De Palenque a Matongé

Dit kan ik écht niet voor mezelf houden. De drang tot delen is groot, heel groot, ook al ga ik het kort houden, het is ver over middernacht, het drukke pinksterWE is eigenlijk al gestart…..
De voorbije uren genoot ik  een prachtige, muzikale, avontuurlijke, zwoele, héél sfeervolle vrijdagavond.

De 72-jarige Congolese Dizzy Mandjeku, een legende in zijn gitaarspel,  en de Afro-Colombiaanse groep  Alé Kuma spelen en zingen  met swingende passie mijn avond rond.
Drie vrouwen zwieren hun drie B’s én grote oorhangers, zoals enkel Afrikaanse vrouwen hier in schitteren. .
Oud en jong,  de rumba uit Cuba en de champeta uit Colombia, Zuid-Amerika en Afrika, de levendig Congolese muziek uit  Matongé, een unieke  samen-werking over de grenzen heen, overstijgt prachtig het hokjesdenken.

Colombia and Congo, that means …..love

De sfeer van een fijne verbinding tussen zwart en wit in de zaal is héérlijk voel-baar.
Het publiek wordt al snel op muzikaal sleeptouw genomen , recht de zwoele zomer in…..

Dank je wel, elfkoppig enthousiast kleurrijk gezelschap, om me zo te verwennen!
Als je erin slaagt een hele zaal dansend overeind te krijgen…. grote hoed af!

Ik ben blij, ik ben blij
Mag ik
Als ik blij ben, als ik lol heb
Lach ik” (Toon Hermans)

Bij het buiten gaan, hoor ik toevallig  ‘Het was zeer schoon, maar stond te luid’.
Ik kan enkel beamen. Jammer dat de decibels in te vol ornaat doorheen de zaal vlogen.

En voor wie even zin heeft  in een vrolijke start van een fijn WE (de volumeknop kan je zelf kiezen) :

 

 

 

 

 

 

 

 

Fare Thee Well Tour

Een niet echt fijn (of echt niet fijn) karaktertrekje ga ik hier verklappen, nl mijn (lichte?) ergernis als mensen  telkens over-enthousiast reageren bij letterlijk alles wat  hun levenspad kruist. Dan dwalen mijn gedachten  snel in de richting van ‘ wees  realistisch, dit kan toch niet’ of ‘meen je dit nu echt?’ of ‘wees eens eerlijk voor jezelf’ of ‘waar zit de criticus in jou ?’ of……
Waar zijn de kleine (liefst niet te grote) downs bij de ups? Leven is vooral eenvoudig ervaren en eerlijk je aanvoelen vertellen, ook als het tegenvalt…..

Ik slik die ergernis  braaf in, maar de irritatie doemt vlot op bij een volgend verhaal.

En toch, en toch….. sta ik hier wéér  met een innig, intens optreden, waar we mochten van genieten.
Erger je rustig!
Ik probeer kritisch te blijven, maar….. Joan Baez zong pakkend, vaak poëtisch krachtig, soms ingetogen, zij met haar gitaar of met de tweekoppige band, waaronder haar zoon als drummer. Hoe fijn moet het zijn om samen met je zoon op te treden.
Zowaar jaloers! Tweede niet echt fijn trekje….

Het imposante en tegelijk intieme Bozar-gebouw – van de hand van Horta- heeft een bevreemdende schoonheid.

Joan Baez is een 77-jarige folk- én protest-zangeres. Haar debuut optreden gebeurde ruim 60 jaar geleden, en nog is haar stem ontroerend melodieus.
Ze speelt pretentieloos, is vriendelijk en zacht, vertelt met humor dat  ‘dit 10 jaar geleden nog niet zou zijn gebeurd’ als ze onverwacht haar tekst heel even kwijt is.
Eénmalig.
De hoge tonen haalt ze  moeiteloos. Ze overtuigt, ze staat er écht op haar laatste formele afscheidstoer in Europa.
Veel te vroeg om te stoppen, daar ben ik van overtuigd, maar ze voelt wellicht de leeftijd.

