Sioen en de gouden kelen

Drie dagen op rij wandelt hij de kille novemberdagen binnen.

Ik hoor hem, samen met “de Zuid-Afrikaanse gouden kelen” in een TV-programma, laat op de avond.
Op dat moment besluit ik ‘daar wil ik ooit heen!’

Ik lees hem in de krant, daar pik ik de “…-woorden”. Tom Heremans schrijft over ‘de kleine bleekscheet en de zwarte reuzen’.
Ik denk ‘daar wil ik ooit heen!’

Die derde en laatste avond leg ik alvast de tickets klaar van ons cultuurabonnement, aangekocht in juni,  bijna  6 volle maanden geleden. Toen kende ik het programma van buiten, er werd hier gekozen en herkozen, om uiteindelijk digitaal  vast te leggen. Maar drukke dagen, weken, maanden helpen me vergeten. Heerlijk groot is dan ook de verbazing als ik ontdek dat we hebben geboekt voor “die bleekscheet en zijn zwarte reuzen”!
Ik gil het uit  ‘daar ga ik heen!’

20 jaar nadat Paul Simon in Zuid Afrika zijn album Graceland opnam, trekt ook de Gentenaar  Sioen daarheen voor de opnames van Calling up Soweta. Op vraag van het festival van Vlaanderen besluit hij het album van de grote Simon-man  te vertolken.
En wij…. wij hebben tickets!
Zelf ben ik grote fan van gospel, van Afrikaanse ritmes en bijhorende bewegingen.

En ook dat nog…. we hebben  mooie plaatsjes gereserveerd.
Het is genieten, het zwarte  ‘achtergrond’koor zingt fantastisch, warm, melodieus, swingend, ‘goud’ is nog zwak verwoord.
De Afrikaanse dans van de dame betovert en wordt op groot applaus onthaald.
Sioen is geen kleine bleekscheet, de dynamiek siert hem.
5 zwarte en 5 witte mensen zorgen samen voor een schitterende avond.
Ze krijgen een staande ovatie van enthousiaste luisteraars, bij zoveel gedrevenheid.

Als  ‘the sound of silence’ aan de beurt is, kan ik nog enkel zinderen en intens beleven.

Eén minpunt(je), de luidsprekers mochten  gerust 20 decibel lager klinken….. Die opwindende swung zal er niet minder om zijn!
Maar dat is misschien enkel ons gevoel?!

 

Advertenties