Dé afspraak

Er staat een zondagse afspraak op de kalender, toch beetje te ver rijden, dus snel er een extra overnachting aan koppelen. De Ernst Sillem hoeve in Den Dolder wordt The place to be, de bloem-rijke hof wenkt uitnodigend, thee, koffie en fris gefruit water wachten ons op, de eetruimte is hip en cosy.

Bij het vertrek lezen we 14 graden op het dashboard en zien we bomen verdwijnen in de dikke mistlaag. Dat belooft. Weerman Frank DB krijgt de nodige verwijten naar zijn kop geslingerd. Rond de middag klaart het gelukkig op, de zon waagt een schuchtere poging om er even later voluit voor te gaan, we krijgen vlot tien graden extra. Just in time, een ‘gezonde’ groenten-pannenkoek genieten we op een terras in lage Vuursche, een authentiek (18e eeuws) bosdorpje waar de tijd lijkt stil te staan. Restaurantjes en leuke winkeltjes zorgen voor leven en toeristen in de brouwerij.

De fietstocht leidt ons dwars doorheen de enorme Bussemerheide, die diep-paars kleur in de zon. De Hilversumtoren in de verte troont fier uit boven zoveel schoonheid, zoveel stilte, zoveel kleur, zoveel rust. Het fietspad slingert zich een weg dwars doorheen de heide, we nemen ‘hoe schoon de wereld de zomerse hei’ graag in ons op, via foto’s, via rustplekjes, via intense kijkmomenten.

hallo daar

Onderweg ontdekken we, totaal onverwacht en flink verscholen tussen het groen, de Sperwershof-theetuin in ’s Graveland met een heerlijk geurende biologische kruiden- en bloemenhof, veel leuke zithoekjes en uiteraard ook lekkere thee. Anemonen en herfstasters bloeien uitbundig.

De Oud-Loosdrechtsedijk oogt Noors met de veelkleurige huizen. daar zien we ons best wel wonen, met zicht op de plassen, maar onbetaalbaar, vertelt de local. Het blijft dus bij een simpele foto.

Geen spek voor onzen bek….

De tip van de schoondochter indachtig, staat ook het pittoreske Haarzuilens op het programma. Het 19e eeuws kasteel op oude fundamenten is volledig nagebouwd en ingericht in Middeleeuwse stijl door architect Cuypers, bekend van het Centraal station van Amsterdam. Graag hadden we er eens binnen gesnuisterd, maar met dank aan C (neen, niet Cuypers!) lukt het enkel na reservatie , en die zon-(letterlijk én figuurlijk)-dag heeft geen vrije ruimte meer. Een extra reden dus om later terug te keren, de immense kasteeltuin nemen we er graag voor lief bij.
Een vrijwilliger neemt de tijd om ons warm te maken en vertelt dat de rood-witte luiken, de heraldische kleuren van het wapen van het kasteel, ook de in oude stijl bewaarde gevels van het hele dorp sieren. Diagonalen verdelen de luiken in een wit-rood zandloperpatroon. Zelfs het Boni-mini-biebje krijgt dezelfde kleuren. Een écht must-do-dorpje.

Rood-wit


De Haarzuilens fietsroute kronkelt doorheen het rijke veenweidegebied, langs prachtige woningen , enkel bereikbaar via een romantisch bruggetje. Met knooppunten volgen we de route foutloos tot in Kamerik, waar ons in “Buitenplaats Kameryck” een gezellig en lekker welkom wacht. Hét doel van een toffe tweedaagse, de zondagse lunchafspraak met zoon, schone dochter en haar moeder. Verloren fietskilometers worden rijkelijk snel terug op niveau gebracht. De tijd vliegt, net zoals de babbels, heerlijk. En de zon, die zijn we nog niet kwijt!

