Intermezzo

Snel hebben we ons (weloverwogen?) oordeel klaar. ‘Eigen schuld, dikke bult, moest hij maar niet gaan drinken’… ‘Waarom kan zij zich niet wat méér weerbaar opstellen?’….. ‘Moet hij zichzelf niet eens onderhanden nemen?’…… ‘Doe dan zelf moeite om uit je huis te komen’….. ‘Word nu eindelijk eens sociaal’…

Of nog simpeler, gewoon negeren dat die ander het moeilijk heeft, na het verlies van één van de weinige peilers die hij/zij nog heeft. Nestelen we ons misschien te vaak  in ons eigen veilig leventje?

De DS-weekblad leest :  ‘Dat mensen na hun pensioen totaal ontredderd kunnen geraken, wordt onderschat. Werk geeft je een positie en betekenis in de samenleving. Als die jarenlange structuur en zinvolle dagbesteding wegvallen, kunnen mensen in een depressie geraken’

In Mortsel gaat het niet over mensen met jarenlange ervaring in de psychiatrie, maar over  65-plussers (zo jong nog!) die in de knoei komen met een nieuwe levensfase. De verdoken kwetsbaarheid komt dan  tot uiting. En die kwetsbaarheid ontstaat -vooral!- niet uit eigen wil.

Mensen worden er opgevangen die’ een leven lang goed functioneerden, tot een verandering hen finaal uit hun lood sloeg, het overlijden van een familielid, het einde van de carrière, het verlies van vrienden , uitvliegende kinderen, of fysieke of cognitieve beperkingen’……

Het kan iedereen overkomen, sterk en zwak, weerbaar en aarzelend, ‘meer poten onder je stoel’ kunnen een handje helpen, maar geven geen garantie.

Mensen moeten soms  ontzettend alleen leven, verslavingen eisen hun tol, pillen en drank worden dan de enige uitweg, weg van de wereld en haar eenzaamheid.
Wie stevig gehecht is, is vaak meer weerbaar. Maar niet iedereen krijgt deze kans, genen, omstandigheden spelen hier een grote rol.

Bannen we ‘de ouderen’ teveel uit de samenleving?

Mijn dappere 94-jarige vader klaagt, noch zaagt, doet wat ‘de buitenwereld’ van hem verwacht, maar de dagen duren eindeloos. Bezoekjes van  kinderen en kleinkinderen kunnen het alleen zijn  maar heel even verzachten. Maar hij strijdt zijn strijd, tot het bittere einde. Hij geraakte onderweg al veel poten kwijt.

Verpleegkundige Dewulf schrijft ‘Er is zoveel sociaal isolement. Wij horen verhalen van mensen naar wie niemand omkijkt. Dit leert je dat je niet lief genoeg kan zijn voor elkaar’. Geweldig toch dat een centrum als Intermezzo bestaat, waar mensen terug dat kleine beetje glans krijgen, ook al is het maar voor even, een intermezzo in je zijn, je voelen…

De pagina’s zijn ontroerend en confronterend om  lezen.
Kwetsbaarheid van de mens lokt bij mij altijd heel gemengde gevoelens op.
Niemand kiest hiervoor, je moet er alleen leren mee leven, zo simpel is het, of toch niet??

Advertenties