Friese, maar geen frisse sfeer.

“Pensioen is nooit meer echt vakantie hebben”. Hum, hier genieten we toch nog échte vakantie. Onze Thule fietsendrager doet het nog steeds perfect, ook na -tig keren op en af de trekhaak te zijn gehesen.

En weer trekken we richting Nederland, officieel naar  Fryslân, waar de taal een apart karakter heeft.

Onderweg, in de koele airco van de auto, ontdekken we hoe veel te  rosse bermen goudgeel glanzen in de zon, hoe vroege herfstkleuren de bomen nu reeds verven, hoe een magische fictie van rijden doorheen steppe en toendra ons overvalt.

Manlief kwam enige tijd geleden thuis met ‘de Flair’. Help, wat vang ik hiermee aan??
De aanbieding voor een hotelovernachting in Epe (noordoostelijk deel van de Veluwe) is echter wél een kans om ons gepland reisje naar het Noorden uit te breiden met een dagje extra. En als het hotel op deze hete dagen dan middenin de bossen blijkt te liggen, is een besluit snel genomen.

In Hattem overvalt ons pure nostalgie, ooit waren we daar  samen met vier ouders en zes kleine kinderen op vakantie in  huisjes, die via een tussenschuifdeur tot één geheel  samensmolten. We beleefden er drukke, maar fijne vriendendagen.

We fietsen doorheen het Drents-Friese Wold. Een zalige beschutting tegen de onbarmhartige stralen van de zon van 2018. Doorheen de bossen, langs de vaak verbrande heide die weigert paars te kleuren, langs bosmeren en fascinerend mooie zandverstuivingen. De hitte zorgt voor een woestijn-impressie, én die vinden we heerlijk. Ook al zwerven we zwoegend en zwetend.
Als de fiets van onze vrienden een schakelprobleem vertoont temidden die verzengende hitte, schiet ik vlug nog een fotootje, ook al slaagt mijn smartphone er niet in enig dieptezicht te geven aan de zandhopen.
Ik voel me gloeiend warm bij het zien van  dit schitterend zanderig natuurwonder.

20180806_165742.jpg

 

Op de heetste dag van het jaar presteren we 66 gevarieerde kilometers via de Paterswoldsmeerroute. Gewapend met liters water moeten we toch telkens bijtanken op elk onverwacht terras onder de bomen, waar we onze tweede adem zoeken.
We kunnen het niet opbrengen even in Groningen af te stappen voor een stadsbezoek, we zoeven erdoorheen om zo voor onszelf een klein waaiertje te creëren. En of het lukt??

Zuivere zeelucht, schitterende duinen, golvende weggetjes,  weidse vergezichten, de maagdelijke golven op Ameland verademen. We kunnen niet het hele Waddeneiland  door fietsen, de stevige wind steekt meerdere stokjes in onze wielen.
En ja, dat ben ik, moederziel alleen op het grootse strand. Grashelmen wuiven me toe.

 

20180808_163338.jpg

 

Die avond rijden we naar  de herberg de waard van Terwaard. Een fraaie locatie, een parel aan de Waddenzee. Robuust eikenhout geeft elke kamer een uniek design, het uitzicht op de kerktoren (jawel met bijhorend klokkenspel) bekoort en verstoort.
Het avondeten is minstens een ster waard. Verrukkelijke, lokale, kraakverse en smaakvolle schilderijtjes worden geserveerd op handgemaakte borden met thema ‘vlas’, door een charmante ober van Italiaanse afkomst, waarbij onze vrienden -die de Italiaanse taal vlot beheersen- hun hart kunnen ophalen. Ook het Nederlands beheerst hij bijna perfect na twee jaar in dit land. We worden culinair verwend, in delicieuze  watten gelegd door ober en kok.
Genieten in de hoogste graad.
Een aanrader in het kwadraat.

De temperaturen worden doenbaar, we wagen ons nog aan de drie-pontjes-route in Grou, doorheen Friese watertjes en mooie landschappen. We ontspannen  op het terras aan het water, waar bootjes en zeilers ons te lang in de ban houden, waardoor we de laatste 13 km  in de gietende regen moeten doorspartelen.
We zijn vergeten hoe plenzende regen te fris aanvoelt, hoe deze onze kleren en schoenen helpt verzuipen. Nat tot op het bot  arriveren we bij de auto.
In alle onzichtbaarheid (?) omkleden we ons, de aangedampte autoruiten (met dank aan het vele vocht) houden nieuwsgierigen en argwanende politie op afstand, en besparen ons een naakt-boete.

