De kraaiende Haan

20170721_152522-1

’t Is weer voorbij die mooie zomer zeetijd…..

Drukte en Belgische kust zijn niet direct ‘lokkers’ voor me. In de zomervakantie maak ik hier graag een uitzondering op, voor kleine kinderen blijven zuiver zand en zilte zee een zoete zaligheid. ‘Ons huis‘ zorgt voor de rest.

Wat ik zal missen? Heel erg simpel  die opsomming van  10 nummertjes….

  1. De croissants en broodjes, ja telkens weer opnieuw, waarvoor opabaard de volle 8 fiets-kms door weer en wind dapper trapt tot de dichtstbijzijnde bakker, en ontbijt met zijn allen rond de grote vierkante tafel, temidden kruimels, kinderspektakel en bedelende honden. Tussen kraaiende stemmetjes door maken we dagplannen.
  2. The room with the view op de grote, groene hof, met de look van  een golfterrein….
  3. Glunderende kindergezichtjes op de gocarts, een kleine zoon die leert trappen, een nog kleiner zoontje dat “leert” sturen, kindjes die genieten in hun eigen fantasiewereld met boeven en politie.
  4. De reuze coupe sabayon in De Mano op de dijk. Een (dure) delicatesse!
  5. Bezoeken aan 3D-world in Oostende, met leuke fotosessies, Sealife, romantisch Brugge en de paardenkoets….
  6. Fietstochten in de prachtige stille polders, tussen de uitgestrekte granenvelden, met een sporadische boom, zwarte koeien en witte huizen…
  7. De kleine dochter die de treurwilg spontaan als een ‘verdrietboom’ opmerkt.
  8. De kleine zoon die dankbaar een lekstok aanneemt van ‘die dikke mevrouw’, zo grappig verwoord zonder  enige bijklank. Hij begrijpt niet waarom we ontroerd lachen bij  lieve, onschuldige woorden.
  9. Mosselen met friet!
  10. De biologische boerderij met geiten in alle maten en soorten. Baby-geitjes die sjaaltjes, kinderhandjes en truien knabbelen, bokken die bebaarde kopjes geven, heerlijk gezonde geitenmelk-ijsjes, ruime keuze uit  kazen in het gezellige winkeltje, je ziet de boer ‘stremmen’.

 

Wat  ik niet echt zal missen? Goed nadenken, omabaard, je vindt er wel 10 🙂

  1. De soms te vroege ochtenden, wakkere nachten. De Haan kraait al eens op een ontieglijk uur….
  2. Hevige windstoten die kust en strand onveilig maken.
  3. Diezelfde sabayonijs die na uren nog steeds op de maag ligt wegens  te zwaar….
  4. Diezelfde Sealive waar elke vakantieganger op onze manier probeert te ontsnappen aan regen en wind, met drummen en rijtje schuiven als gevolg…
  5. Kindjes die soms met het verkeerde been uit bed stappen, ja, ook die bestaan, gelukkig volgt al snel ook het andere been….
  6. De ontelbare strek-buigoefeningen om afwasmachine te vullen en ledigen, trouw drie keer per dag…….
  7. Een rustig avondje met een truttige film. ( opgevolgd door een fijne avond met boeiende film, ook al staat deze zin  hier niet  op zijn plaats…)
  8. Het geschot in de rug van opabaard, zware vuilniszakken zijn duidelijk niet aan hem besteed…
  9. De grootse opruimacties op de allerlaatste dag…..
  10. En tenslotte kunnen  emoties,  verborgen tranen om afscheid en niet-langer-samen-zijn-met-de-grote-bende me best gestolen worden…..
Advertenties

Kinderquotes

Opgestaan is plaats vergaan, de winterse sneeuwpoppetjes hebben eindelijk de weg terug richting kast gevonden. De witte takken op het kale tuintafeltje wachten geduldig op een nieuwe bekleding, lente- en pasen-lijk .
De inspiratie is voorlopig  nog spoorloos, de tijd dringt niet, de lente luistert niet, hoe ongeduldig ik ook ben…..

Na 6 dagen klein geluk, soms grote  verdrietjes, druk gewemel voor de ogen, korte nachten, jeugdige ideetjes, verrassende uitspraken, klaterende lachebekken,  enthousiast geweld, spannende boekjes, kleurpotloden die met onverwachte creaties  het huis tot kunst omtoveren , speeltuinen, kinderboerderijen, Walt Disney genieters, ‘tien minuutjes babbelen voor het slapen’ met de nodige uitlopers, koken voor een groot gezin, ‘heppy’ gezichtjes bij het samen spelen met de grote mensen, in elk verborgen hoekje onverwachte speeltjes ontdekken, frustraties waarbij soms hemel en aarde vergaan, springen en dansen met kapitein Winokkio, …. swingt deze opruimmachine door haar eerste ‘vrije’ dag.
Chaos in de ruimte zorgt voor onrust in mijn hoofd.
De placemats worden opgeruimd.

dscn3731

dscn3742

De machine wast de opgestapelde kledij én ……een dikke opgerolde krant.
Waarom heb ik een vaag vermoeden welk prutske dit op zijn geweten heeft ?
De krant is verweekt in 1001 natte stukjes die zich aan elke vezel hebben vast geklampt. Het wordt een werk van lange adem om alles te ‘ontkranten’.
Mijn vader beseft (nog niet) dat ook hij binnenkort kleren met verrassing terug zal krijgen…..

Vandaag heb ik het huis voor mij alleen, ik heb het soms broodnodig, mijn ‘persoonlijke ruimte’ na drukke dagen. Ik kreeg de genen mee en gaf ze  ook trouw door. Herkenbaar bij de zonen.
Neen, niet aan de kleinkindjes, die kunnen oma en opa niet missen, tot zelfs een toiletbezoek toe met begeleiding.

Confronterend is wel de vermoeidheid en opspelende spieren die me ’s avonds  overvallen, enkel de witte (ondertussen mooi opgekuiste) zetel met dagblad of TV kan me dan  nog bekoren, kersenpittenkussentje binnen handbereik.
30 jaar geleden was er  nog de energie om in die late uurtjes het huis die nodige beurt te geven of het vele schoolwerk aan te pakken.

Jong geweld houdt de leeftijd jong, ik geloof het graag, ook al voelt het niet altijd direct zo aan?

“Ik zie die auto ginder, want ik heb een ver oog”

“Drie-en-twintig…… vier-en-dertig……vijf-en-tientig……” (hij leest al cijfers)

“Als ik nu al moet gaan slapen, mag jij niet naar mijn feestje komen……” (pruil, pruil)

“Als ik nog  veel val in de speeltuin, heb ik geen tandjes meer” (een waarheid als een koe)

Auma….. aupa…….” (zo de hele dag door 🙂 )

“Ik vind oma lief, zelfs als ze geen pokémons vindt”

Met kleindochter kan ik al winkelen, ze heeft mijn smaak 🙂 en kiest voor een wit Indisch katoenen bloesje uit de flower-powertime, net zoals mijn trouwkleed indertijd.
Met een strakke broek erbij is ze om door een ringetje te halen.
“Ik ga dat bloesje ook aandoen in school, dan denk ik aan jou, oma” .
“En die broek, oma, die heeft mijn juf ook”
Ze wil mijn trouwkleed bewonderen, de zoldertrap gaat open,  “oh zo mooi”, “later ga ik niet trouwen, want papa en mama doen dat ook niet, maar dat kleed wil ik supergraag aandoen”.
Het wordt voor haar in ere gehouden, beloofd!
Gracieus poseert ze nog snel in haar mini-trouwkleedje.

dscn3738