Wonderlijke kunst

Neen, een kunstkenner ben ik niet, maar de nieuwe tentoonstelling in MSK Gent “Van Eyck. Een optische revolutie” kan me wel boeien, de gratis kaarten helpen de eventuele laatste twijfel smelten als sneeuw voor de zon. Want het mag gezegd worden, ze zijn niet goedkoop!, Jan Van Eyck was natuurlijk ook een groooot man.

Met manlief vertrek je altijd goed intijds, deze schrijfster  heeft het soms wat lastiger met nog een laatste ditje of een snel datje. Ik weet en besef, mea culpa.
Gelukkig helpt de liefde verdragen.
Twintig minuten later zitten we vast in een – volgens de radio- zware file, een ongeluk op de E 19. Beetje bij heel erg beetje schuiven we op.
Manlief blijft kalm, maar na 42 trouwjaren voel je elkaar woordeloos aan.

Rustig  begin ik te tokkelen, de app zal ons uit de nood redden. Maar ook hierin verschillen we, hij vertrouwt enkel op kaarten, ik ben de ‘digitale expert’. Na een half uur stapvoets rijden, geeft wijze Waze de raad om de volgende afslag te nemen, de blauwe lijn zal de weg tonen. Enthousiast geef ik de info door aan man, dé oplossing in zicht. Maar zijn wantrouwen blijft, een mens verandert niet in één seconde.
‘Ik ken deze weg niet’ .
‘Geen probleem, ik zal uitleggen, stel je voor dat de appstem zou missen’.
Hij blijft achterdochtig.
‘Zo’n omweg is geen doen’.
‘Neen toch niet, het gaat maar om een kleine omleiding, parallel aan de autostrade en na het ongeluk komen we er zo weer op, maar kies jij maar’.
Oef, de woorden zijn eruit, er volgt een ijzige stilte…… tot we de afslag bereiken en hij onverwacht toch naar rechts zwenkt. Klassieke disputen ivm het vroegere kaartlezen dwalen door mijn geheugen, ik geef toe, ik ken weinig verschil  tussen links en rechts, maar….. een blauwe pijl volgen, lukt me écht wel. Verschiet niet van mijn kunnen!

We begeleiden hem samen, de vrouwelijke Wazestem en ik, langs donkere wegen, schaars verlicht, de mooie (?) boerenbuiten, en plots staan we weer veilig op de autoweg. Langzaam komt het gesprek terug op gang, dat manoeuvre is alvast overwonnen.

Van Eyck maakt veel goed, met dank aan de man.
Stemmig, mooi, de audiofoon brengt ons met klassieke muziek in romantische sferen en een zachte mannenstem vertelt over hoe de schilder vernieuwend was voor zijn tijd, over de vele merkbare details, over de intense kleuren, over dieptewerking, over de 70 verschillende boomsoorten en planten op het Lam Gods, haarfijn weergegeven, waarbij hij “het zicht van God” wil beklemtonen.
Overal staan bankjes, om weg te dromen, te genieten, te leren begrijpen, en bewonderen.
De lange gewaden golven naturel, schaduwen liggen altijd correct tot in de kleinste details. Zijn werken geven een optische revolutie weer.
Het kleine 20-bij-30-cm-pareltje wil ik graag thuis een prominente plaats geven, de wijze man, over de boeken gebogen, in een oud keukentje, waar elk element een bijzonderheid wordt.  Het zit veilig achter glas, helaas…..

Met het rijk geïllustreerde boek rijden we huiswaarts. Een mooi aandenken, ons gegeven.
En ja, I love this man.
Who?
The painter and my husband.

wp-15817851173456058767903620329602.jpg
Een must see in Gent!

Dakkunst in Gent

Zij gaat duiken, de Leie in.

Haar naam is ‘Diving Lady’

Hij springt haar achterna, ook recht de Leie in.

Vanop de andere oever.

Ooit samen in het ‘natte water’, dat hen nu nog scheidt.

Ik sta tussen beiden in, en tuur gefascineerd naar boven.

Eerst links, dan rechts, en zie avontuurlijke liefde.

(Diving Lady is van de Londense kunstenaar Ronald Cameron)

(Lindelei in Gent)

met de gids door Gent

Met een vriendengroepje van negen trekken we richting Gent, om er de meest verborgen hoekjes en kantjes te ontdekken. Gids voorop, wij luisteren, worden teruggeworpen via  een boeiende vertelling in de Middeleeuwen.
Gent toen, verrassend Gent nu, met oude en nieuwe sporen.
Met veel aandacht voor het verhaal achter de gebouwen en de rustieke pleintjes, voor de legende en het echte leven.

Vooraleer hier te verzeilen in een Wikipedia-pagina, haal ik simpelweg wat herinneringen op, die me hebben geraakt, geen simpele weetjes die elke encyclopedie kan weergeven.

Het vertrek is gepland aan het mystieke Gravensteen, die van burcht -over gebouw voor het rechtswezen -over de binnenin ondergebrachte fabriekjes -naar terug burcht is geëvolueerd, hét pronkstuk op de wereldtentoonstelling in 1913 .
Dit gebouw is een topic in Gent, wij gaan voor de stillere, prachtige omgeving van de Lieve, die in het verleden een grote rol speelde voor graan- en wijnvervoer van en naar Damme. We zitten op bankjes bij de prachtig groene wilgen die treuren over de vergane glorie van het kanaal.

