Tijd neemt

60 zou hij worden. 

Het pensioen waar hij zo naar had afgeteld ‘vierde’ hij onlangs in lockdown, zijn lichaam verteerd door loodzware chemo.

Ondanks alles, de negatieve berichten, de keiharde kuren, bleef hij hoopvol. Hij maakte plannen voor een elektrische fiets, de nieuwe auto kwam er nog net, Kazachstan stond op de to do list, waar ze 11 jaar geleden de vier jaar oude adoptiedochter ophaalden, na vele jaren andere strijd, en een nieuw bruisend leven gaven. 

Schoonbroer heeft gevochten als een leeuw, voor zijn leven, voor zijn vrouw, voor zijn welp, die nu verweesd achter blijft, reeds voor de derde keer in haar jong bestaan. Hij had die avond nog een laatste keer gekookt, meer nog, met smaak gegeten, vooraleer heel stil in de donkere nacht een laatste adem uit te blazen. 

We zitten in de dienst, amper 15 man verspreid over de zaal, verbondenheid voelt vreemd aan in deze tijd. Het mondkapje maskeert verdriet en beneemt de broodnodige adem bij zoveel onmacht.
Ondanks veel familiewarmte en mee-beleven  ervaar ik verkillende eenzaamheid, moeder en dochter moeten nu alleen verder, zoeken troost bij elkaar, hij was nog veel te jong…..en neen, het is niet fair. 
Een warme knuffel noch troostende arm om schokkende schouders zijn mogelijk. Dubbele onmacht.

Terwijl de vloed opkwam, keek de Hollandse Tulpenman naar de oceaan : ‘Versmelter weerwerker gifmenger verbloemer blootlegger. Kijk dan, omhoog en omlaag gaat het, en alles neemt het mee.’
‘Waar heb je het over?’, vraagt Anna.
‘Over water’, zei de Hollander, ‘En over tijd, ook’.
[Uit Peter van Houten, een vorstelijke beproeving.
]

Wissenschaft kann nur gedeihen in einer Atmosphäre des freien Wortes. (A Einstein)

Ik ben vurige fan van Jabbertje, de figuurtjes zijn simpel én ook fijn om na te tekenen met de kleindochter. De tekst eenvoudig en actueel. Op facebook reken ik me graag tot één van de 83.570 medevolgers.

Neen, ik wil het niet hebben over de waarheid achter “ikdoewelmee” of ‘ikdoenietmee”.
Hier In België is het chaos troef, politiekers spreken zichzelf dag na dag tegen, herformuleren de eigen woorden voortdurend alsof ze telkens opnieuw dé waarheid verkondigen, virologen gaan in stiltestaking, je zou voor minder het Noorden kwijt raken. Zo ver ben ik dus momenteel….

Maar Jabbertje zou mijn onderwerp worden, Jabbertje met een duidelijke mening, altijd warm, zacht en eigenwijs, vrolijk vertolkt door het meisje met de schattige sprietjes.
Facebook is een medium waar je kan goedkeuren, afkeuren, meedenken, gal spuiten.
Uiteraard ben ik voor vrije meningsuiting,
we leven in een democratie,
maar
als je dit leest
dan vraag ik me toch af

reacties op facebook

of die taal echt niet anders kan
waarom de manier waarop gereageerd wordt niet met respect kan gebeuren
zelf word ik er ongemakkelijk van
en dan heb ik de meest aanvallende ‘rijke woordenschat’ nog veilig op het medium achter gelaten

Ik blijf haar trouwe volger, reageren doe ik nooit, reacties lees ik niet langer.

Een fijn, kletsnat WE! Voor de natuur een voltreffer.