La mélancolie, c’est le bonheur d’être triste. (Victor Hugo)

20190627_1816593582086075883679166.jpg

In huis hier hangt (3 x h) de ode van Herman De Coninck om  ons de volledige vrijheid te geven het leven te omarmen.
Een prachtig erfstuk van mijn ouders.

Ik doe mijn best, leef in be- en verwondering, geniet en om-arm.
En toch, toch zijn er die momenten dat de vertwijfeling toeslaat, dat een melancholische weemoed me overvalt, onverwacht en soms heftig.
Een grijs radertje in mijn brein.
Is het onzekerheid?, angst?, ik kan er de vinger niet op leggen. Een duidelijke reden is spoorloos.
Vooral net voor het slapen gaan durft het voelen me  overweldigen.
Lang duurt het niet, de nacht en zoete dromen toveren – gelukkig altijd weer-  een brok energie die de dag vrolijk en verwachtingsvol start.

 

De vogel zien, de appel bijten, zeggen ‘het is niets’, het lukt dan even niet.

Word ik geraakt door de zoektocht naar zingeving?
Ik heb en voel zin, nu en hier, maar ervaar me dan als een onooglijk pluimpje dat even het aardse leven mag door-zweven om dan definitief te verdwijnen….
Wat ‘waarheid’ heet.
Vroeger was zingeving meer een collectief gegeven, iets gemakkelijker? en toch blijft het een basisbehoefte.

Op de radio hoor ik het interview met Tom Hannes.

…………….over hoe wij vandaag allemaal voor dezelfde opdracht staan: een antwoord vinden op de gouden vraag ‘Hoe kunnen we een zinnig, vervullend, gelukkig en vrij leven leiden in een wereld waarin geen spoor te vinden is van een Absolute Waarheid? Hoe worden we blije koorddansers op het touw van onze levensloop, gespannen boven de afgrond van de leegte?

Het leven heeft me niet gespaard, maar blij-, dankbaar- en tevreden-heid zijn mijn deel. Hij spreekt over rugzakken met een veer, rugzakken met een baksteen, ik zweef er ergens tussenin.

Een ‘zwaarder’ logje, het mag, niet alles is even heerlijk, fijn, fantastisch en gewèldig.
Ik hoor De Wachters woorden ‘laat dit vooral toe, het hoort bij leven’.

Ik weet het niet, het is een onbestemd, vreemd moment…..
Lees ik  in Hermans poëtische woorden niet ook diezelfde aarzeling…..

de melancholie van de onrust

Een essay waarin  Joke Hermsen pleit voor eerherstel van de melancholie.

Ik kén melancholie, ik herkén haar   in het artikel in de Standaard vandaag.
Geen 1 aprilgrap, maar fijn om lezen dat ik me er geen zorgen om moet maken.
Zij mag me overvallen, zij mag me doen wankelen, zij mag me even overheersen, ze wil me vooral verbinden….

“We moeten melancholie weer een plek geven, het hoort bij de mens, bij ons besef van vergankelijkheid en onze eigen sterfelijkheid”.

Victor Hugo  schrijft over “het geluk van verdrietig zijn”.
Of “verdriet met een glimlach”  (Calvino). Zo mooi vertolkt

“Melancholie heeft een ambivalent karakter van zowel vreugde als verdriet”.

Vooral als de dag stil overgaat in de nacht, word ik wel eens haar prooi. Nu begrijp ik waarom ik me erin mag nestelen, waarom ik dat gevoel mag koesteren, ook al gaat het soms hand in hand met een soort onbestemd verdriet.
“De mens is niet louter een succesformule” . (wat we misschien teveel betrachten)

“De melancholische mens is misschien wat pessimistischer van aard, maar vaak ook minder egocentrisch”. Ik lees het graag.

En neen, het duistere zusje krijgt me niet in haar macht. Melancholie bevat hoop, creatieve en vooral empathische aspecten.

Ze borrelt onverwacht op als ik aan  kinderen en hun (on)bezorgdheid denk, als ik aan mijn kleindochter in een vreemd bedje op kamp denk, als ik aan mijn ouders denk, als ik aan ‘leven’ denk, in al zijn gezichten.

Een heel mooi schrijven, Joke! Ik leer veel bij, en begrijp.

 

Melancholiekes

…….overvallen me telkens ik logeetjes mag onderstoppen in het duister van de nacht, hen heel stilletjes nog eens lekker warm mag toedekken en een lief zoentje geven terwijl die oogjes gesloten blijven. Een huis vol ‘leven’ – ook al houdt het op dat moment enkel  ademen en dromen vangen in- doet me denken aan vroegere tijden, toen ik nog jong (en dynamisch) was met drie zoontjes in huis. Nu ben ik ouder, maar daarom niet minder ontroerd door kleine mensjes in huis.

Ze zorgen voor energie, voor vrolijkheid, voor jong geweld, waar we als oma en opa dubbel van genieten. Ze beloven ook een ‘volle woonkamer’ ’s nachts, waartussen de kat toch even haar weg moet zoeken. Want ‘oma, alles laten staan hé, dan kunnen we morgen verder spelen’.

DSCN2333

We knutselen samen en maken leuke figuurtjes, enkel een paar stenen uit de hof opvissen, de verfjes en vooral veel fantasie doen de rest, terwijl ondertussen ijverig bedisseld wordt welke kleur papa verkiest, en welk kunstwerk voor mama is.

DSCN2341

Uitstapjes, zoals gisteren naar de de Zoo, zorgen voor een héél fijn gevoel. Dieren boeten in aan aandacht voor het jonge volkje. Ze zijn zo schattig in hun enthousiasme, hun kijk op de wereld rondom hen, hun onschuld, hun blije gezichtjes.

Bij een kind zie je dromen herleven, die je had opgegeven als vergaan in de wind.
Want een kind leeft een heel ander leven
Steeds door wondr’en omgeven
Die het zelf maar verzint

Ooit stonden deze woorden op het geboortekaartje van onze eerste zoon, ze blijven zo waar!

DSCN2289

DSCN2324

Wat is het ongelooflijk fijn
om opa en oma te zijn!