om/pa’s naar Schaarbeek

Het doet ¬†‘pijn’ ….opstaan voor dag en dauw….
Met de trein en bijhorende vertragingen sporen we richting Schaarbeek, waar in het Hoger Instituut Gezinswetenschappen (de Factorij) een fijne voormiddag doorgaat, een seniorenactie van de Gezinsbond.
Ondertussen zijn we ‘trouwe klanten’ van deze jaarlijkse organisatie, we zijn er immers al voor de tweede keer bij ūüôā

We starten met een een koffie(koek), snel-snel, met dank aan de slow-motion trein.
Tekenaar GAL van Knack vertelt over de (on)macht van de tekenpen. Niet goed begrijpbaar, voor ons niet echt aangrijpend.

Wél erg aangrijpend is het verhaal van Anne Provoost over haar oma die de oorlogsjaren in de kolonie in Parijs heeft doorgebracht. Ze is 52, ziet er 25  uit, en vertelt heel boeiend  met West-Vlaamse humor.
Ze heeft hier  immens veel research ingestoken . Nu manlief ook geregeld tussen de saaie (?) archieven leeft, beseft hij dit des te beter. Ze wil dit binnenkort  in een boek vertalen.
Haar verhaal is heel goed gedocumenteerd met oude foto’s, waarin wij- ook al zijn we stukken jonger- toch een klein beetje ‘die goede oude tijd van vroeger’ herkennen. Bij deze geschreven woorden voel ik me nu √©cht wel oud…

Prachtig ontroerend zijn de Franse chansons van Sarah D’hondt. Deze 31 -jarige zangeres wordt niet voor niets de nachtegaal van Gent genoemd.
“Persoonlijkheden zoals Edith Piaf, Josephine Baker en Lucienne Boyer passeren de revue. Sarah ¬†wordt daarbij begeleid door Stijn Bettens (accordeon)”
Ze zingt met v√©√©l klasse liedjes uit het repertorium van deze ¬†‘straffe madammen’.
Haar bindtekst rond een ‘omaverhaal’ klinkt heerlijk naturel, sober en gewoonweg ¬†perfect in mijn ogen. Zo jong en al zoveel talent….., een talent dat ik trouwens ¬†nooit zal kennen. ūüė¶

Alles wordt afgerond met een buffet en glaasje wijn.
We herkennen er ¬†onze ‘vrienden’ (voor zover je mensen -die je √©√©n keer per jaar ziet- zo kan benoemen), en babbelen de broodjes rond.

Ik stap – in de zon- nieuwe blaren aan de voeten, ik ben dapper (?!) , heb nog even nood aan licht en stilte-sport.
De gehavende voeten vergezellen nu mijn verhaal, terwijl manlief zich terug over de studieboeken buigt, want ja…. daar zijn ze weer… de examens….

De winter-kerst-tijd wordt hier stillekes ingefluisterd…. Ik laat je graag even mee genieten van mijn ‘creatieve’ hebbedingen….