Winter

Samen met vriendin M trek ik richting Brugge, waar in het oude Sint-Jans-hospitaal de ‘wintermoments‘ vertoeven gedurende amper vijf  dagen, want… ‘bloemen verwelken’ nu eenmaal…

Het gebouw is zéker een bezoekje waard, ook de mooie binnentuin.
Ooit waren we er al eens samen (‘want onze vriendschap blijft bestaan‘ ) voor een concertje.

Al vele jaren droom ik ervan om de ‘winterhappening’ op die locatie te beleven.
Dit jaar is er geen ontkomen aan, mijn besluit staat vast, ik maak er een dagje voor vrij.
M wil graag mee.

Samen beleven we het treinavontuur, met ‘maar’ twee afgeschafte treinen en twee ‘to late’ exemplaren. We hebben tijd….zalig om je niet langer te moeten opjagen als niet alles   verloopt volgens een strikt tijdschema, hoewel…. intijdse treinen zouden toch de max blijven…
En ook al zitten we als haringen in een ton, ‘de trein is altijd een beetje reizen’, we veroveren een zitplaats, en we kunnen babbelen en  babbelen….

Super is het om te horen (en vooral zien) dat M terug ‘de oude’ is. We lachen dus weer heel wat af.

We starten de dag met een lunch in de Stoepa, die we toevallig ontdekken op onze weg. ‘Eén van de gezelligste bistro’s in Brugge’, lees ik vandaag op het internet. We hebben blijkbaar een neus voor toffe  eethuisjes. Wie huurt ons in???
Het interieur is een ‘bruin café’, heerlijk warm met een robuuste houtstoof. En dit in combinatie met een lekkere lasagne/ spaghetti, glaasje rosé en biertje (in een wijnglas!), onze dag kan niet meer stuk.

We gaan op het gevoel richting Oud Hospitaal…. en geraken er zelfs!, wat een hele prestatie is voor ons beiden.
Prachtige locatie aan het water,  mooi gebouw.
Elke zaal krijgt  een  naam ‘Bach’, ‘Beethoven’…

Overal staan wondermooie bloemencreaties. Buiten schijnt de winterzon uitbundig, binnen is het sfeervol, een lichtjesfeest.
De bloemen vertellen een eigen verhaal, houden ons in de ban, we doen ideetjes op bij deze creatieve looks.
Bloemen maken mild en vrolijk.
We zien kunstenaars en stagiaires aan het werk, en genieten van ‘deze vriendelijke wereld’.

Een pannenkoek met slagroom (ja, we gaan altijd  voor het volledige plaatje, onze cholesterol ten spijt…) , aankoop van een piepklein plantje, en een fijn uitrustmoment later, zitten we terug op de trein.
Mijn  spieren laten me duidelijk weten  dat ik er toch weer over ben gegaan, maar het was meer dan de moeite waard.
En vandaag calculeer ik  dan gewoon een rustdag in ….. met een blogje…. om nog wat na te genieten, terwijl buiten alles wit ligt, en  een mager winterzonnetje  pogingen onderneemt  om  het gras terug groen te kleuren, maar (voor deze keer 🙂 ) blijkt het gras niet groener aan de overkant. Hoeft niet voor mij, ik blijf lekker binnen.

 

En ondertussen studeert, studeert én studeert manlief. Want straks is er terug dat examen. Waar haalt hij de moed vandaan?

 

Advertenties