee geeft nooit op, de zee durft schuimen en spartelen
Met de voeten in het koele water
voel ik me graag het speelse kind
dat met schop en emmer zanderige taartjes maakt
nu kijk ik
hoe kinderen op  door papa’s gebouwde kasteel-bergen
dapper de angst
voor  water overwinnen….

zee

 

 

De kraaiende Haan

20170721_152522-1

’t Is weer voorbij die mooie zomer zeetijd…..

Drukte en Belgische kust zijn niet direct ‘lokkers’ voor me. In de zomervakantie maak ik hier graag een uitzondering op, voor kleine kinderen blijven zuiver zand en zilte zee een zoete zaligheid. ‘Ons huis‘ zorgt voor de rest.

Wat ik zal missen? Heel erg simpel  die opsomming van  10 nummertjes….

  1. De croissants en broodjes, ja telkens weer opnieuw, waarvoor opabaard de volle 8 fiets-kms door weer en wind dapper trapt tot de dichtstbijzijnde bakker, en ontbijt met zijn allen rond de grote vierkante tafel, temidden kruimels, kinderspektakel en bedelende honden. Tussen kraaiende stemmetjes door maken we dagplannen.
  2. The room with the view op de grote, groene hof, met de look van  een golfterrein….
  3. Glunderende kindergezichtjes op de gocarts, een kleine zoon die leert trappen, een nog kleiner zoontje dat “leert” sturen, kindjes die genieten in hun eigen fantasiewereld met boeven en politie.
  4. De reuze coupe sabayon in De Mano op de dijk. Een (dure) delicatesse!
  5. Bezoeken aan 3D-world in Oostende, met leuke fotosessies, Sealife, romantisch Brugge en de paardenkoets….
  6. Fietstochten in de prachtige stille polders, tussen de uitgestrekte granenvelden, met een sporadische boom, zwarte koeien en witte huizen…
  7. De kleine dochter die de treurwilg spontaan als een ‘verdrietboom’ opmerkt.
  8. De kleine zoon die dankbaar een lekstok aanneemt van ‘die dikke mevrouw’, zo grappig verwoord zonder  enige bijklank. Hij begrijpt niet waarom we ontroerd lachen bij  lieve, onschuldige woorden.
  9. Mosselen met friet!
  10. De biologische boerderij met geiten in alle maten en soorten. Baby-geitjes die sjaaltjes, kinderhandjes en truien knabbelen, bokken die bebaarde kopjes geven, heerlijk gezonde geitenmelk-ijsjes, ruime keuze uit  kazen in het gezellige winkeltje, je ziet de boer ‘stremmen’.

 

Wat  ik niet echt zal missen? Goed nadenken, omabaard, je vindt er wel 10 🙂

  1. De soms te vroege ochtenden, wakkere nachten. De Haan kraait al eens op een ontieglijk uur….
  2. Hevige windstoten die kust en strand onveilig maken.
  3. Diezelfde sabayonijs die na uren nog steeds op de maag ligt wegens  te zwaar….
  4. Diezelfde Sealive waar elke vakantieganger op onze manier probeert te ontsnappen aan regen en wind, met drummen en rijtje schuiven als gevolg…
  5. Kindjes die soms met het verkeerde been uit bed stappen, ja, ook die bestaan, gelukkig volgt al snel ook het andere been….
  6. De ontelbare strek-buigoefeningen om afwasmachine te vullen en ledigen, trouw drie keer per dag…….
  7. Een rustig avondje met een truttige film. ( opgevolgd door een fijne avond met boeiende film, ook al staat deze zin  hier niet  op zijn plaats…)
  8. Het geschot in de rug van opabaard, zware vuilniszakken zijn duidelijk niet aan hem besteed…
  9. De grootse opruimacties op de allerlaatste dag…..
  10. En tenslotte kunnen  emoties,  verborgen tranen om afscheid en niet-langer-samen-zijn-met-de-grote-bende me best gestolen worden…..

Ons hemeltje op aarde

Het voelt ondertussen aan als ‘ons’ buitenverblijf, de grote witte vierkantshoeve,  middenin de polders, 4 km verwijderd van de zee , de dichtste buur op 500 m van ‘ons’ huis , de tweede buur nog een pak verder, de immense groene hof, hét speelverblijf van drie gasthonden, de lange oprit om dan plots te verdwalen in een oase van  rust.

Zes jaar geleden ontdekten we dit ‘stil genot’, sindsdien gaat elk jaar een kindje of hondje extra mee. Tien dagen per jaar is het onze tweede thuis, samen met onze bende, onze zonen en schone dochters, onze kleinzonen en kleindochter.

De stilte en het ruisen van de bomen delven al eens  het onderspit bij joelende stemmetjes, blaffende honden en  voetballende papa’s, die zich moeten en vooral willen bewijzen aan het kleine volkje. Een balletje door het oog net  zien glippen  is hier een must, om te hevige frustraties te voorkomen.

Een zeebezoek staat elke dag op het programma, fietsend door de mooie polders, kindjes of schop en emmer  op de bagagedrager.

De geitenboerderij met de ijsjes…… 3D-world in Oostende….. een fietstochtje met de enige kleine dochter naar een terrasje, voor haar al een hele trip, waar ze graag een traditie van maakt. We- kleine dochter en oma-  gaan de afspraak om dit jaarlijks te herhalen, ze belooft tot ze trouwt!!,  eer aandoen.
We consumeren dapper mee, de trappende autootjes en gocarts – waarmee ze hun eigen leven eventjes kunnen spelen en  rijden- verdienen goed aan ons.

Niets fijner dan die vrolijke kindergezichtjes, soms ook doorspekt met een traantje, een pijntje, een verdrietje, een boos gevoel, maar zolang het een -tje blijft is er geen wolkje aan de lucht.
Of toch….. teveel (échte) wolken verbergen geregeld de zon…..Het mag gerust een graadje warmer….

De witte hoeve met  romantische luiken en rode vensterbloemen, de grasbermen in de reusachtige hof, onze ‘verborgen’ woning, wordt slechts eventjes geleend, zon, zand, zee en rust incluis. En vooral die bende, terug zoals ooit, maar dan nog veel meer, is héérlijk. Iedereen is baas , en vele bazen samen zorgen voor fijne dagen.

 

IMG-20170723-WA0004