Mijn schoen en ik

Schoenen , ze zijn het zwakke punt van elke vrouw. Ze tillen elke outfit naar een hoger niveau

en

Gemiddeld heeft een vrouw  23 paar schoenen staan in de kast

Heel duidelijk, ik ben géén gemiddelde vrouw.
De schoen en ik, we haten elkaar gruwelijk.
De wrok werd duidelijk rond mijn 40e,  aan elke schoen leek een probleem gekleefd, of lag de oorzaak bij de voeten?
Van vervelend vreemd gevoel, ging het over totale gevoelloosheid en scherpe pijnscheuten, naar hevige krampen die spontaan en ontspannen stappen fel belemmer(d)en.

Schoenen moeten zorgvuldig worden uitgekozen, verfijnde exemplaren zijn volledig uit den boze.
Bij elke outfit een aangepast paar? Vergeet het! Ik houd het bij ‘dat paar’, dat bovendien bitter weinig elegant scoort…..
Een zomerkleedje of short? Vergeet het! Toch niet met de ‘lomperikken’ bloot….
Schoenen met hakken? Vergeet het! Dan lukt geen stap….
Mooie modelletjes? Vergeet het! Ook al zijn de voeten smal en fijn….
Blote voeten? Vergeet het! in het kwadraat.
Soms zinkt de moed me in de schoenen.
Dus…. schoenen….

 

schoen
Vergeet het!

Als de tijd daar weer is, de tijd van nieuwe schoenen, begint de stress, mijn oude exemplaren- versleten tot op het bot- ‘mogen’ worden ingeruild.
Dagen, weken, soms maanden duurt het vooraleer ik een geschikt paar vind.
Zo denk ik althans op dat moment, mijn humeur scoort dan flink onder nul.
De omgeving zal het geweten hebben….

 

 

Eens de  aankoop is beslist, wachten ze geduldig op het rek tot deze niet-gemiddelde vrouw ze uit de doos haalt en ze stapje voor stapje,  minuutje per minuutje,  uitprobeert. In dat stadium bevind ik me nu, ik waag pogingen, zet ze weer veilig ver weg, test opnieuw, en word stilletjes (denk ik toch) woest op zoveel lederleed.

Jarenlang heb ik gedokterd, elk UZ had een ‘mogelijke verklaring’, van rugprobleem tot hersenfout, en telkens ‘ermee leren leven, madameke, daar ligt de oplossing’.
Podologen, neurologen , orthopedisten….. verspreid over alle hoeken van Vlaanderen, kregen mijn bezoek en mijn geld, 360 (ruwe schatting) onderzoekingen van scan naar MRI naar ruggenmergpunctie, geen enkele  arts  kan een diagnose geven, blauwe druppeltjes verlichten een beetje, ze zijn dan ook mijn grootste schat.
Niemand lijkt te weten waar het schoentje juist wringt.

En ja, ik leerde ermee leven, ik heb nog zoveel te genieten! Ondanks het lood in de schoenen….

Dagelijks trek ik dus dapper mijn stoute schoenen aan, nooit zal ik naast mijn schoenen lopen, wees blij dat je niet in mijn schoenen staat.