Nog snel een fotootje van de openstaande brug in Drachten.
Het wachten krijgt zo een  poëtische tint.

20180809_123127.jpg

Advertenties

samen 123

Manlief + Nederland + Fiets = de perfecte heilige drievuldigheid.

De (enige) beloofde goed-weer-dag én zijn dagje/jaartje ouder inspireren ons tot  een twee-daagjes-uit. De frisse (of eerder koude), bewolkte fietsdag nemen we er  maar voor lief bij. Ik ril me kapot, en zelfs het lekkere aspergemenu ’s avonds slaagt er niet in me terug op normale temperatuur te brengen. Verjaart manlief wel degelijk in mei??

In de grote stad Zaltbommel, bommel
Heerste grote watersnood
En zo menig arme drommel, drommel
Die niet zwemmen kon ging dood

We logeren in het gloednieuwe Van der Valkhotel in de ‘stad’ . Youtube helpt ons herinneren.

Een uitgebreid ontbijtbuffet belooft de volgende dag zonnig te starten. Thuis ontbijt ik graag sober, maar het ‘grootse’ hoort nu eenmaal bij ‘weg zijn’. We hebben er zin in! Heerlijk…. aanschuiven en kiezen, eten en laten bakken, gezond en ongezond, zoet en zout, koffie en sapjes, broodjes en koeken, ….. We zijn en blijven Bourgondiërs.

Ontspannen schieten we wakker uit een diepe ochtendslaap, ‘een fijne verjaardag’ …… tot we ontdekken…het is tien voor tien!!! En….. ontbijten is mogelijk tot tien uur?? (zo meen ik me te herinneren?)
De zon straalt achter het verduisterende gordijn, dé reden van een stressy ontwaken…
Gelukkig blijven Nederlanders overaltijd gastvrij en vriendelijk, knikken begrijpend naar ‘de leeftijd’, begeleiden ons naar het (gelukkig nog gereserveerde) tafeltje, en zeggen vriendelijk dat we ons vooral niet moeten opjagen, want ‘slecht voor het – jarige- hart’.

De dag start paniekerig, maar vooral heel lekker. De kok blijft nog even zijn eitjes roeren, de koffie blijft warm, de broodjes blijven vers, de fruitjes zijn nog niet bruin.

De Linge ‘s’linge’rt zich onze baan doorheen het Gelderse landschap. Romantische dorpjes met theetuinen, vlak aan het water,  witte huizen met bijpassende rieten daken, sporadisch  een paar sterke bloesems die de lentekou nog overleven, een azuurblauwe lucht, groene s’linge’rende fietspaden, en vooral veel sympathieke Hollanders- die ons hartelijk welkom heten- , vergezellen ons die stralende dag. Fietswegen (België kan ervan leren!!!)  en terrassen aan het water wisselen elkaar af en vullen onze dag.

In de Stapelbakker genieten we (tot twee keer toe…., we blijven Bourgondiërs.. weet je wel…) van pannenkoeken, en missen  de kleinkindjes op het gezellige terras met grote speelweide.
We voelen ons heerlijk welkom én thuis op ‘Heerlijk’heid Mariënwaerdt.
De natuur is puur, weids, warm, groen, kortom ‘heerlijk’.

DSCN3999

Acquoy ligt ten oosten van Asperen aan een voormalige u-vormige zijtak van de Linge, de ‘Dode Linge’ genaamd. Het is één van de mooiste dorpen langs de Linge. Het heeft niet voor niets de status van beschermd dorpsgezicht gekregen. Fietsen over de Lingedijk doet je denken aan de vijftiger jaren. De tuinen van de bewoners langs deze dijk zijn goed onderhouden en vaak een bezienswaardigheid.

Het terras ‘RUST WAT’ in Rhenoy nemen we letterlijk, vlak naast het water, we proeven  een typisch Hollands “sapje en streekgebakje”.

