Scheveningen en Noordwijk

Nederland,  zon en  vrijheid smeken hartstochtelijk om onze interesse.
We willen dit niet negeren, we moeten erheen, om niet met een lastig pak schuldgevoelens achter te blijven. Het fietsenrek wordt op de auto gehesen, de eerste keer dit jaar, en ja, we kunnen het nog.

Het museum ‘beelden aan zee’  in de kuststad Scheveningen staat  op ons verlanglijstje
De ruimte, het vele licht, de mooie buitenterrassen, de beelden van over de hele wereld  verrassen aangenaam, maar verbluffend sympathiek en speels zijn de bronzen sprookjesbeelden van Tom Otterness  op de boulevard.
Bij het ruisen van de zee  waan je je even in die andere wereld, vrolijk en ook grimmig.
Want sprookjes zijn hard, vaak keihard!

 

Het spectaculaire zandlandschap, waarbij 20 ringen 200 jaar badcultuur symboliseren, is een project van Bruno Doedens. Vele graafmachines, in combinatie met nog meer werkuren, hebben er een fascinerende doolhof  omgewoeld, waarbij het kindse in je bovenkomt, de speel-zin overwint en de goesting om je te verstoppen of erin te verdwalen zegeviert.

 

De aankomst in Noordwijk is ontgoochelend, de website beloofde een hotel in de duinen, onze kamer kijkt uit op een parking. Van zand geen spoor. Of de aanlokkelijke foto is veeele jaren oud, toen er nog niet rondom werd gebouwd, of we doorleven hier een ‘bedrieg den boer’, want slechts een paar kamers in de nok geven heel misschien een stukje prachtig uitzicht op duinen en zee, amper 300 m verwijderd, maar wij genieten dus ….. parkeerterrein.

Op pure romantiek botsen we temidden het strand, a wedding in the sand, a room with a view.

20180406_134100Alleen jammer dat de stoeltjes niet direct voor ons bedoeld zijn. We lachen vrolijk mee met  het stralende bruidspaar.

Niet op foto 🙂

Zo heerlijk!

 

De zon schijnt zalig, de wind is venijnig, de lucht fel blauw, de glooiende duinen knap bochtig , de fietsers dapper en volhardend. Uitgeput, maar voldaan, met vermoeide benen, en verbrande neuzen komen we tot rust in een gezellige strandpaviljoen. Het interieur is mooi, ‘ik heb de zon zien zakken in de zee’ …..

20180406_180742

 

 

Advertenties

Corpus en Scheveningen

Een impulsieve beslissing kleurt de grijze dag!
Vrijdag besluiten we  twee dagen erop uit te trekken, vooral met de beloofde zon als gezelschap,  zaterdag en zondag zijn we écht weg,  we bollen 200 km ver  met de klein-dochter en -zoon. Verveling in de auto vangen we handig op.

We doen het zoals ‘de echten’,  zoeken én vinden  hals over kop een kindvriendelijk hotel in Leiden.
20180114_101640

Van buitenaf heeft het logement niet veel  te bieden. Een (te) groot ‘bedrijfswaardig’ gebouw verwelkomt ons. Binnenin charmeren echter de sympathieke speelruimte, het zwembad, de riante eetruimte met schildpadjes, waterfonteintjes,  gezellige rieten stoelen en de royale vierpersoonskamer. Een welkomstcadeau voor de kleintjes verrast.
De kinderen vinden alles su-per.

20180114_120736

We maken een spectaculaire ‘reis door de mens’, een wandeling door het eigen lijf.
Met de (vaak grappige) audioset en een verwachtingsvolle kriebel in de buik roltrappen we het donkere gat, de knie,  binnen.
We wandelen doorheen het kloppend hart, wanen ons een doldriest bloedvat, verliezen de weg in onbezoedelde longen (‘nooit ga ik roken, oma!!’) , ruiken een rottend gebit (‘altijd ga ik mijn tandjes grondig poetsen, opa‘), pluizen samen met de kindjes de weg van eicel en zaadcel tot bevruchting in 3D-projectie uit, genieten bloemengeuren, verbleken even als onverwacht de bewegende zeteltjes ons driftig doorheen de aders helpen stromen.
Zo wordt de 7e verdieping in 55 boeiende minuten bereikt, waar een prachtig uitzicht over Leiden en een gezond drankje en hapje ons bekoren.
Er is nog ruimschoots tijd om via testen, vragenronden en spelen interactief  een schat aan informatie te ontdekken over gezondheid, gedrag en ook  illusie van het menselijk lichaam en geest.
We zijn te gast in CORPUS.

20180113_170229

 

De nacht, een uitgebreid ontbijtbuffet, een zwempartij, een looptraining in de fitnessruimte  verder, besluiten we de stralend blauwe lucht en blakende zon van Scheveningen op te zoeken.
We  ‘Pierewaaien‘, zoals Edward het zo beeldend vertelt.
Met ingehouden adem zien we het ‘kleine ventje’ in de verte aarzelen bij zijn gewaagde bungyjump, de adrenaline – waar we de vorige dag boeiend over leerden- raast doorheen zijn (en ook ons) lichaam. De man torent 60 m boven de zee uit, en raakt bij het springen het water net niet. Een fascinerend schouwspel!
Nooit ga ik dit durven, oma!’  ‘Groot gelijk, meisje’. 
Opgelucht halen we terug adem, waarvan we ondertussen ook het proces als geen ander begrijpen.
Het reuzenrad met vergezicht over de zee, de prachtige duinen, uitgestrekte stranden, speelse honden die de angst voor het woelende water overwinnen, we willen het allemaal nog beleven, maar…… er is geen tijd meer, plicht roept…… besluit ….. hier komen we terug. ‘Super , opa en oma!’

20180114_142916