gewoontedier

Eens juf, altijd juf?!

Het kriebelt om nog eens voor de klas te staan, alleen….. zijn de ‘studenten’ nu 10 jaar jonger en ruim 50 cm kleiner.

Ik mag een lesje handletteren geven in de klas van de kleindochter.
De link met wiskunde is eigenlijk niet zo ver te zoeken, orde en nauwgezetheid zijn hier positieve bekrachtigers. Lat en afmetingen minstens even belangrijk.
Wat extra krullen , wat fijne tekeningen,  de zekerheid dat een fout niet echt kan,    maken alles vooral losser,  luchtiger,  speelser.

Samen met de (echte) juf en 19 wriemelende kinderen trek ik naar boven, richting klas.
De kindjes spreken me aan met ‘oma Lieve’ of ‘oma baard’ (het koosnaampje van de kleindochter, simpelweg omdat er ook een ‘opa baard’ bestaat 🙂 )

38 nieuwsgierige oogjes kijken me aan, pen in de hand, papier op de ‘bureautjes’, gummen in de aanslag.
Samen met de enthousiaste kinderen creëren we sierlijke woorden, superleuke banners (wat zijn ze daar snel mee weg, nochtans niet zo simpel!), originele kaders en werken we rond het thema ‘vakantie’.

Ik voel me als een vis in het water, bordstift in de losse pols, tussen  stoeltjes en bankjes door laverend, alles een paar maatjes kleiner dan vroeger.
Traag wordt aangespoord, overenthousiast wordt ‘getemperd’, blij wordt aangemoedigd en traantjes worden getroost. Ik ken en kan het nog 🙂

Er zitten échte kunstenaars tussen, die gaan  carrière  maken!!

Kleindochter en oma wisselen stille, fiere blikken uit. Ze kan heel geconcentreerd werken en tovert prachtige kunstwerkjes.
Heel graag wil ze even op de foto met de oma-juf, op vraag van haar echte juf.
We stralen dubbel.

Na de les, krijg ik een SUPER dikke knuffel, want “oma, ik ben zo blij dat jij even mijn juf mag zijn'” en ” ‘die’ en  ‘nog die’ en ‘dat’ en ‘nog dat’ vriendje heeft gezegd dat ik een lieve oma heb“.
Een jongen geeft me  nog stiekem een werkje cadeau, omdat ‘het zo leuk is‘.

Heerlijk ‘les’geven in het tweede leerjaar, zo spontaan, zo lief, zo open voor alles rondom, zo vrolijk, zo ongetemd, zo vrij, zo zorgeloos nog….

Want bij een kind zie je dromen herleven,
die je had opgegeven als vergaan in de wind, 
Want een kind leeft een heel eigen leven
Steeds door wondr’en omgeven
die het zelf maar verzint. 

De kinderen mogen gerust nog even kinderen blijven! Desnoods hun hele leven lang….
Maar de illusie groeit…

 

 

 

 

toveren met het hart

Vrijdag trouwen een nichtje en haar vriend in Merelbeke. Ze worden ‘echt-genoten’.
Ze kiezen voor een leven samen en wagen de ‘grote sprong’.
Voorlopig enkel wettelijk, het grote feest, kerk incluis, gaat door in juli. Dan feesten we stevig mee.

Toch wil ik haar nu al verrassen met een eigen creatiekaartje.

Ideetjes ontstaan en worden weer verdrongen.
Ik wil iets doen met handlettering. Dat staat vast. Ik heb er zin in en waag – net als zij- de sprong…..

Zojuist goochelde (neen, vooral niet ‘googelde’!) ik dit kleine ‘kunst’werkje uit mijn vingers.

dscn34211

 

Tevreden met het resultaat gaat het nu de postbus in, geen digitaal gedoe deze keer, maar wel gemaakt met veel vriendschap,  een portie geduld, soms bevende handen, een rozerood kleurtje voor de liefde.

 

Over de generaties heen…

De zieke kleindochter komt bij oma logeren.

Oma leerde stempeltechnieken en handlettering.

Via transitiviteit leert  oma  dus kleindochter M stempelen, verven en versierde woordjes.

Super, superleuk, voor groot en klein.
Lieve M, jammer dat je ziek bent, maar het is reuzeleuk om jou dit te zien maken, terwijl de medicatie de koorts  onder controle houdt en je creativiteit vrij spel geeft.

M maakt één kaartje voor mama, ééntje voor papa.
Geniet ervan, mama en papa, hoe graag zij jullie ziet is , is prachtig.
Terwijl ze tekent, is alles  naar jullie toe gericht, ze wil jullie zo graag blij maken met een eigen creatief werkje.
Ze gaat op in haar kunstwerk, doet het graag en werkt inspirerend, oma mag niet helpen, enkel een paar kleine tipjes, ze is er handig in, ze vindt het vooral superfijn dat het bedoeld is voor mensen waar ze dol op is.

