Hitteblog

Een logje schrijven op de laptop in een prachtige omgeving tijdens de vakantie?
Geen sprake van!?
En toch dwingt de warmte me tot een positie, waarbij overbodige bewegingen het enkel maar zwoeler maken.

De zinderende zon schittert zijn hete stralen aan de helblauwe hemel.
Van het knetterende onweder van gisteren, overal omgevallen bomen op de wegen , takken her en der verspreid, de trampoline (zonder kinderen, die had de gietende regen gelukkig snel het huis ingeduwd) die de lucht werd in gekatapulteerd, de zware parasol kletsnat gespreid over het terras, hagelbollen zo groot als knikkers, valt niets meer te bespeuren. Het bracht ook geen zuchtje verkoeling.

20190725_1344314002078293453205391.jpg
Slachtoffer van de storm, de auto kan niet verder….

We genieten een paar energieloze uren, kinderen worden  pikkedonker -als een spannend avontuur- het bed ingeschoven, dranken worden fletswarm ondanks de ‘frigo’ geserveerd, zaklampjes van GSM kunnen niet worden opgeladen, een tasje thee?, vergeet het!, maar de avond op het terras met zicht op zonsondergang en donkerte tot de vroege ochtenduren is heerlijk.

20190722_2211076519340044172233128.jpg

De dikke muren van het Ardeense vakantiehuis houden dapper de koelte binnen, beneden, boven is het sauna-heet, gezellig ‘slapen’ met zijn allen onder het dakgebinte……

En toch besluit ik een wandeltocht te wagen, (klein)kinderen hebben het wijs gespeeld en zoeken koelte in de grotten, waar truien zeker geen overbodige luxe zijn.
Het is er momenteel juist 30° kouder dan in de hof. Maar met de in mijn hersenbrein verschuilde  claustrofobie  lijkt  me dit geen doenbare optie.

Ik vergeet het flink gevulde flesje water, factor 50 is ook blijven liggen, terwijl deze oma voortdurend ‘wijs’ uitlegt aan de kinderen hoe énorm belangrijk het is, zelfs al heb je al meerdere laagjes bruin. Ik ga  op wandel, vier km lang, heel even onder de schaduwrijke bomen, maar ik wil vooral  weidsheid ervaren.

20190725_1214105738107873004974822.jpg
Het voelt als in het Zuiden….

Weidsheid is geen wijsheid op dit middaguur, de zon brandt op mijn gebruinde armen, vele zweetparels kriebelen als douchedruppels over rug en gezicht, maar deze tocht wordt volbracht. Ontdek ik hier een masochistisch trekje?

Frank heeft nochtans duidelijk gewaarschuwd voor code rood en langs alle kanten slingeren records me langs de oren. Maar ik weet het weer beter….

20190725_1020036748082200301445046.jpg

Ik krijg compagnie in huis en vertel mijn verhaal, hij luistert lief en is hoeft enkel mooi te wezen….