nacht tussen voor en na

op de vooravond van
dag-droom ik dan
over (2^6-1) jaar leven
tussen aarde en hemel zweven
voor het eerst geen bericht
geen foon geen gedicht
geen zoen geen wens
van een ouder-mens
dat mij het leven gaf
die weg van wieg tot graf

dat dagje meer
da’s wat ik bombardeer
tot groot fortuin
van teen tot kruin
ik geniet met animo
van bolero en cupido
blij dat ik mag zijn
in geur en maneschijn

dat dagje meer
tijd die ik chambreer
het jaartje ouder
ben ik licentiehouder
van een fijn diep voelen
in momenten woelen
gedachten overspoelen
dat leeftijd rust brengt
met optimisme vermengd
aanvaarden en bevatten
naar waarde schatten
een rimpel plus
klus knus  kus

 

Advertenties

Flink

Acht jaar wordt ze. Onze oudste (en enige) kleindochter.
Tempus fugit…, sneller en sneller…

We nemen ze mee uit ‘op restaurantje’, samen met het broertje. Met dank aan de pedagogische studiedag, die de school weer rijker is.
Balletjes in tomatensaus, lekker ongezond, maar zooooo lekker. Ze glundert, en wij glunderen mee.
Dessertjes mag ze  uit het groot buffet kiezen, ze straalt, en wij stralen mee.

Als toemaatje mag ze ‘grijpen’,
altijd prijs,
een waar paradijs!
Maar de grijper doet niet wat ze wil, ze gaat in de speelhoek zitten, ik zie bittere traantjes, die ze dapper probeert te verbergen,
terwijl ze haar subtiel tergen.
Ze is zo graag flink.

Een knip-, plak- en tekenboek ‘dit ben ik’, prinsessenstiftjes en  illusie-kaarten toveren snel dat blij gezichtje terug.

Thuis (mama en papa lekker aan het werk) spelen we gezellige spelletjes,
ze kiest
en verliest,
maar ze kan er al  tegen…. tegen dat verlies.
Ze is zo graag flink,
een vrolijk kind
dat vooral wint.

Ze trekt met ons naar de club, ze turnt en oefent voor de grote show, een wit laken drapeert  een engeltje, ze doet haar uiterste best.
Ontroerd kijk ik toe, hoe flink ze wil zijn, hoe flink ze is een hoe flink ze zal blijven. Tussendoor ‘gluurt’ ze naar me, of ik ‘hét’ wel zie
hoe prachtig ze rad maakt,
de grond slechts heel even raakt,
een zucht van fierheid slaakt.

hoe ze gracieus aan komt golven
zo mooi, zo lief
mijn kleine hartendief.

Ze glinsteren  in mijn ogen,
tranen die prikken mogen,
en dan stilletjes opdrogen….

DSCN1862

 

 

bijna 40…..

…… jaar zijn we getrouwd, eigenlijk juist 39….
Een blogje waard.

Dat vieren we!!

Oma gaat met de kleindochter naar een workshop ‘ontbijtset versieren’.
Kleindochter blijft toch een gevolgje van onze liefde 🙂
Zo leuk, kleindochter is eerst een beetje verlegen, maar al vlug neemt ze mijn enthousiasme over en gaan we er samen voor.
Ik hoor haar mompelen, terwijl ze ijverig plakt en tekent ‘leuk, superleuk’.
Haar lach werkt vertederend bij de ‘juf’.

Samen laten we de inspiratie stromen, en komen tot een leuk concept.
Bij kleindochter MOETEN bloemen en het roze kleurtje aanwezig zijn.
Ze  is en blijft  een fleurig bloemenkindje.
Fier op ons werk, een fotootje meer dan waard.
En je hoor, we zijn gestart met een blank setje!!

Een etentje met manlief, (klein)zoon en de creatieveling herself, en een extra ijsje met veel slagroom doen ons het 40e huwelijksjaar (én bijna 2017)  in zweven….
Tempus fugit ….angstwekkend……, maar we zijn er klaar voor en blijven dromen over de toekomst.

Over nu en vroeger

Het zit er definitief op…. mijn verjaardag(en) in 2016. Ik ben nu officieel ‘mijn leeftijd’, voor de familie, voor de vrienden, voor mezelf.

Vanop verschillende fronten wordt gevierd.

Met de ganse bende , waarbij het kleine grut  vrolijk doorheen het huis fladdert, waarbij oma en opa – na de opkuis- uitgeteld in de zetel bekomen van al die energie, van pittige drukte, van eindeloos gewriemel voor onze ogen, terwijl cakejes, versierde taarten en een avondmaal pogingen ondernemen tot een gepland ‘rustpunt’.
Pokémons, dino’s, boekjes, playmobil …alles ligt verspreid, wij wagen  voorzichtige stappen over speelgoed en kruipende kindjes heen, om net dat ene drankje te bemachtigen, of die  panini met pesto en zalm.

Alles was van tevoren goed gepland, controlefreak tot en met, het geheel kwam eerder chaotisch over, misschien toch ook een beetje evident met zoveel volk en gewemel in huis? (maak ik mezelf dan maar wijs).
Vergeten tomaten en komkommers wachten nog steeds in de koelkast.
Gezellige, joviale drukte, heet dat. En het nagenieten blijft!

Mijn ver’jaar’ eindigt met een ontbijt met  vriendinnen ten huize hier.
Zonder cava, want dan ziet deze Lieve  de wereld al snel driedubbel, maar met vers appelsiensap en krokant gebakken broodjes en koekjes, waarvoor deze Lieve zelfs vroeg (voor haar dan toch) is opgestaan.
We leerden elkaar ongeveer 32 jaar geleden kennen , (oei wat worden we oud!), terwijl we als jonge, onervaren mama’s aan de schoolpoort stonden om (diezelfde drukke :-)) kindjes op te wachten, tijd voor een praatje, tijd voor een afspraakje, tijd voor een bijbabbel vanachter onze bombastische voitures of buggy’s.
We vertelden over onze opgroeiende kroost, over de bijhorende sympathieke story’s en turbulente  verhalen, we dansten zelfs een tijdje jazz,  we trokken  en trekken er samen op uit, en nog altijd hebben we tijd tekort eens we in babbelmodus schakelen, waarbij (sommige) mannen  al eens ongeduldig worden, toekijkend vanop de zijlijn.
De zon straalt uitbundig binnen doorheen mijn vuile ramen, want daar heb ik nu even geen tijd voor. Een mens moet vooral prioriteiten stellen in het leven.
Vrienden heb je voor het leven, binnenkort zitten we samen in het bejaardenhuis en vertellen over ‘die goede, oude tijd’ en ‘ergens in een ver verleden’….
Maar eerst genieten we nog van ons (bijna-)pensioen en steeds meer vrije tijd, of is dit slechts een illusie?

De 370 cal  plezante drukte en lekkers verteer ik vandaag met een ferme doorstap-wandeling, waarbij ik kinderen van school zie komen, mannen van het werk en vrouwen die boodschappen doen, maar nu ben ik echt wel  weinig geëmancipeerd, dus vrouwen komen van het werk en mannen doen inkopen!

En als beloning…… geniet  ik  van een chocolade ventje….