Ontroerd opgelucht

Ongeduldig zit ik in het zeteltje in de wachtkamer bij de oogarts. Een ruime week lang zwemt een ‘zwart hoefijzer’ lustig mee richting mijn pupil. Sprak de oogarts niet over mogelijk netvliesloslating en zo snel mogelijk  langs komen bij mijn  telefoontje?

Ze doet druppels in het oog, en nog eens, en nog eens, dan mag ik terug naar de zeteltjes om mijn pupil ‘rustig’ te laten groeien. Ik weet  nog niet welk vreselijk vervelend onderzoek me wacht…..

In de wachtkamer zitten  een oudere man (77 blijkt) en zijn nog oudere moeder (93 blijkt ook, maar nog kranig) Terwijl zijn (stief)moeder bij de oogarts is, doen we een ‘gezellige’ babbel. Mijn oog groeit en groeit, mijn zicht krimpt en krimpt, en toch is er plaats voor echte ontroering, als hij vertelt over zijn oude moeder en zijn bezorgdheid om haar. Hoe ze nog enkel hem heeft, hoe ze dapper en positief verder doet, hoe hij als zelfstandige een intens leven achter de rug heeft, hoe hij zijn vrouw na 17 jaar kanker verloor ….op mijn leeftijd.
Moeder-zoon-relatie…. het blijft pakkend.

Eindelijk zit dat nare onderzoek erop, trillend hoor ik dat  het ‘hoefijzer’ zichtbaar is, maar dat van loslating geen sprake is.

Ontroerd opgelucht. Ook al zit de kans erin dat ‘het’ me niet meer loslaat, en dat het enkel kan vergrijzen (net als mijn haar …)….Daar kan ik mee leven.

En ik besef, iedereen heeft zijn eigen levensverhaal…..

 

Advertenties