levensavond

Ik open de deur en stap de flat binnen.
Het is er muisstil, hij kijkt naar de geruisloze rolkrant op TV.
Telkens opnieuw ontvouwen zich dezelfde berichten.
Over hoe de wereld buiten verloopt.
Hij kijkt op en is blij met mijn komst en de beweging.
We wisselen wat zinnen, woorden, over hoe het gaat en hoe het hem vergaat.
Hij heeft geen nieuws, alle dagen verlopen volgens hetzelfde stramien.
Eten, drinken, TV kijken, slapen en weer opstaan.
Hij is veel alleen, maar klaagt nooit.
Buiten straalt de zon, ik zet de ramen open, verse lucht stroomt binnen.
We kijken samen, televisie als middelpunt van het bestaan.
We babbelen, maar het gesprek verloopt niet zo vlot, hij is geen babbelaar, doet zijn uiterste best om me te verstaan, want de oren worden ouder.
Het stappen gaat wankel, de geest blijft fris.
Het avondeten wordt gebracht, hij eet met smaak.
Ik zit erbij en kijk ernaar.
Hij is heel lief en hartelijk.
De dagen duren lang voor hem.
Zijn trui is wat vuil, hij doet hem uit en geeft hem mee voor de was.
Zijn was die ik trouw  doe.
Al vele jaren.
Ik neem afscheid.
Hij zegt ‘altijd welkom’.
Hij zit in zijn marcelleke, de bretellen over zijn mager lichaam gespannen.
Hij zit weer alleen, en morgen wacht hem diezelfde eindeloze dag.
Buiten voel ik me leeg.
En ontroerd…..
Ook bezorgd over onze toekomst.
Hij is 94.
En heel dapper.

Jong en oud, klein en groot

‘Eenzaamheid’ nodigt uit tot creativiteit. Manlief verkent per fiets Amsterdam met de zoon.
Misschien een te zware inspanning voor manlief, die toch een dagje ouder wordt?
Wat wil hij bewijzen?
Hij is vooral een doorzetter.

Mijn dagen zijn goed gevuld met de zorg voor de kleinste spruit en mijn vader.
92 jaar ligt tussen hen….

DSCN0982

Beiden hebben hulp nodig, elk op hun manier.

Vader doet dapper verder, is altijd welgezind. Ondanks de ongemakken die komen, maar niet meer gaan.
Kleine spruit doet eveneens dapper verder, ontdekt een boeiend leven, elke dag een beetje meer en anders.
Vader ziet de kleintjes heel graag, de kleintjes voelen zich veilig bij de leeftijd.

Ik leef met jong en oud, geniet van klein, ben bezorgd om groot.

Vandaag is het ballonnenfeest in Sint-Niklaas. Symbool van de vrede. Bijna kan ik ze de hand reiken. In een verleden gingen we er met de kindjes heen, puur spektakel om ze te zien groeien, om heel langzaam de open lucht in te zweven, puur gevoel van vrijheid.
Nu vliegen ze toevallig- met dank aan de ideale windrichting- pal boven ons huis, en krijg ik -genietend van het mooie weer buiten- wuifhandjes vanuit hun veilige basis

 

‘Eenzaamheid’ nodigt uit tot creativiteit. In de donkere uurtjes breng ik jong en oud, klein en groot samen. De ‘toen-foto’ en de ‘nu-foto’ van alle kindjes komen tot leven.

Bij elke geboorte heb ik tranen gelaten, nu ben ik nog steeds dagelijks ontroerd door hun opgroeien.

Daar staan ze, mijn vijf grootste schatten.  Vroeger en nu.

Wie hoort bij wie?

mozaiek JPG