de melancholie van de onrust

Een essay waarin  Joke Hermsen pleit voor eerherstel van de melancholie.

Ik kén melancholie, ik herkén haar   in het artikel in de Standaard vandaag.
Geen 1 aprilgrap, maar fijn om lezen dat ik me er geen zorgen om moet maken.
Zij mag me overvallen, zij mag me doen wankelen, zij mag me even overheersen, ze wil me vooral verbinden….

“We moeten melancholie weer een plek geven, het hoort bij de mens, bij ons besef van vergankelijkheid en onze eigen sterfelijkheid”.

Victor Hugo  schrijft over “het geluk van verdrietig zijn”.
Of “verdriet met een glimlach”  (Calvino). Zo mooi vertolkt

“Melancholie heeft een ambivalent karakter van zowel vreugde als verdriet”.

Vooral als de dag stil overgaat in de nacht, word ik wel eens haar prooi. Nu begrijp ik waarom ik me erin mag nestelen, waarom ik dat gevoel mag koesteren, ook al gaat het soms hand in hand met een soort onbestemd verdriet.
“De mens is niet louter een succesformule” . (wat we misschien teveel betrachten)

“De melancholische mens is misschien wat pessimistischer van aard, maar vaak ook minder egocentrisch”. Ik lees het graag.

En neen, het duistere zusje krijgt me niet in haar macht. Melancholie bevat hoop, creatieve en vooral empathische aspecten.

Ze borrelt onverwacht op als ik aan  kinderen en hun (on)bezorgdheid denk, als ik aan mijn kleindochter in een vreemd bedje op kamp denk, als ik aan mijn ouders denk, als ik aan ‘leven’ denk, in al zijn gezichten.

Een heel mooi schrijven, Joke! Ik leer veel bij, en begrijp.