Schepen spotten in Terneuzen

Zin in een fietstocht?
Dat moet je mij nooit twee keer vragen.
Waarheen?
Manlief mag gerust een krak worden genoemd in het uitpluizen van leuke zelf-trappende tochten, ik reken op zijn inspiratie en intensief speurwerk.
Terneuzen wordt het.

De zon doet een schrale poging tot opwarmen en schaduwen scheppen.
Het is vrij fris als we parkeren op de parking in de buurt van de kliniek ‘ZorgSaam’, de naam vind ik overigens prachtig gekozen.
Door een schitterend  park rijden we 5 km richting de Scheldeboulevard. Het is er heerlijk rustig, langs kronkelende paden door frisgroen gras.

Op de Westpier hopen we op immense schepen, er is een ruime scheepsspottersplek gecreëerd, twee jaar oud, en toch al door vandalen mishandeld, pffff…
De oceaanreuzen varen er op ‘armlengte’ voorbij, het water is  40 meter diep, we wachten geduldig…. tot het geduld op is en we tevreden (moeten) zijn met  een paar statige, kleinere exemplaren. Een echte beleving wordt ons niet gegund. Maar de bankjes en het weidse waterzicht op de grootse Westerschelde zijn subliem.
Kort getreurd, snel opgeruimd, rijden we terug richting de vooraf uitgestippelde fietsroute. Tot we amper tien minuutjes laten een enorme zeereus in de verte bespeuren. Too late….

De route gaat langs het water, over vele sluizen waar kleine en grote boten passeren en wij, geduldig, onze sterkste kant….., wachten tot de brug-straat zich weer effent.
Het groene polderlandschap slorpt ons op, er zijn bitter weinig medegenieters, zalig eenzaam, contradictio in terminis?

Enkel in Philippine is het duidelijk drukker, de mosselen zijn er hard in trek. In normale tijden komen hele bussen ze daar proeven, zeven restaurantjes houden hun deuren wagenwijd open en beloven tongstrelende virusvrije schelpen.

De zon maakt de dag lekker warm, de natuur oogt vriendelijk, onze benen zijn moe getrapt, toch besluiten we nog eens langs de Westpier te fietsen. In de avondzon is het er heerlijk genieten.
Een echte fotograaf staat paraat. Goed voorteken?
Ik houd me klaar, miniem phoontje in de hand, naast de man met het grote toestel vol ingewikkelde knopjes. We zijn allebei spotters van ‘formaat’.
Het enorme containerschip is blijkbaar (weer) net gepasseerd, vandaag trekken we het te-laat-lot.  We zien nog enkel de stip verdwijnen.

Toch stappen we tevreden op, die kleine reus kan ons bekoren.
Hij moét op de lens, de kleine én grote lens vlak naast me. Mijn fotootje kan je hier even meegenieten. Ik had niet het lef die man voor te stellen zijn kunstwerk te delen.

wp-15954396052004476434613741610822.jpg