The times they are a-changin

De mannen fietsen door Friesland, teveel kilometers voor mijn spieren,
ik blijf thuis,
geniet van baas in eigen huis.
Ze smaken graag een vader-zoon-moment,
voor meer dan honderd procent.

Met een paar (ex)collega’s laten we ons verwennen met een ontbijt,
na een uurtje vasten is het echt hoog tijd.
De croissantjes, broodjes,  eitje,  verse fruitsap, vijf sterren waard -zo stond het op de kaart- naar met-vier-in-bed-normen.

We luisteren en praten, voelen als eetpiraten, horen en vertellen, begrijpen en blijven up to date, vrouwen onder elkaar, heerlijk, eerlijk!
Voorbijgangers gluren zijdelings in onze rijkelijk gevulde borden, voorbij de magen die knorden, zien vijf opgewekte gezichten, die enkel oog hebben voor elkaar en zoveel lekkers.

Maar ook de smartphone ligt in de dichte omgeving, goed zichtbaar naast de vork of het eitje.
Drie telefoontjes, mensen verwijderen zich even of net iets langer.
Whatsappjes en berichtjes stromen binnen,
en vragen enige kijk-, lees- en antwoordtijd,
met  bijhorende ‘sorry, maar ik moet….’ bij  afwezigheid.

Kunnen we dan  niet meer digitaal detoxen, we horen en zien  elkaar drie uurtjes (want zo lang kan een ontbijt écht duren, we werken graag in  overuren), blijven we constant bereikbaar en is alles plots zo dringend geworden?

Ik herinner me het lange rijtje-schuiven aan het telefoonkot, de fiets even op cijferslot, de vier dure minuten beltijd,  voltooid verleden tijd, ergens in een ver verleden, nog jong van lijf en leden, toen niets urgent bleek, toen we nog eindeloos praatten zonder gerinkel of trillen in de jaszak, toen we niet onverwacht, dag en nacht,  opgeroepen werden….

En toch was het weerzien heel erg fijn,
we zitten op dezelfde babbellijn,
ik neem er de vele onderbrekingen graag bij,
ze is  weer opgeladen, die schoolse batterij.

 

Advertenties

Smarten-phone

Daar ligt hij te blinken… in de Telenetwinkel in het koopcentrum.

Reeds anderhalf jaar wachten we geduldig, ondanks de porren van onze kinderen en vrienden, want we kijken met argwaan naar  de nieuwe technieken….

Maar nu vat ik de koe bij de horens, ik kijk rond, neem een toestel in mijn handen als wil ik het wegen, een zwarte man (‘neger’ is toch een scheldwoord??) geeft me vriendelijk informatie. Het verhaal boeit me, tot ik beslis manlief op te bellen met mijn oud gevalleke, want met twee versta je toch meer.

Manlief belooft er binnen een half uur te zijn, hij laat zijn eten staan en spurt met de fiets naar de winkel. Ondertussen probeer ik de verkoper aan de praat te houden, want in die winkel staan  ellenlange wachtrijen. Maar zo’n lange babbel lukt me niet, dus dan maar eerst een ijsje eten op een bankje, met de man in het vizier.

Manlief komt toe, we kiezen elk ons kleurtje (gelukkig zijn er ruim twee kleuren), en de man begint gegevens in te typen op de computer. We sluiten ook direct aan bij WIGO, want dan betaal je toch minder? Zuinigheid troef hier!

De man doet van alles met onze nieuwe aanwinst en is anderhalf uur met deze twee dummy’s bezig. Een gesloten hoesje bestaat niet voor dit nieuwe toestel, dus wordt een voorschermpje en stevig achterwandje bijgekocht voor het luttele bedrag van 27 Euro per toestel. Veiligheid voor alles!
We blijven nog twee dagen op Mobistar en dan moeten we de Sim(pele)kaart van Telenet erin plaatsen. Een fluitje van een cent, volgens de man. We geloven hem dapper.

Tevreden stappen we buiten, en passeren toevallig bij Van den Borre, waar we het ideale gesloten hoesje zien liggen, dat toch niet bestaat?? Dit wordt direct aangekocht, voorschermpje en achterwand worden dus in de zak gesmeten, wegens overbodig.
Want ja, zuinigheid troef?!
Op de bank proberen we het toestel in het hoesje te laten passen. Lukt uiteraard niet, wij dus terug naar Van den Borre, waar ze het voor ons doen en ons sussen met de woorden dat ‘we zeker niet de enige dummy’s  zijn’.

De aankoop vieren we met een koffietje. Zuinigheid ook hier troef.

We besluiten naar elkaar te bellen, ook al zitten we bijna op één en dezelfde stoel, maar zo doen we toch modern? En kunnen we alvast oefenen?

Er gebeurt niets. ‘Geen netwerk’ komt op het scherm. Het koffietje wordt in ijltempo naar binnen geslurpt, de pannenkoek nog ‘ijler’. Want zolang de zwarte man er nog is, moeten we hem zien te pakken te krijgen. Hij is er nog, en wordt bleek als hij ons terug ziet 🙂

Hij blijft echter professioneel en bekijkt ons probleem. Een halve dag ging reeds aan ons op…

Blijkbaar is Telenet sneller actief dan verwacht en moet de nieuwe Simkaart er nu al in. Hij ziet aan onze smekende blikken dat we dit gepruts liever aan hem overlaten.
Hij lost ook dit voor ons op. en ziet ons met veel plezier terug opstappen met de woorden ‘altijd welkom bij problemen’. Dit prenten we in onze oren met een ‘tot ziens’.

En nu lonkt de studie. Oefening baart kunst, dit maakten we onze leerlingen toch wijs?

Oei, hoe hieraan te beginnen?, het lijkt één grote chaos…..

Help…… kinderen…..