Over dipjes en on-dipjes

De ochtendstond heeft een dip in de mond. Grijs-weer-groet als ik de draperieën open. Wind en regen huilen om ter hardst.
Een moe-deloosheid overvalt me, ik ben moe van het eindeloos piekeren over wat wel of niet kan, over waar ik goed of fout bezig ben, over de slechte corona-cijfers en wat ik durf ‘riskeren’, over wie ik nog in huis toe laat en wie niet, ik wankel tussen ja en neen, dat drukt op de stemming.

De nieuwbakken 65-jarige minister Vandenbroucke – die ik overigens erg naar waarde schat- raadt aan om de buiten-gezin-contacten tot drie te beperken, bitter weinig toch…. Gaan we terug naar af?

De regen maakt plaats voor een donker wolkenspel, best wel mooi. Langer binnen blijven zit er niet in, we rijden richting het buitenland! Hulst, op amper 15 km, here we come!
De wallen zijn altijd een heerlijke verademing in de wind, vergezichten op water en bossen langs de ene zijde, het gezellige stadje langs de andere kant.
In onze stambrasserie geniet ik mijn warme chocolademelk met advocaat, lèkker!, maar behoorlijk zwaar. Voor de vijfde keer op rij moet ik toegeven dat ze eigenlijk geen spek naar mijn bek meer is, de maag sputtert, of was het de bijhorende pannenkoek?, want de cholesterol wordt verzorgd vandaag. Stoot een ezel zich ook vijf keer tegen dezelfde steen?

Ondertussen gaat ook de zon overstag, ze straalt, aanvankelijk zachtjes doorheen de wolken, maar steeds uitbundiger, de lucht klaart blauw, nieuwe energie overspoelt mijn lijf, een tweede keer wandel ik over de walletjes want plaatjes kleuren nu anders, levendig.

Ik en ik op stap

Voorbij de kinderdrukte en ’t feestgedruis
het is weer heel erg stil in huis
grauw en grijs ruikt buiten de dag
de zon volledig van slag
manlief gaat werken en studeren
Engelse teksten interpreteren

Ik kan lezen, strijken, stappen
klussen of ’t hele huis opknappen
‘geen handen uit de mouwen steken’
is wat m’n stapschoenen nu smeken

de wallen van Hulst met fraaie zichten
stad en water willen sluiers tipje lichten
mens en hond komen luchtje scheppen
het baasje trekt ruw de strakke band
de hond vindt me razend interessant
die eenzame die vrouw alleen
waar wil die eigenlijk heen
‘pas op mevrouw daar ligt een drol’
net op tijd, de maat is vol

de molen zet zijn deuren open
net als ik voorbij kom lopen
gretig ga ik steile trapjes op
drie keer omhoog tot in de top
hij is gebouwd in gele ijsselstenen
enorme wieken trekkebenen

wp-15782421508196144758930636832258.jpg

op d’Overdam lonkt chocola met advocaat
heerlijk warm en fijn traktaat
maar niemand die me binnen laat
‘gesloten’ is wat op ’t bordje staat

Zon-dag

deels dag deels zon
man en zoon willen bergen klimmen
de Vlaamse Ardennen met veel testosteron
manlief moet nog wat dimmen
plan afgeblazen
tot een latere fase

maar de natuur blijft lonken
een kleine rit moet lukken toch
moed ingedronken
en snel vertrekken nog

20190707_1644206882085655350281856.jpg

we rijden op de Koningsdijk
fietsen op de oude linie
waar tijdens WO1
de dodendraad met 2000 volt
Nederland en België scheidde
nu links en rechts een groene weide

en daar verschijnt paviljoen ’t Schor
gelegen in het dorpje Paal
met boodschap heel royaal
20190707_1825473918436604631104103.jpg
gehoorzamen dus zonder gemor

het tochtje duurde 60 km
een ware energie-vreter
maar groen
het paviljoen
het zonneseizoen
heerlijk beleven
op het juiste pad begeven
en nu…. de pijp aan Maarten geven