Bij een kind zie je wond’ren herleven…… Of had ik dit al gezegd? 🙂

Geniet even mee van deze kunstige werkjes, met zoveel liefde gemaakt!

De bucketlist

Een gospel staat al langer op mijn bucket list.
Faith is  afkomstig uit Zuid-Afrika, 10 mannen, 10 (volslanke!) vrouwen. Ze hebben al meer dan 1000 optredens achter de rug.
Na Nelson Mandela en Obama zijn ook wij nu aan de beurt in ter Vesten (Beveren)
Een prachtig spektakel met een energieke mix van gospel, Zuid-Afrikaanse traditionals en ‘freedomsongs’. Een ongelooflijk dynamiek stroomt de zaal in,  toeschouwers springen recht om samen met Faith te swingen en  zingen. We verdrinken letterlijk in hun enthousiasme.
Tranen van ontroering als plots het Halleluja van Cohen op een heel aangrijpende manier wordt gebracht.
Ik kan  weer schrappen op mijn lijstje. Alhoewel, meer dan voor herhaling vatbaar.

De volgende dag maken we ons huis Sint-klaar.
10 kindjes van 1 tot 7 jaar en 15 ‘grote mensen’ vullen al snel het hele huis, vol spanning , wachtend op “dé” deurbel. Want de Sint gaat ons een bezoekje brengen, hij heeft dit de voorbije nacht   kenbaar gemaakt met een raamtekening!
De ‘koene’ Sint en zijn zwarte/ schouw Miet maken hun intrede.
Stilte alom.
Kinderen kijken met open mondjes, soms angstige blikken, soms blije oogjes. Eén voor één ‘mogen’ ze op zijn schoot en krijgen  een pluim, maar vooral hét cadeautje en dat leuke zakje snoepjes. Miet en de grote meisjes dansen, de jongens kijken vooral vanop een veilige schoot toe. Wat een impact heeft deze verschijning op die kleine mensjes.
Maar voor een cadeautje hebben ze wel een dapper stapje over.
‘Dag Sinterklaasje’ zingen ze vrolijk, want ja, hij verdwijnt weer richting Spanje voor een vol jaar, de goedheilig man, die vooral ontzag inboezemt. De zotte Miet zorgt voor de vrolijke noot.
Tafels worden gedekt met brood en met wijn, en familie bijbabbels vlotten, er wordt buiten gevoetbald (heerlijk weertje op zijn verjaardag), de kindjes kijken gefascineerd poppenkast, er wordt gespeeld met de nieuwe aanwinst,  die spannende dag wordt stilaan ontspannend (en drukker dus, gewoon een beetje luider spreken en het lukt wel)
Ik moet het weeral schrappen van mijn lijstje….. Alhoewel, meer dan voor herhaling vatbaar. Maar de Sint komt terug!, volgend jaar! Belofte maakt schuld.

Een workshop handlettering staat ook  op mijn bucket list.
Vriendin MR en ik ‘springen’ op deze gelegenheid. Boeiend, gezellig (12 vrouwen, waar blijven de mannen??), leerrijk, niet altijd eenvoudig (hoeft ook niet), uitdagende mogelijkheden voor ons creatieve brein dringen zich op. Vijf volle uren houden we het vol, geen minuut van verveling.
Hier wordt een vervolg aan gebreid, dat staat vast, meer dan voor herhaling vatbaar.
Zal ik hiermee mijn kerstkaartjes  bezegelen?  Kom op, inspiratie, ik wil een poging wagen. Een eigen maaksel is tof om in de brievenbus te ontdekken.
En ondertussen schuim ik het internet reeds af om een volgende cursus op te sporen, met MR als mede kandidaat. We hebben de smaak écht te pakken, maar….. er moet vooral nog veel worden geoefend….. Tijd kan dé oplossing geven, waar vinden we die eigenlijk?

En last but not least nog een Antwerpse babbel met ex-collega’s/vriendinnen. We vormen een hecht trio, Ch,  J en ik. We babbelen zonder problemen 5 volle uren rond.
Ch is een krak in het speuren naar supertoffe locaties, deze keer belanden we in dit eethuisje, vlak bij het station van Berchem, niet ver verwijderd van de statige art-déco-huizen. Of het voor herhaling vatbaar is, staat buiten twijfel. We houden dit al vele jaren vol, en zijn vast gedecideerd hier nog heel wat jaren aan te breien.

Druk, druk, druk…..maar leuk, leuk, leuk….
En ondertussen wintert het buiten, staat alles mooi wit ’s morgens bij het opstaan, en bibberen we ons warm.