daar is ie weer….

Vandaag is d’eerste schooldag
voor elk kind nieuw gezag 
kleuters en peuters moeten wennen
en nieuw terrein verkennen
 jongeren verlangen naar vrienden en soms vakken
over omwentelingsvlakken
of zoete broodjes bakken

Vele jaren zat ik klein/jong op de banken
om wat wijsheid bij te tanken
de school werd een tweede thuis
incluis
een sluis
naar juf voor de klas
want dat ik les zou geven
was altijd al helder als glas
het zat in  familie verweven

Vele jaren stond ik vooraan bij het bord
vol enthousiasme hoe de dag wordt
leerlingen waren  verstrooid of geboeid
uitgeslapen of vermoeid
de bel was onze metgezel
de tijd ging razend-snel

Nu slaap ik lekker uit
geniet van graantjes en vers fruit
en sluier dan doorheen de dag
het wordt een opa-oma-dag
terwijl drukte rondom raast
ik ken spoed, noch haast

 

 

Advertenties

een zoen voor pensioen

Soms moet je de toekomst gewoon op je laten afkomen” (Loesje)

De vraag wordt me nog vaak gesteld ‘en hoe stel je het nu op pensioen?’  Ik merk zelf op dat mijn antwoord steeds positiever klinkt, dat vraagt om wat  blog-aandacht 🙂 …..

Het is lekker dobberen op een zee van vrije tijd“, schrijft dezelfde Loesje.
Volkomen eens ben ik het niet, ik ervaar de dagen nog steeds als druk, maar een drukte die ik mezelf opleg of toesta, die ik zalig  mag en kan invullen.

Ik heb er even over gedaan.
Ik hoorde niet bij de categorie ‘oef gedaan met werken’ of ‘vanaf nu altijd vakantie’.
Tot de laatste snik (en die  was pittig bij het afscheid!) voelde ik me goed in mijn tweede (werk)thuis. Ik telde niet af. Integendeel, ik twijfelde uren, dagen, maanden.
De politieke tijd was onrustig, ‘ze’ wisten nog steeds niet wie wanneer mocht vertrekken. En ik, ik kreeg nog die kans…..samen met manlief.

Met een vijfde kleinkindje op komst én de over-en-weer-besluiten van de overheid, beslis ik de knoop door te hakken, met vooral gemengde gevoelens. Eigenlijk wilde ik er liefst nog een jaartje aan breien, ik was nog jong en dynamisch , ik vertoefde graag tussen het ‘jonge volkje’, la jeunesse hield deze oma jeugdig…… en toch hakte ik meer dan  2 jaar geleden de sterk verwrongen knoop door….

Het eerste jaar was zoeken, zoeken naar evenwicht, aarzelen tussen gemis en de nieuwe vorm van vrijheid, twijfelen of dit wel een juist besluit is geweest, dagen vol-proppen om dat beruchte zwarte gat te vermijden, soms slapeloze nachten, maar vooral een schuldgevoel tegenover de maatschappij, ik kon niet echt meer iets betekenen, dit werd ‘de laatste fase’…..

Het daaropvolgend jaar vond ik een betere balans, versneld omdat vrienden rondom me ook de stap zetten. Mijn vriendengroep van ‘gepensioneerden’ wordt groter, de contacten met mijn tweede thuis blijven heel hecht, eigenlijk zelfs nog hechter, nu we ‘gedwongen’ worden tot meer buitenschoolse afspraken.
Manlief ontdekt een nieuwe hobby, ik eveneens. We hebben ook dezelfde ‘graag-doen-activiteiten’.
We genieten samen van ons kleine vijftal en de mogelijkheden die zich ontplooien met dank aan de vrije tijd. We blijven druk bezig, maar houdt niet dat juist ons jong?!
En geen spoor meer van schuldgevoelens, gone with the wind!
Die nieuwe wind smaakt.

Ons motto is : ‘werk vandaag aan je plezier” , weer van dezelfde inspirerende vrouw.

Ons derde jaar is ingegaan, en gisteren kon ik -zonder enige aarzeling-  enthousiast reageren op de vraag.
En dat voelt goed, heel goed!

karamellenverzen: ‘het’ moment voor C.

de deur gaat toe

ze is vooral niet moe

klaar voor een heel nieuw leven

met verrassing doorweven

 

‘op rust’ 🙂 of pensioen

het pad kan ik haar tonen

naar dagen die belonen

na de drukte van toen

 

de weg moest ik even zoeken

naar aanvaarden

van andere waarden

in soms verborgen hoeken

 

samen vertellen we

hoe boeiende wegen open gaan

dat tijd noch ster blijft stille staan

 

het hiernumaals

spreidt zijn amen open

biedt ‘verse’ ruimte

om doorheen te lopen

en tijd te kopen

 

een drankje en een hapje

helpen alvast het eerste stapje

we ronden af

met een whatsAppje