Tien redenen…..

20180904_173941

 

…….. waarom het me weer is gelukt vandaag

  • Ik trein richting Kortrijk, het stadje waar ik ooit 2 jaar heb verbleven, gestudeerd en vrienden voor het leven gemaakt.
  • In Salon en vie wordt met veel passie gekookt. Twee dames ontvangen  vriendelijk en charmant op het  tuinterras. Alles heeft hier ‘met goesting’ te maken, het interieur oogt huiselijk met zeteltjes, gezellige stoelen, tafeltjes en  vele handgeletterde borden verrassen met originele quotes.
  • Koffie en thee en cheesecake genieten  in het trotse,  warme en aangename  interieur van Viva Sara.
  • Ondanks de voorspellingen, blijft het aangenaam zacht. Op  10 regendruppels na die de zalm vochtig houden, is het fijn terrasjesweer.
  • We springen binnen in Theoria  ‘waar de boeken tijd hebben’ , in het beschermde Casino, een groots wit gebouw. Het is er  heerlijk vertoeven.
    De boeken liggen er verspreid in prachtige, monumentale kamers, die pure romantiek uitstralen. Overal staan tafels en zetels om rustig te genieten met een boek en koffie. Veel boeken krijgen een strook met een korte bespreking én waardering van lezers.
    De goesting om te kopen en in de verhalen  te verdwalen is groot.
    Je kan er ook een date aangaan met een onbekend boek in cadeauverpakking, omschreven in 6 kernwoorden.
    Originaliteit troef.
  • Zittend op een rustig plekje op de trein geniet ik van ‘Het einde van de eenzaamheid’ van Benedicht Wells. Ik beland terug in de heerlijke verslavingsfase, en dompel me onder in het pakkende verhaal. Het boek werd bekroond met vele prijzen, en krijgt er van mij een extra bij.
    De taal is naturel, het verhaal boeiend en vooral empathisch.
    Ik laat me volledig meeslepen….
  • De trein heeft vertraging, waardoor ik  dus  langer in het boek kan duiken.
  • Het kleine schoteltje ( foto) helpt niet meer vergeten, nu de avond valt en het licht stilletjes wegtrekt.
  • Bij het thuiskomen wacht me een eigen-brouwsel-pakketje, dat aangenaam bevalt.
  • Tot slot lees ik op de deur van het kleinste kamertje in Salon en vie :
    20180904_142042.jpg
Advertenties

PLAY

PLAY is een gratis stadsparcours voor actuele kunst dat van 23 juni tot 11 november het kloppend hart van Kortrijk inpalmt met interactieve kunstwerken. 
Veertig internationale kunstenaars van topniveau toveren de binnenstad om tot een speelruimte voor iedereen

Onze relatie met spelen wordt ontleed via de kunst, kunst met een alternatieve en verrassende blik,  origineel, speel-s.
Een uniek speelterrein voor groot en klein, oud en jong, man en vrouw…..

We laten  ‘altijd is Kortjakje ziek’ klinken door met een stok op een metalen hek te kloppen. (Frederik van Simaey. België)

Op het hobbelend voetbalveld (dé favoriet van de kleinzoon) ontvouwen we een eigen tactiek en worden nieuwe spelregels verzonnen. (Priscilla Monge. CR)

Wim Delvoye creëert een goal met glas in lood. De verbinding tussen religie en sport wordt zo verwezenlijkt. Jammer dat flits hier niet wordt toegelaten (waarom??), waardoor de foto iets te donker uitvalt.

20180811_162546.jpg

20180811_162727.jpg

De felrode kronkelende park/tuinbank  van Jeppe Hein uit Denemarken stimuleert het sociale contact tussen de voorbijgangers, je kan er de beste zihouding uitzoeken en rustig converseren. Maar je schuift steevast naar elkaar toe, letterlijk en figuurlijk.

In de historische Broeltoren  voel je je zweven tussen de massa groene ballonnen, die tot boven de hoofden reikt, waarin groot en klein zich een weg  baant of zich verstopt, waarbij een claustrofobisch effect deze oma even in de ban houdt.
We worden ons bewust van de lege ruimte boven onze hoofden.

De hellingsgraad van de ‘afrolhelling’ is zo berekend dat je euforisch duizelig wordt, niet voor ‘mensen op leeftijd’ 🙂 . Kinderen dollen en rollen. (Paolo Pivi; Italië)

De kleinkinderen spelen hun eerste, spannende casinospel met  spelregels die ze zelf verzinnen. (Guillaume Bijl, België)

Kleindochter ontdekt prachtige gouden schoenen. (ze is en blijft er verzot op)
“Toch maar niet, oma”.
Haar eerste waaahhh smelt als sneeuw voor de zon bij de ontdekking  van de vele pinnetjes die zomaar uit de voetzool prikken.
Glitter en glamour laat de vrouw nu eenmaal afzien.

Er wordt gegooid met, gerold in, geschopt op, gewuifd met  150 kg confetti (het gewicht van Markus Sixay uit Denemarken). De vele kleurtjes blijven in onze haren hangen, who cares?

Nog vele andere kunstwerken verdienen een lovend woordje.
Beleef ze gewoon zelf en leef je vooral in.

We don’t stop playing because we grow old; we grow old because we stop playing” (Georges Shaw)

“You can not change the cards we are dealt, just how we play the game”. (Randy Pausch)

En tussendoor ontdekken we prachtige plekjes Kortrijk!
Pleintjes aan het water, fantastische verborgen hoekjes, we plannen een terugkomdag.