Eerste overnachting buitenshuis in 2020

Traditie is een gids en geen cipier. (W S Maugham)

Die gids leidt mijn mannen op de fiets doorheen Nederland, waar het schitterende weer én omgeving hen opwacht. Dit jaar wordt het de Utrechtste Heuvelrug, de streek van de Hollandse vriendin van de zoon.
Ik heb geen dochter om een dergelijke traditie in te bouwen, daarom ontroert de jaarlijks terugkerende driedaagse me telkens opnieuw warm (figuurlijk, en deze keer ook letterlijk!)

Maar de drang om bij te benen is groot, ik ga hen een nachtje vervoegen. Een groot treinavontuur wacht. En dat het niet goedkoop is!, maar de moeite waard voor de mannen, of is het wishfull thinking? 🙂

Vier hete kilometers stap ik bepakt en bezakt richting station. De fiets was welkom geweest, maar ik moet dringend eerst het systeem van de bewaakte bergplaats napluizen, iets met vingerafdrukken.

Drie volle treinuren met mondmasker. Gelukkig adem ik her en der wat aircolucht in, vooraleer ik volledig versmelt in een plasje zweet.
Mondkapjes hoeven blijkbaar niet op het perron in Nederland. Dat bevrijdt bij het wachten. De sprintertrein (leuk woord bijgeleerd!) heeft vinnige kleurtjes én rijtempo. Ik blijf op de hoogte van buiten en binnen en kom aan, in het bloedhete station in -jawel- een ander land. Lang geleden!
wp-15930735574758394282901896705.jpg
Het manvolk is nog aan het puffen, een me-to-myself-traktatie met fris drankje en haastig ijsje dringt zich op, vooraleer het dorpje in te duikelen.

De dag heeft een verrassing in petto, een lunchafspraak op een schaduwrijk terras met de moeder van de vriendin van de zoon (kan je nog volgen?), in het prachtige Groene Hart van Nederland, in de polder van Kamerik.
Perfect bereikbaar met de fiets, waar we nog een lusje aan willen koppelen, het worden er onverwacht 70, prachtig maar heet.  We slingeren rond de Vecht, romantisch, lekker warm, lieflijk in de zon, zilveren schittering op het wateroppervlak. Villaatjes met  boot als vervoersmiddel, misschien moeten we toch een verhuis overwegen?
Mensen duiken kopje onder in het frisse water en nippen koele glaasjes op het dek van de vele bootjes. Daar voelt het écht vakantie aan. Zoveel vrolijkheid, zoveel plezier.
wp-15930736104448197066830622970774.jpg
We lunchen met het gemengde koppel, de eerste kennismaking met de moeder verloopt vlot, fijn, Nederlanders zijn open, spontane, joviale mensen, en hopelijk deden wij niet onder? Zij fluistert ‘je zoon is zo lief voor haar’, haar enige dochter, ik voel nattigheid.
Het koppel krijgt onze toestemming, alsof dit op hun lijstje staat?!
Een toffe ‘aangename kennismaking’, voor herhaling vatbaar.

Nummer 9 kondigt zich binnenkort in onze familie aan.

 

wp-15930735856175228831475791883374.jpg
Beer, de Friese stabij meets wetterhoun

We zijn vijf klein-kinderen én vier klein-honden rijk!