Carpe diem!

We kennen elkaar 54 tot 59 jaar. In de tussentijd stonden contacten op een zeer laa/eeg pitje, we zijn  (te) omringd met  14 kinderen samen.
We vinden elkaar vlot terug,  en de regelmatige onderonsjes, tussen de drukke omajobjes door, smaken telkens naar meer. Het staat vast, deze uitstapjes houden we vol mét  wandelstok, valse tanden of rollende stoel!
Ooit waren we vier bakvisvrienden, nu zijn we prille ‘senioren’, hoewel we dit woord graag vermijden, ons hart klopt nog erg jong.
Vijf volle uren rond babbelen? Geen enkel probleem!
We komen uit alle windstreken, hét vervoermiddel is de trein, die voor één keer geen vertraging heeft, pure luxe!
Praten en eten, eten en praten, stilte- noch hongermomenten!

De kleine dochter wordt  opgepikt, en samen overleven we de slappe lach en de terugrit.
Ze is een heerlijk opgewekt meisje,  voor een keer onze énige oogappel, en dat vindt ze dubbelfijn.
De feeërieke sfeer van ‘Putteke winter’ met zijn prachtige lichteffecten en verrassende klank- en lichtspelen willen we samen opsnuiven.
Het stroomt echter druppels…. We twijfelen…. te lang…… tot we  niet meer binnen kunnen, teveel dapperen voor ons…..
De ontgoocheling is groot, we hadden zo elk onze eigen droom van warmte en idyllische beelden, het kleine handje ligt gespannen in mijn grote vuist, want voel ik daar toch ergens spanning voor het avontuur in de pikkende donker?
Het blijft bij kaarsen, een grote vuurkorf en de gezellige (te grote) toeloop, waarbij voor ons geen plaats meer is… in de herberg 🙂

Zij treurt niet, zij klaagt niet, zij aanvaardt vrolijk dat we thuis verder een feestje gaan bouwen met veel lichtjes en warmte. En of ze geniet!!

20171125_205017