Fare Thee Well Tour

Een niet echt fijn (of echt niet fijn) karaktertrekje ga ik hier verklappen, nl mijn (lichte?) ergernis als mensen  telkens over-enthousiast reageren bij letterlijk alles wat  hun levenspad kruist. Dan dwalen mijn gedachten  snel in de richting van ‘ wees  realistisch, dit kan toch niet’ of ‘meen je dit nu echt?’ of ‘wees eens eerlijk voor jezelf’ of ‘waar zit de criticus in jou ?’ of……
Waar zijn de kleine (liefst niet te grote) downs bij de ups? Leven is vooral eenvoudig ervaren en eerlijk je aanvoelen vertellen, ook als het tegenvalt…..

Ik slik die ergernis  braaf in, maar de irritatie doemt vlot op bij een volgend verhaal.

En toch, en toch….. sta ik hier wéér  met een innig, intens optreden, waar we mochten van genieten.
Erger je rustig!
Ik probeer kritisch te blijven, maar….. Joan Baez zong pakkend, vaak poëtisch krachtig, soms ingetogen, zij met haar gitaar of met de tweekoppige band, waaronder haar zoon als drummer. Hoe fijn moet het zijn om samen met je zoon op te treden.
Zowaar jaloers! Tweede niet echt fijn trekje….

Het imposante en tegelijk intieme Bozar-gebouw – van de hand van Horta- heeft een bevreemdende schoonheid.

Joan Baez is een 77-jarige folk- én protest-zangeres. Haar debuut optreden gebeurde ruim 60 jaar geleden, en nog is haar stem ontroerend melodieus.
Ze speelt pretentieloos, is vriendelijk en zacht, vertelt met humor dat  ‘dit 10 jaar geleden nog niet zou zijn gebeurd’ als ze onverwacht haar tekst heel even kwijt is.
Eénmalig.
De hoge tonen haalt ze  moeiteloos. Ze overtuigt, ze staat er écht op haar laatste formele afscheidstoer in Europa.
Veel te vroeg om te stoppen, daar ben ik van overtuigd, maar ze voelt wellicht de leeftijd.

Het is een optreden van veel schoonheid, we beleven  kippenvel-momenten.

Zij voelt ons sterk mee-leven, echt aandoenlijk als  de vele fans – gezeten in de rustieke rode zeteltjes- enthousiast meezingen  bij ‘Imagine ‘ (John Lennon).

Vaak geeft ze een unieke interpretatie aan songs van andere zangers.
Zoals bij ‘Joe Hill'( Earl Robinson); ‘It’s all over now, baby blue’ (Bob Dylan, ooit haar liefje); Gracias a la vida’ (V Parra), met hierbij een vertaald stukje uit het Spaans, dat me treft  :

Dank aan het leven dat me zoveel heeft gegeven.
Het gaf me twee ogen, die, als ik ze open,
perfect het zwart van het wit onderscheiden
en in de hoge hemel, de met sterren bezaaide diepte
en in de menigte de man van wie ik houd
………..
Dank aan het leven dat me zoveel heeft gegeven.
Het heeft me de lach en de traan gegeven.
Zo onderscheid ik geluk van verdriet,
de twee elementen die mijn lied vormen
……….
‘Diamonds and rust’ en haar nieuwe CD geven een beeld van eigen songs.

‘The house of the rising sun’ , een traditioneel volkslied uit de Verenigde staten, wordt sfeerrijk  vertolkt naar eigen interpretatie.

Joan, standingvol gekleed,  houdt ons twee volle uren in haar ban, chapeau voor de leeftijd. Ze verdient én krijgt een minutenlange staande ovatie.

Na het optreden trekken we nog even de stad in , Brussel by night op zijn kleurrijkst, sprookjesachtig mooi, een zachte lente-avond…..

20180521_221618.jpg