De ‘glazen winkels’ in Leerdam etaleren prachtig glaswerk van eigen bodem.

 

Heeeeel veel files leiden ons naar deze schitterende omgeving, fileloos geraken we terug thuis.

 

Amstel + dam

Een maand geleden : de Thalys biedt een promotie aan, als aasgieren vliegen we erop af. Mede’slachtoffers’ J & D vervoegen ons graag, het vervoer is alvast geregeld, nu nog een leuk hotelleke en we hebben weeral een Hollands uitje in het vooruitzicht.

Nu is het zover, onze Frank belooft droog, zonnig en koud weer. Wat wil een mens nog meer voor een citytrip?
De zon wordt echter vervangen door een beetje magie, met name mist , de sjaal houdt de (soms ijzige) koude een beetje op afstand. [met dank aan mijn schone dochter]
We stappen dapper de dagen door.
De sympathieke gids 🙂 leidt ons langs mooie grachten, sfeervolle pleintjes, lichtjes overal en elders, mooie gebouwen en verrassende eethuisjes.

De Amstel werd ooit manueel onderbroken door een dam, wat resulteert in de stadsnaam Amsterdam.
Nog een hele geschiedenis met de naambepaling ligt  tussen deze feiten, Wikipedia (of ……ik kan ook onze gids aanbevelen) helpt je hierbij verder :-).

Een leuke babbel in de comfortabele zeteltjes van een ‘gezellig vierhoekje’ in de Thalys . Ontspanning troef, alhoewel….. onze vrienden missen de trein….. net niet….
Enige ademhalingsyoga verder, is de rust terug gekeerd.

Kerken in Amsterdam zijn snel gevonden, aan ‘ons’ Lieve Heer op solder‘ zou je echter zomaar voorbij lopen. De 10 Euro-inkom héél erg waard.
Jan Hartman liet in 1661 zijn huis ombouwen tot een schuilkerk, als reactie op de reformatie. Mooi, intens, interessant!
Langs de vele duistere trapjes verliezen we compleet elke vorm van oriëntatie.
De veel te kleine bedstee en het donkere keukentje met haardvuur in het woonhuis maken het  wat claustrofobisch.
De zolderkerk is meer dan een fotootje waard!!

De gids loodst ons naar de Waag, waar  een toptafeltje met uitzicht wacht. De vele kaarsen, die 2 keer per dag worden vernieuwd, zorgen voor een romantische, warme sfeer.
En laat de lunch er ook nog eens superlekker zijn!!
Het gebouw is sprookjesachtig, historisch (heeft vele facetten doorstaan, ook hierbij kan Wikipedia of gids verder helpen) en informeel, een unieke beleving.

Het paleis- stadhuis op de Dam ademt macht en rijkdom uit. Wat voelen we ons nietig in de immense burgerzaal. Hierbij is een ‘mobiele gids’ onze bondgenoot.

Een beetje eenzaam, maar vooral lekker eten we in een restaurantje in de buurt van het hotel.
Met ons vieren genieten we volop, ook al blijven de plaatsen verder zo goed als leeg…..gelukkig hebben we gereserveerd!! Met dank aan de gids!

Moe-moe-moe-gestapt (mijn voeten vergeten niet om  me hier heel duidelijk op attent te maken) komen we toe in het hotel, waar de persoonlijke en huiselijke ontvangst warm (letterlijk én figuurlijk) aanvoelt. De inloopdouche is dé max, ik begin direct plannen te dromen voor verbouwingen in onze huisbadkamer. De bedden slapen heerlijk, of beter ‘laten zich heerlijk beslapen’, en het ontbijt is super, vooral de vers gebakken pannenkoekjes zijn een ‘cullinair orgasme’ (om in de huidige woord-trent te schrijven), en als manlief dan nog liefdevol zijn pannenkoek naar me doorschuift, kan mijn dag niet meer stuk.
De liefde van de vrouw gaat deze keer ook door de maag.

De mist is deze dag weer de stoorzender om het Museumplein te overschouwen.
We blijven duimen voor de beloofde zon, blijkt achteraf ijdele hoop… Foei Frank!

