“over”

In de blogwereld ben ik nog (te?) vaak een bleuke.
Soms voel ik  schrijfkriebels, soms  blijf ik inspiratieloos bij de pakken  titel zitten.

Digitale vrienden?,  conversaties opbouwen met mensen zonder beeld?, woorden zonder klank?, boeiende verhalen over mensen van vlees en bloed?, [alleen zag je het vlees nog niet 🙂  ] , poëzie, schitterende foto’s en toffe uitdagingen ontdekken in woord en beeld?, een fijn babbeltje met die andere ‘onbekende’??

Dat allemaal hoort bij de blogwereld, een wereld die ik nog niet zo lang ken, met grote ver/bewondering ontdek ik dat sommigen al meer dan 15 jaar bloggen, zelf had ik –tot een goede twee jaar geleden- zelfs nog niet gehoord over ‘het fenomeen’.
Klinkt wel heel on-aards?

Vaak lees ik eerst het item ‘over’, om meer te weten en begrijpen, om naar gelijkaardige verhalen of juist totaal andere interesses te zoeken.
Meegaand  als ik ben, wil ook ik dus graag die ‘over’ op mijn blogcover, alleen…. vind ik die knop nergens, weet niet hoe die een plaatsje te gunnen, en dus…. dus….. besluit ik simpelweg een ‘over’ in mijn categorieënwolk te plaatsen, hoe simpel kan leven zijn!, en hierbij beetje bij beetje  los te laten over mezelf, over mijn verleden, dat ondertussen groter is dan de toekomst, tenzij ik natuurlijk de oudste mens ter wereld mag/ moet worden.

Heb ik dan een speciaal, boeiend levensverhaal? Verre van, ik ben en blijf (graag) doorsnee, en toch vind ik- vreemd genoeg- mezelf belangrijk genoeg om te hopen, dromen, wensen dat ik er nog even, graag langer dan even, mag zijn…

En neen, niet alles was en is koek en ei, rozengeur en maneschijn, ik moe(s)t geregeld water bij de wijn doen, het gras groeide soms groener aan de overkant en vaak stap(te) ik met het goede been uit het verkeerde bed.
Oh ja, vergeten, oefening baart ook kunst !
En… de volhouder wint overaltijd.

Heel vervelend om een zin telkens met ‘ik’ te moeten starten of eindigen of bemiddelen.
Ik ben ik. Ik word zij. De baby, het kind, het pubermeisje, de jong-volwassene, mama en oma.
Ik schrijf over haar leven, haar beslommeringen, haar ervaringen, haar herinneringen. Alleen heeft ‘ik’ geen goed geheugen, en werd bij  ‘ik’ veel verleden diep verstopt in haar grijze hersenmassa.
Maar toch, hier en daar, dichtbij en ver weg, duiken soms nog souvernirkes op uit dat ver voorbije.
En vooraleer ze compleet de mist in dreigen te gaan, probeer ik ze hier te ‘vereeuwigen’.
Wat schreef ik ook weer over de volhouder en winnen?

Tipjes van de sluier oplichten, hoe doe je dat? Gewoon een sprookjesachtige start.

Er was eens, heel lang geleden, een Lieve meisjesbaby, geboren in een warm, fijn nest. Grote zus was terecht -tja- fier op dat  huilende hoopje mens.
Een zusje en kleine broer (zo werd de familienaam toch nog onverwacht verder gezet, vader krijgt  trots eindelijk een zoon, na drie dochters!) volgen, jaar na jaar.
Het huis was en blijft groot en statig, daar ergens diep verdoken in de Vlaamse Ardennen, pal op de taalgrens.

20190304_112619
Een Lieveke

Zij weet het enkel van horen zeggen, het huis getuigt  in vol ornaat van veel vruchtbaarheid en warme liefde.

Wordt vervolgd…..