Het is een optreden van veel schoonheid, we beleven  kippenvel-momenten.

Zij voelt ons sterk mee-leven, echt aandoenlijk als  de vele fans – gezeten in de rustieke rode zeteltjes- enthousiast meezingen  bij ‘Imagine ‘ (John Lennon).

Vaak geeft ze een unieke interpretatie aan songs van andere zangers.
Zoals bij ‘Joe Hill'( Earl Robinson); ‘It’s all over now, baby blue’ (Bob Dylan, ooit haar liefje); Gracias a la vida’ (V Parra), met hierbij een vertaald stukje uit het Spaans, dat me treft  :

Dank aan het leven dat me zoveel heeft gegeven.
Het gaf me twee ogen, die, als ik ze open,
perfect het zwart van het wit onderscheiden
en in de hoge hemel, de met sterren bezaaide diepte
en in de menigte de man van wie ik houd
………..
Dank aan het leven dat me zoveel heeft gegeven.
Het heeft me de lach en de traan gegeven.
Zo onderscheid ik geluk van verdriet,
de twee elementen die mijn lied vormen
……….
‘Diamonds and rust’ en haar nieuwe CD geven een beeld van eigen songs.

‘The house of the rising sun’ , een traditioneel volkslied uit de Verenigde staten, wordt sfeerrijk  vertolkt naar eigen interpretatie.

Joan, standingvol gekleed,  houdt ons twee volle uren in haar ban, chapeau voor de leeftijd. Ze verdient én krijgt een minutenlange staande ovatie.

Na het optreden trekken we nog even de stad in , Brussel by night op zijn kleurrijkst, sprookjesachtig mooi, een zachte lente-avond…..

20180521_221618.jpg

 

 

 

 

 

 

 

3 maal pr/krachtig

drie optredens op rij
maken me heel erg blij
er breekt broos hart in mij

een ode aan Dalida
met Gigi ‘l Amoroso
Montmartre van de jaren zestig, artistiek
achtkoppig gezelschap, magnifiek
Patrick Riguelle, Jan Hautekiet op pensioen
mogen het glansrijk over doen

de kleinzoon speelt zijn middenspel
baltechniek die kent hij wel
hij loopt en voelt zich fijn
vertrouwen groeit, ze krijgen hem niet klein

turnen kan ze als geen ander
prachtig hoe ze hier geniet
met kunst en geen limiet
tovert ze een lenige beweging
het podium is echt haar ding
ze verdient een gouden ring
de kleine dochter, mijn koningin
met tedere traan die ik bedwing

de planken of het groene gras
momenten in mijn levenstas
er schuilt geen adder onder ’t gras

 

 

Bollylicious

Indische,  energieke feelgooddance doet ongelooflijk veel deugd.

Een beetje kritisch vertrekken we naar het optreden. Meer, veel meer dan voldaan geniet ik na van de opzwepende Indische dans, vertolkt door het Gentse gezelschap.
Choreografie & dans: Tom Decuyper, Ayla Joncheere, Laura Neyskens, Nakoulou Leblanc. .

De kleurrijke kostuums zorgen voor de vrolijke sfeer. De dansstijl is grandioos, kunstige handen en ja, ook de creatieve nek!, verfijnen het geheel.
Meermaals ontlokt de humor me een brede smile, dit Gentse collectief zorgt voor een originele invulling van de Bollywood dansstijl (een samengaan van Bombay – huidige Mumbay- en Hollywood).

Ambiance en verstilling gaan hand in hand.

Bollylicious is een Gents wapen tegen verzuring en donkere gedachten” (Alain Platel)

Inderdaad, opgeruimd , tevreden, happy keren we terug naar huis. Het schouwspel had voor mij gerust véél  langer mogen duren. Maar de dansers zijn wellicht uitgeput, ze leggen hun hele zijn en voelen in dit gebeuren, en wij…. wij zwepen mee….