In een Indische winkel keuren we heel mooi en  duur meubilair , tot D me erop wijst dat het toch maar ‘wat neppig’ is. Spreekt hij iets te luid??, de eigenaar wijst ons alvast snel de deur, en J hoort nog toevallig zijn laatste woorden tot nieuwe bezoekers ‘die lopen hier al meer dan een uur rond’, en de ingeslikte woorden ‘en kopen hier niets, en vinden alles wat neppig’:-)
We staan dus snel weer in de bittere kou….

Tot we die leuke verrassende gevel bespeuren, wat schuilt daarachter??? We ontdekken een hippe taarten-konditorei.
Uber kitch, maar daardoor juist zo gezellig, in een hysterische omgeving.
Weer een kiekje waard.
Het allegaartje in het interieur is er zoooooo over dat het plezant wordt. De taart is heerlijk, het biosapje en de koffie ook. Zelfs een voormiddagtaartje kan blijkbaar smaken.

Op weg naar het Rembrandthuis,  luisteren we naar het tragische verhaal van de schilder. Een bezoek is zijn prijs niet echt waard, naar onze bescheiden mening.

Het begijnhof -waar enkel single vrouwen wonen- is stemmig en stil, zelfs of vooral in het donker, met een twinkelende kerstboom. De huizen zijn er hoog en statig. Niet het klassieke wit.

Ik genoot een leuke, gezellige, super, ijskoude, warme, ontspannende, boeiende, lekkere, interessante, leerrijke tweedaagse in het buitenland, met dank aan het fijne gezelschap en de gouden gids.
Nieuwe uitjes worden al gepland, de zomervakantie lonkt.

 

Hoe alles begon met Rik Zaal….

DSCN2566

Kerst 2015 : cadeautjes worden uitgedeeld. Manlief krijgt van  schoondochter een boeiend boek. Manlief geraakt eraan verslingerd. Uitstapjes worden gepland. Met manlief en het  kritische boek als trouwe gids.

Zelf droom ik van kleurrijke heide . Eindelijk…. na zovele jaren té drukke tijden eind augustus…..doet deze kans zich voor. Inpakken en wegwezen.

We boeken de Ernst Sillem hoeve in Den Dolder. (Lage Vuursche).
Middenin de bossen.
Lage Vuursche is hét dorp van oergezellige pannenkoekenhuizen.

De heide in Bussem staat prachtig in bloei. Een paarse weelde!

Het dorp heet ons welkom.

DSCN2512

De lofbetuigingen van Rik Zaal over het Waterland (NO van Amsterdam) zijn zo mooi verwoord, dat we ook hier een heel fijne fietsroute rijden. Onder een stralende zon.

‘Water’land….

DSCN2515

Het eiland Marken, enkel bereikbaar via een dam, toont ons haar  gezellig haventje, leuke winkeltjes, en een kijk in een huisje, zoals de vissers vroeger woonden.


Monnickendam, vroeger een grote haven, zorgt voor verrassingen en een lekker ijsje.

Broek in Waterland brengt ons in Noorse sferen met de prachtig gekleurde huizen.
Veel watertjes doorkruisen de dorpen.

Een charmant pontje ligt op onze weg. Wel even mikken met de fiets.

10 redenen waarom wij fan zijn van Nederland:

  • Nederlanders zijn vriendelijke, spontane mensen.Wat zijn wij, Belgen, soms stug….
  • Dorpsbewoners hebben altijd een uitnodigende bank voor het huis.
    Welkom! Rust maar even!
  • De ruime fietspaden in het groen.
  • Oergezellige winkeltjes. Ik zou er uren kunnen in rond snuisteren.
  • Nederlanders spreken je spontaan aan als je ook maar even het gevoel geeft verloren gelopen te zijn. .
  • Fietsland, 300%!
  • Veel groen en rustige, leuke dorpjes. Die dorpspleintjes…. heerlijk!
  • Ramen in de hotels klikken naar buiten, dus geen last van ongedierte.
    Weliswaar een klein detail….
  • Véél pannenkoekenhuizen, nog van het puur romantische type.
    En voor een zoetekoek als ik….
  • Het knooppuntennetwerk is heel goed uitgebouwd.Leven als god in Nederland!

     

    De zon kregen we er in zijn volle glorie gratis bij!