Beautiful boy

De dagen zijn donker en nat. Mij hoor je klagen noch zagen over de herfst 2018 (die  uitzonderlijk droog en zonnig blijkt te zijn), en toch….. toch….. zijn de laatste dagen me net iets te donker, net iets te nat, net iets te kort en net iets te eentonig, vele tinten grijs.

Daarom  besluiten  we die andere donkerte op te zoeken, waar het gezellig warm is, en waar je je kan onderdompelen in een parallelle  wereld.
Een film boeit me als ik in de personages en gebeurtenissen mezelf even kan verliezen, als ik mag be/mee/leven tot op het bot.

En voor die huiveringwekkende ervaring zorgt Felix van Groeningen met zijn ‘Beautyful boy’. Ik word gezogen in het pijnlijke familiedrama waar drugs de hoofdrol spelen.
Zoon Nic, intelligent, tof én mooi, en vader David staan er tegenover en vooral naast elkaar. Drugs kunnen een gezin compleet ontwrichten. Ik voel de hulpeloosheid van de vader sterk aan, ook al veroordeelt de buitenstaander  misschien met ‘waarom laat je het zover komen?’ en ‘grijp toch hardhandig in’ en….

De jongen valt en staat op, telkens opnieuw, steeds moeilijker, steeds aangrijpender.
Het autobiografische verhaal  van vader en zoon wordt verhaald, twee in-goede mensen, die totaal in de war zijn door wat hen overkomt, door de verwoestende werking van de crystal meth, een erg verslavende drug.
De film is gebaseerd op het boek van vader David  Beautiful Boy: A Father’s Journey Through His Son’s Addiction en zijn (verslaafde) zoon Nic Growing Up on Methamphetamines. Beide geschreven vanuit hun eigen visie.

Een grote angst van elke ouder is ‘hoe wordt mijn kind groot?’
Die ingrijpende chemie komt voor in de beste huishoudens, zeg vooral nooit ‘nooit’, het puberale brein wil onderzoeken, ondervinden, ondergaan, voelt zich niet altijd goed in zijn vel, staat sterk onder invloed van de vriendenkring en dan is een kleine misstap -met vaak onbeheersbare gevolgen- snel gebeurd.

Verslaving is een ziekte, geen fout of eigen wil, die een enorme impact heeft op het verdere leven, en waar je -zelfs als heel begrijpende ouder- moeilijk kan steunen, laat staan helpen.
Ondanks soms opmerkingen van de omgeving ‘het zou bij mij geen waar zijn’, of ‘je oogst wat je zaait’….. Hoe bikkelhard kan de buitenwereld zijn….

Machteloos toekijken en mee-lijden, mee-hopen en mee-vallen, keer op keer, is het lot van de ouders.

Vader en zoon vertolken hun rol prachtig, de film blijft warm ondanks de verwoestende, keiharde realiteit, de personages zijn gevoelig en getuigen van een onvoorwaardelijke liefde voor elkaar.

Een kleine tip voor wie beslist te gaan kijken : blijf zitten tot de generiek volledig op het scherm is afgerold, er wachten je dan nog pakkende woorden.
Jammer genoeg was ik de enige getuige in de zaal, ik stond net op het allerlaatste trapje richting buiten, ik ben terug binnen gegaan en heb nog geluisterd naar mooie muziek en ontroerende zinnen gelezen, die iedereen heeft gemist.
De film even laten bezinken in de comfortabele zetel was dus echt geen slecht idee….

Advertenties