Achterhoek en Veluwe

Met voordeeluitjes komen we in ‘hotel Bonaparte’ terecht in Barchem bij Lochem.
Met Travelbird ontdekken we de ‘Bilderberg Groot Heideborgh’ in Gardenen.
Ja, we kennen onze wereld 🙂 , zeker waar het fietstripjes in Nederland betreft.
De combinatie van de onbekende Achterhoek met de reeds lang gekende Veluwe klinkt mooi, de weersvoorspelling eerder alarmerend.
Een nederige smeekblik en gebed naar de weergoden, en we zijn overtuigd, we wagen het erop.

De Achterhoek in Gelderland, ligt vlak naast de Duitse grens, de ‘afgelegen hoek’.
De natuur krijgt er nog volop vrij spel, heel groen.
Drie dagen, drie fietsroutes, manlief is de uit-stippelaar van dienst.

Eerst de Oude Ijsselroute, waar water en vooral een bezoek aan het kleinste stadje van Nederland lonkt, we terrassen in Bronkhorst. Een pittoresk plaatsje, oude boerderijhuisjes, hobbelige keistraatjes,  we wanen ons graag in de Middeleeuwen.
Een onbekend pareltje in Nederland‘, lees ik op het net?
Een parel, zeker! Onbekend?, en wat dan met de vele toeristen, of was de niet-beloofde zon hier de onverwacht aantrekkende kracht?

incollage_20190815_0937515236889568940851447299.jpg
Bronkhorst. Het theezakje daar helpt herinneren. 

Ook de volgende dag verwent de zon ons met de Graafschappenfietsroute. Prachtige bossen en ruime paden blijven verrassen. 

Het terras onder de kerktoren van de grand café het Meesterhuis straalt gezelligheid uit.
Het lunchconcept is  leuk, je kiest uit  vele meester-, straf-, proef- ,  snaai- en klassen-werkjes. Alles draait  rond het thema school, het gebouw is de vroegere directeurswoning . Banken, schoolborden, leerboeken, toiletten voor de juffen en apart voor de meesters, een lerarenkamer, het telraam, de wificode is ‘huiswerk’.
Niet verwonderlijk dat wij, vier (ex)leerkrachten, ons hier zalig thuis voelen.
En, zonder vooroordeel, het concept van tapa’s uit de Achterhoekse keuken is heerlijk. Een adresje om te onthouden.
Het te lange wentelen in schoolse belevingen beboeten we met een fiks onweer tijdens onze laatste kms, druipnat tot op het bot arriveren we in het hotel, elke stap laat een stevige plas achter, aiai….

De Erve Kotsroute met de Braakstraat en nog vele andere smakelijke benamingen is gelukkig stukken mooier dan zijn naam doet vermoeden.
Met de buienradar op zak en de knooppuntenroute op het fietsstuur kunnen we perfect timen, we komen droog thuis.

We houden de Achterhoek voor bekeken, en eindigen met een dag/nachtje Veluwe in Gardenen, waar de heide paarsheerlijk schittert in de zon, die ondertussen terug de overhand neemt.
Ik trek fotootjes, niet voor publicatie vatbaar, wij vrouwen dansend tussen de vele struikjes, zij mannen op de purperen heide met een boom erbij, hoe schoon op de wereld, de zomerse hei, dat is hier op aarde de hemel voor mij

Ik fotografeer de heide, naturel én met roze zonnebril, het vraagt enig gefrutsel om ze beide samen vast te houden én tegelijkertijd de knop in te drukken, maar het lukt wonderwel.
La vie en rose….

incollage_20190815_0931533765219020575155268339.jpg
Heide in de Veluwe. Zonder en mét roze bril. 

 

 

In de stille kempen Op de purperen hei

Hoe schoon nog de wereld
De zomerse hei
Dat is hier op aarde de hemel voor mij
20170827_150831

 

 

 

 

 

 

 

 

Een droevig berichtje van een vriendin -bij het ontwaken- zet me  stevig met mijn twee voeten op de aarde.  Ik ken de man niet, zij wel, hij ging veel te snel heen…

NU, nu het nog kan, moeten we genieten van de dag, de zon, het leven!

De bloeiende heide staat elk jaar opnieuw op mijn bucketlist. (Kan dit?)

