September blues

Sinds een paar dagen overvallen ze me soms , mijn blues….. en ja, we zijn (toevallig) september.
De krant van gisteren helpt me begrijpen dat ik  geen “unicum” (jammer, maar helaas) ben.

De Duitse dichter ­Rainer Maria Rilke maande aan om nog snel ’s zomers ‘laatste zoetheid in hemelse wijn om te zetten’.
De chanteuse Barbara zong bedroefd in ‘Septembre’: ‘Quel joli temps pour se dire au revoir.’

Onze biologische klok kan even niet meer mee met de snelle veranderingen van kortere dagen en langere nachten.

Oh zalig!, mijn bioritme is simpelweg de ‘boosdoener’. De avonden zijn vroeger donker, de duizend vogels zie ik niet langer overvliegen op hun vlucht, ik mis zonnige warmte en warme zon.

Maar het negativisme stijgt niet als de dagen weer beginnen te korten. Dat is toch opvallend: in september voelen we ons positivisme duidelijk dalen, maar dat betekent niet dat ons negativisme stijgt. Is dat dubbele gevoel misschien wat bedoeld wordt met het begrip “melancholie”?’

Melancholie mag ik koesteren, dat leerde Joke Hermsen me al in het voorjaar.  Die dekmantel van ‘het verdriet met de glimlach’ tovert dan een sierlijke gedachtenwereld, waar ik graag in dool.

‘De tuin is in rouw. Koele regen ­sijpelt in de bloemen. De zomer ­huivert, en wacht geduldig zijn eind af’.  (Herman Hesse)

De regen is een nat feit deze dagen.
Een huiverende zon… enkel een dichter kan dit zo beeldrijk verwoorden.
Maar mijn tuin is voorlopig nog niet in rouw, de bloemen kleuren  het vele groen.

In de natuur leest de gevoelige mens de eerste tekenen van de vergankelijkheid die de winter aankondigt.

Elk seizoen is mooi, de warme herfstkleuren, de lage winterse zon…. die maar al te vaak een schuiloord zoekt achter een zwaar wolkendek, een zacht wit tapijt. En toch ben ik een lente-zomerkind, ook al helpt de herfst me verjaren. De lente met haar beloftevolle vooruitzichten, met haar vele kleuren en klanken. Elk jaar komt ze terug, met bergen hoop en verse energie.

Ik voel nu reeds wat van die vergankelijkheid, ook al wacht de winter nog geduldig.

September heeft eenzelfde impact op het jaar als de maandag op de week, denkt hij. (socioloog Theun van Tienoven)

Toen (vele, vele jaren lang) waren maandagen altijd dubbel, de startstress en de zin om terug te mogen lesgeven vochten hun strijd.
Nu zijn maandagen hoogdagen. September bezorgt me niet langer dat maandaggevoel.

Niet passief blijven, ga vooral nieuwe uitdagingen aan, raden psychologen aan. Plan de komende weken en maanden voldoende bezoekjes aan vrienden, afspraken in de fitness of zelfs een nieuwe bijscholing. 

Ik hoor niet langer tot de werkende bevolking. Soms jammer, vaak fijn.
Passiviteit is nog niet aan mij besteed, de nieuwe cursus met foto’s en beelden wordt dé nieuwe, uitdagende bijscholing, uitstapjes met vrienden zijn reeds vele maanden vooruit gepland 🙂 , mijn wandelingen worden mijn fitness, de psycholoog kan alleen maar zeggen ‘goe bezig, meiske’.

En toch, toch overvallen de  blues me op onverwachte momenten.
Maar blues zijn ook  langzame, melancholieke liederen, en laat dit nu net een fijne combinatie geven….
Mijn septemberstap mag wat trager gaan,  richting winterslaap mét pit.

De fietstocht tussen wolken en een mager zonnetje in, tussen stille velden en romantische plekjes, temidden meetjes en land, met lieve vrienden en manlief, met mosselen en fris glaasje Rosé, met fijne babbels en vele kilometers, met nadenken over de ‘zelfredzame’ mens in al zijn aspecten, met plannen en herinneringen, roept die heerlijke vakantieblues  terug op.
En het septemberlied klinkt vrolijk verder.