Nieuw, nieuw, nieuw

Het nieuwe jaar is weer daar.
Berichten vanuit de wereld overdonderen, een slechte start voor 2017.
Zal dit ooit nog beter worden?
Soms wil ik het slechte nieuws niet langer horen, en vermijd ik dagblad en TV. Uiteraard geen oplossing, maar is die er wel??

Het oude jaar wordt hier thuis heel speels en vrolijk uitgezwaaid. Vijf blije gezichtjes kijken opa en oma verwachtingsvol aan, want…. we gaan een spel spelen!!
Een spel zonder competitie, een spel zonder traantjes of frustraties dus, een spel waarbij de kindjes elkaar graag helpen, en…. een spel waarbij cadeautjes dé beloning worden. (ook al weten ze dit nog niet)
Ook de kleinste man doet dapper mee 🙂
Ontroerd als ik hoor ‘dat het buikje kriebelt, omdat er vol spanning wordt gewacht op wat gaat gebeuren op  het feestje‘. Oma en opa als spelleider, heerlijk nieuwe job!!

Cadeautjes worden uitgepakt, de smartgames lijken een succes (goede tip van meerdere vrienden en juffrouwen), ook al drijft hier de frustratie soms wél boven, als het moeilijker lukt. Maar is het niet dé opdracht kinderen hiermee te leren omgaan? Leren omgaan met mislukkingen, is een must in deze wereld en tijd. En ja, ze zullen het ooit leren. In mijn herinnering zweeft ook zoiets als ‘oefening baart kunst’…..

Wafels worden gebakken (mmmm!! , joepi geen kookfornuis), en oma’s wafels worden duidelijk gesmaakt, voor het slapen gaan nog een filmpje, met zijn allen in de zetel, lekker warm.
Oud en jong en voldaan, meer moet dat echt niet zijn! Een kinderhart (en omahart) is vlug gevuld.
Ons huis is in de nacht van oud naar nieuw gevuld met vier slapende ventjes en een meidje, dit geeft mij een superzalig gevoel, een met pure zorgeloosheid gevuld huis.

Mijn dromen voor 2017??
Het klinkt cliché, maar gezondheid boven alles voor iedereen rondom me.
En nog een serieuze toef tevredenheid als kers op de mooie taart, meer hoeft echt niet.

Geslaagde verbouwingen bij de zoon, nieuwe (zelfstandige, hele mooie) initiatieven  die succes kennen, een job om met veel enthousiasme te blijven graag doen, familiebanden om te koesteren, en vooral……. blije kindjes!
Mijn dromen reiken niet veel verder….
Ben ik nu saai?

Voor al mijn volgers, [klein in aantal :-), maar likes hoeven niet voor me!, ik blijf schrijven voor mezelf en mijn herinneringen, soms mooi, soms pijnlijk, maar vooral eerlijk en gemeend. ‘t Is een hobby, zou Kamiel Spiessens  zeggen]: laat 2017 schitteren in zijn eenvoud. 

Advertenties

Voorgenieten….

……want morgen wordt onze kleinste spruit reeds één jaar.
DSCN2444

De dagen en jaren gaan veel te snel, ze groeien alle vijf als kool, ik zie ze dolgraag groter worden, maar toch zou de tijd  even mogen haperen voor mij. Rustig nog wat genieten van het zorgeloze, van pure onschuld, van klein zijn, van leven in het hiernumaals, van onvoorwaardelijk vertrouwen. .

Tempus fugit, zo leerde ik het, ruim 47 jaar geleden. Toen nog gewoon een issue, nu mijn waarheid.
Carpe diem, ook die woordjes leerde ik ijverig vertalen- indertijd misschien nog met de vraag ‘waarom toch?’- om ze in  latere jaren steeds meer bevestigd te zien.

Ergens op de wereld werd ook een heel klein meisje geboren, ik maakte zojuist een kaartje voor haar.
DSCN2447