voor god, geld en Laurant

Een ijskoude dag dringt door merg en been. Toch stappen we naar de trein, mijn vriendin en ik zijn  dapper, zelfs als we met meer dan 20 minuten vertraging op een ijzig perron moeten wachten. Dubbel dankbaar om die warme zitplaats daarna!

De tijdelijke tentoonstelling ‘voor God en geld‘ staat op onze bucket-list.
Middenin de Middeleeuwse Patersholwijk ligt het oude Caermersklooster. Daar ontdekken we via schilderijen en beeldhouwwerken de Middeleeuwse  kunst en het leven in die tijd.

“Een verhaal over god, geld en vooral over de nieuwe mens die is ontstaan in de middeleeuwen. Deze mensen waren zelfbewust. Lieten zich niet leiden door God of bazen, maar zetten de wereld naar hun hand en speelden een belangrijke rol in de maatschappij. Zie je iets van jezelf terug in die mensen met ondernemersgeest en lef?”  (gekopieerd  op internet)

Met dank aan de audiophone-koptelefoon is het overal  rustig (I love it so much!), mensen fluisteren , er zijn vrij veel bezoekers , tot we plots uit die stille sfeer worden opgeschrikt.
Een groep nadert ons, we worden ingesloten door persfotografen , ze manoeuvreren langs alle kanten, wij- de bezoekers- worden belaagd door vele lichtflitsen en lange stokken met microfoons. Een gids spreekt in ijltempo, op een grappige en ludieke manier, ik besluit me even bij de groep en gids te voegen, ze spreekt tot mijn verbeelding met haar enthousiasme en vrolijke stem…… tot ik mijn arm zachtjes uitsteek en… prins Laurant aanraak.
Die ‘touch’ weliswaar in mijn gedachten (neen, vooral niet in mijn dromen!), maar  hij staat vlak naast me, luistert verveeld en een beetje hautain, is piekfijn uitgedost (mag wel met ons geld 🙂 ) Samen luisteren we even verder, de één al meer geboeid dan de ander, Luc Allo ontdek ik ook, ik geraak niet meer uit het groepje en de nauwe gang, kan niet meer voor- of achteruit, voel me wat claustrofobisch, tot een bodyguard (?)  een opening vrij maakt en ik de stilte terug kan/mag opzoeken. Terug dankbaar.

Kom ik nu echt op het nieuws??  🙂

Cultuur zonder volle maag, is nooit een optie. We eten  veggie  in de Avalon, de dagschotel is ruim, gevarieerd ,  101  (voor mij onbekende) ingrediënten sieren mijn bord en verwennen mijn smaakpapillen. Een adresje om te onthouden.
Het glaasje rosé is fris (net wat we nodig hebben op deze koude dag….), we zitten vlak naast de warme stoof.

Dankbaar om  een prinselijk boeiende dag.