Giethoorn, we still love you!

Uitpakken….. post ledigen….praatje met  buren… kater verwennen, na zijn 3 x 24 eenzame uren….

Drie dagen eerder.

Met de belofte van  hevige-regen-dagen in Wolvenga vertrekken we goedge’muts’t (want ook die zal nodig zijn, het belooft immers amper 15° te worden…) richting Friesland.
We voelen ons vooral welkom!

19956715_1913450098895197_5848151856596512087_o
Ooit waren we er ook, nog niet eens zo heel lang geleden…
We zijn inspiratievol en kiezen… voor hetzelfde hotel.
De  serviceflatjes- zonder invulling, want oudjes ontbreken daar- krijgen een hotelbestemming. We ontdekken er het comfort van extra steuntjes in douche en toilet, in het keukentje en naast de zetel.
Alvast een oefening voor later, in een ‘hopelijk nog verre’ toekomst?!

Deze keer hebben we vrienden meegetroond, want de omgeving daar is zo super, het eten zo lekker en de vele steuntjes zo handig.

De 300 km worden dapper overbrugd, want daar…. daar gaat het regenen.
Onverwacht fietsen we er -net toegekomen- nog een flinke, droge toer doorheen prachtig gebied, want morgen…. morgen gaat het regenen….
Enkel manlief vermijdt voorlopig nog de E-bike, hij moet doorbijten met al die ‘electriek’ rondom hem.

Ons hart bleef een stukje achter in Giethoorn. Zo waterrijk, zo bloemrijk, zo romantisch, zo rietrijk, zo brugjesrijk, zo terrasjesrijk, zo liefrijk, zo…. rijk!

De volgende dag start zonnig, we moeten tempo houden!, want tegen de middag gaat het regenen, ja, écht regenen…. Maar de zon houdt even flink vol als die  vier paar trappers!
Die trappers krijgen stress, want we moeten de boot halen, de fluisterboot die ons doorheen het prachtige gebied zal loodsen. De boot is bevolkt met 8 chinezen en deze 4 vermoeide trappers, die het nipt hebben gehaald, met dank aan onze dynamische fietsgids.
De bootgids verhaalt grappig en boeiend in onze taal én in het Engels, waarna een Chinese vertaling volgt. Slechts één dame kent Engels, en toch vlot onze conversatie tijdens het  rustpunt op de uitkijktoren, temidden de rietvelden, de boot even aan de kant gemeerd.
Met gebaren, vriendelijk lachen en vreemde klanken begrijpen we dat muntblaadjes op de voorhoofd migraine geen kans geven. Zeker een poging waard!??
Giethoorn, we still love you, en nog een extra stukje hart blijft achter…
De charmes worden nu verdeeld onder ons vieren. Een terrasje pal aan het kabbelende water helpt watertanden.

Ja, de volgende dag zijn ze daar eindelijk….de beloofde regenbuien. De regenradar helpt ons een droger gebied uit te vissen: Woerden, de hoofdstad van het groene hart van Nederland. De vele sloten, romantische rieten daken, ongerepte natuur, het grote meer, de lekkere appeltaart, groene autoloze kronkelbaantjes, het zelf te trekken veerpontje (ideaal voor armspieren, die bij het fietsen wat ondertraind geraken), en jawel….. de vaak stralende zon , die de windvlagen helpt verdoezelen, zorgen voor nieuwe (wind?)energie, die we meenemen naar huis.
We kunnen er weer even tegen, tegen de dagelijkse drukte.

Onze bovenburen , we love you!!