lang leve Leuven

De Hoge Hoed  speelt een lied voor mij, of beeld ik het me in en hang ik enkel de narcist uit?

20191116_1711416407366435916363996.jpg

 

Zomaar, langs de kant van de weg, de piano op rollers.
Zijn muziek klinkt betoverend mooi, asociaal wurm ik me naar de frontlinie om hem alléén in beeld te krijgen.  Zijn schouders en rug poseren strak. Hij kijkt niet op of om, verdrinkt in het melodische spel .

In Leuven snuiven we pure nostalgie, naar lang vervlogen tijden, intense jaren van vrijheid, blokstress en  niet-en-wel-ware-liefde ontdekken én smaken. We waanden ons  dé grote wereldverbeteraars, toogdiscussies  leken van kapitaal belang en zolang het geen ochtend werd, voelden we ons niet au sérieux genomen.

Op de Oude Markt ontdek ik prachtige authentieke trapgevels.
Vreemd….nooit gezien vroeger??
Leuven genieten vanuit een andere hoek met wisselende ‘wijzere’ look.

Het Groot Begijnhof dateert uit de dertiende eeuw. Vier eeuwen geleden woonden er nog 400 begijnen, nu kuieren we gezapig  door de  hobbelige kasseiensteegjes (ai, mijn moeilijke voeten…)  en pleintjes, doorkruist door snelstromend water.
In 1962 kocht de universiteit het woonerf op onder voorwaarde dat er dringend  gerestaureerd werd. Tegenwoordig wonen er oud-studenten, professoren, buitenlandse onderzoekers. We horen er bitter weinig Nederlands.
De mini-stad in de stad. Serene rust, eenvoud, een fijn hoogtepunt op onze dag.
Sinds 1998 staat het -verdiend- op de lijst van Werelderfgoed van de Unesco.
Eerlijk? We hebben er geld en verplaatsing voor over hebben om daar een vaste stek te bemachtigen. Maar dromen zijn bedrog…. vaak toch….

20191116_145507396697181876859442.jpg
Begijnhof Leuven, een fotogenieke plek

Leuvensgenieter

Ze bestaan echt, fijne eet- en koffiehuisjes. Met een bijhorende babbel worden ze even omgetoverd tot sprookjeshuizen. En net in die sprookjes wil ik vooral graag wegdromen.

De Leuvense nostalgie opsnuiven is ons dag-doel.
42 jaar geleden ontmoetten manlief en ik er elkaar, in de ontzagwekkende wandelgangen van sobere gebouwen vol zwaarwichtige kennis.
Maar wij…..wij hebben onze ogen open én oogjes op elkaar.
Neem daar de Leuvense sferen bij, temidden de vele andere studenten, en het werd de mooiste tijd van ons leven, heerlijk studentikoos, weinig zorgen, op slagen na (toch niet altijd zo simpel als hier verwoord), de was wordt simpelweg thuis afgeleverd, elke dag een portie vettige frietjes, want gezondheid stond  nog niet  hoog op de prioriteitenlijst, althans niet bij mij!, genieten van de vrijheid, discussiëren met en tegen elkaar, want wij gingen de wereld verbeteren 🙂

We dompelen ons  terug onder in  die sfeer  van toen.

Dille en Kamille, altijd een bezoekje waard, het mooie Ladeuzeplein, het gracieuze, gotische stadhuis, dat een flinke zandstraling kan gebruiken, en…… de vele eethuisjes uiteraard, als paddenstoelen uit de grond gerezen, sinds wij een andere stek hebben gevonden. Waar toen een bruin café met luidruchtige tooghangers het ‘hoogste goed’ was, liggen onze voorkeuren nu toch enigszins anders. De ‘ouderdom’ heeft beslist 🙂
Hoewel ik authentieke gezelligheid én een alternatief kantje  hoog in het vaandel blijf dragen.

‘Den artiest’ heeft charme,  een bont gamma aan kleurrijke stoelen, vriendelijke bediening en lekkere soepjes, oergezellig op het lekker warme plaatsje, vlak naast de verwarming. Jong en oud komt er  keuvelen, wij volgen de hint.

Op aanraden van Anna  ontdekken, of beter gaan we op zoek naar T&KO.
Een trendy, klein rustpuntje in het centrum, met lieve bediening, waar een warme gezelligheid zo aangenaam voelbaar is. Bij de hete chocolade-havermelk in een leuk retro kopje, lees ik de papieren boodschap “Met het geluk dat wij weggooien, kunnen we vele mensen gelukkig maken ” (Marcel Auclair).
Manlief krijgt een ander strookje, we praten er even over, want interpreteren het niet identiek. Smaken en meningen verschillen….  Gespreksstof altijd voorhanden.
Je kan er kiezen tussen ‘de pittige prikkels’, de ‘glimlach’, de ‘sympathie’, de ‘neem je tijd’ en nog vele andere voor zichzelf sprekende theesoorten.
“Het theehuisje is het symbool voor onze liefde en respect voor mens & wereld”, schrijven ze op de originele drankenkaart. “Dream it, do it”.
Ook al vindt manlief het kopje koffie te slap, te weinig verkwikkend, mijn sympathie krijgt het huisje zeker, op die plaats voel ik de gezellige sfeer, waar je je snel thuis voelt, en dat is voor mij hét belangrijkst. Dank je Anna voor de heerlijke tip!

’s Avonds eten we dan ‘voor echt’ in de buurt van het station [ waar manlief en ik vroeger uuuuren afscheid namen 🙂 ] , man en zoon eten wild, ik verkies rustige wok.
Zoon 2 moet zijn ethische problemen overwinnen, maar wil nog één keer  een sappig  kangoeroestukje smaken én genieten.

20171115_163621