Temidden de paarse tinten  en schitterende zonnestralen waan ik me in de blauwe hemel.

De knooppunten in Kalmthout zijn onze gidsen. De eerste 20 km tussen de bomen, heerlijk bij warm weer, maar laat ik nu net niet zo van een gesloten landschap houden…. Ik wil OPEN genieten, van vergezichten, van ruimte rondom me.
Net zo voor de ramen en deuren hier thuis, alles moet én zal zoveel mogelijk OPENstaan. Zelfs de keukenkasten, tot enige ergernis van manlief.

I need the air! Ik wil vooral een open mind houden!

Hongerig gaan we op zoek naar een hapje.
Wij zijn terrasmensen, na de stilte van de natuur, hebben wij nood aan een bewegende omgeving, aan diezelfde levendige figuren zoals wij, aan gezellige drukte.
Om daarna weer stil de natuur in te fietsen….
We zijn dus hongerig, en vinden na veel zoeken een terras onder de bomen, met natuurlijke lommerte.
Zelf wil ik vooral gezond doen en bestel een veggie salade. Koop een pak gemengde sla in de supermarkt, kap dit integraal en nonchalant uit in een bord, versier met drie schijfjes komkommer en vier vooral kleine stukjes tomaat, betaal 14 euro, en je hebt een veggie sla  waarbij een kwartier later  alles verteerd lijkt.

De volgende kms slingeren we doorheen de purperen hei, op aarde de hemel voor mij.
Prachtig, schitterend, subliem.

Ik heb nog ‘recht’ op een hoofdschotel,  na mijn apero-hapje! Nu kies ik -zalig ongezond- voor een lekkere witte dame, room incluis, die met plezier een laagje vet legt op mijn lege maag.

Er staan 56.42 km op de teller. Ook de cijfers na de komma tellen.
Ik ben fier.
Zijn de spieren gesterkt? Gunnen de spieren me weer nieuwe energie? Super! Super!

Ik ben blij, blij met de prestatie in de paarse heide op mijn beste E-vriend onder de staalblauwe lucht in leuk gezelschap met mooie terrasjes en al eens te lichte kost.
Maar die zomerdag kunnen ze me alvast niet ontnemen.

 

(On)eindigheid…wiskundig begrip…

Een stralende zomerse lentedag, mijn E-bike, vrienden en de Limburgse heide…. betere ingrediënten voor een ‘superdag’ kan ik me niet voorstellen. We fietsen doorheen de bakermat van onze fijne gidsen. ‘Park midden Limburg’
Heide (augustus, we komen zeker terug voor de paarse tinten!) , bossen, ruime fietspaden (wat een luxe!) , fraaie vergezichten en beschutte plaatsjes. Knooppunten zijn de ruggensteun, terrassen telkens opnieuw een aangename, verfrissende verrassing met verrassende verfrissing.

De  tuin -met golvende uitlopers naar de heide en zijn ‘beroemde holstenen’-  van de ‘Holsteen’hoeve  in Zonhoven verwent ons rijkelijk met het prachtig uitzicht en een lekkere lunch. De eigenaar ‘trakteert’ ons op zijn verhaal over de hersenbloeding met lange revalidatie, maar hij heeft het overleefd én lijkt terug kerngezond.
Eindigheid en onze oneindige rust in deze mooie omgeving kabbelen dapper zij aan zij.
Het ijssalon met ‘het lekkerste Italiaanse ijs van Limburg‘ mag vooral niet ontbreken, is een omwegje waard en helpt even afkoelen. Je moet het proeven!

En toch… ondanks de E bike , voel ik mijn uitgeputte spieren, mijn pijnlijke knieën, mijn onvermogen om trappers altijd even vlot rond te krijgen, de spasmes die voortdurend hun plaats opeisen, de ‘schaduwen van mijn zijn’…., ze blijven halsstarrig meestappen/fietsen en pas diep in de nacht besluiten ze uiteindelijk toch maar tot rust te komen.