Hier zou ik willen wonen…. pure rust vlak bij het bruisend stadsleven. We dromen over een huis met verschillende verdiepingen, om er met vrienden te gaan samenwonen, onze ‘seniorentoekomst’ indachtig 🙂 . Eerst nog de Lotto winnen!

Op de deurbel van een ossenbloedrood imposant pand  prijkt de naam ‘Verhofstadt- Verkinderen’. Is hij het? Ja hij is het die hier woont!
Tot de ‘kers op de taart’ himself aan de overkant van de straat loopt, en zijn vrouw de deur opent en iets mompelt van ‘ja, hij woont hier’. Ideale timing door de gids 🙂 .

We stappen richting Prinsenhofplein, waar de luisterbankjes ons geduldig opwachten.
Enkel een resterende muur en poort getuigen nog van het bestaan van de immense residentie van de Bourgondische hertogen, waaronder de beroemde/beruchte keizer Karel.
De keizer die de Gentenaars de naam ‘stroppendragers’ bezorgde, door in een ver verleden ‘creesers’ (krijsers) met de strop om de hals door de laan te laten lopen, als vernederende straf voor de opstandigheid.
Het 180 kg zware beeld van Chris de Mangel staat uitdagend, blootsvoets, richting keizer Karel, te staren. De duim tussen ring- en middelvinger als teken van pure verachting.
De zichtbaarheid van de mannelijkheid is enkel een gevolg van de wind, die het hemd tegen het lichaam aandrukt.

stroppendrager

We krijgen -onverwacht, maar fijn geregeld door de gids-  toegang tot de tuin van het klooster van de ongeschoeide karmelieten. Deze paters leiden (of lijden?!) een leven van armoede, gebed en contemplatie.
De voorwaarde is dat we heel rustig zijn en enkel fluisteren. No problem!
De oude leeuwenkooi, waar ooit de leeuwen van keizer Karel verbleven en waaruit eentje ontsnapte om bloeddorstig drie mensen aan stukken te rijten, gaf plaats aan de dierentuin, die drie volle eeuwen overleefde.
Een blik achter een eigenlijk ontoelaatbaar scherm wordt ons hierbij gegund.

Via de kleine straatjes van Patershol keren we terug. We herkennen het échte hol, waar de arbeidersbevolking in de Middeleeuwen water uit de gracht kwam halen om het leer te looien. Het stonk er toen vreselijk naar urine.
In de jaren 60 had dit ‘hol’ geen goede naam, nu proeven we nog enkel nog de rijkere sferen.

We praten na , genieten na, lachen na, proberen ons in te leven in de ‘goeie oude tijd’ (?)   in een gezellige brasserie de Stokerij, een voormalige brouwerij en jeneverstokerij, waar de broers Claes als architecten zoveel mogelijk de oude elementen van het beschermd gebouw verwerkten.
Het interieur is fraai en ongedwongen, de bediening galant, het eten lekker, het gezelschap fijn.

We leerden een mooi stukje Gent kennen via intrigerende verhalen van onze gids.

Waarvoor dank, manlief 🙂

 

 

 

Met de gids door Gent

Opa baard volgt voor het derde jaar de opleiding tot ‘gids in Gent’. Op zijn agenda staat binnenkort een echte gidsbeurt. Hij besluit te ‘voor-oefenen’.
Ik ben vrij en beslis   -last-minute,  vaak dé grootste meevallers-  om ‘voor-luisteraar’ te spelen.

We starten op de Vrijdagmarkt bij het Toreken. Grote ringen werden in de 17e eeuw gebruikt om  mislukt lijnwaad en laken ‘aan de schandpaal te nagelen’ , met als enig doel de vernedering van de kooplieden openbaar te maken.
Ik kijk omhoog, detecteer, maar ontdek vooral de recentere invulling van het gebouw, het poëziecentrum, een knusse ruimte met een grote waaier aan boeken en gedichtenbundels ‘onder het Toreken’.
Bij het binnenkomen bots ik op een prachtige staander met kaarten, waarin ik – totaal onverwacht- de postkaarten van zoonlief voor animaltails  aantref.  Ik ben ontzettend  fier en ontroerd als een lieve mevrouw  die kaarten koopt. Ze wordt terstond nog liever 🙂

Terwijl opa baard zijn gidsbeurt al een stuk verder voorbereidt, besluit ik daar ‘even’ rond te snuisteren. Die even groeien aan  tot 5 volle kwartieren.
Een heerlijke locatie,  schandringen én  tijd worden compleet vergeten.

Het telefoontje ‘waar blijf je’ vliegt me terug naar de realiteit. Ik kruip snel in mijn rol.

Het stadshuis en de -hallen (deze laatste worden de ‘schaapskooi’ genoemd, enige gelijkenis is me niet vreemd) vertonen  een analoge overkapping. Groot/klein, telkens 2.
20180117_172605

De 16e eeuwse Baudelokapel werd omgetoverd tot een gezellige  holy food market , waar de wereldkeuken wordt aangeboden. Een hip adresje.

We wandelen doorheen het Werrengarenstraatje, geen enkele Gentenaar kent het. Vraag liever naar het Graffitistraatje. Graffiti spuiten blijft illegaal. Daarom krijgen hier artiesten (en knoeiers) vrij spel. Je mag laag boven laag aanbrengen. De artiest handtekent niet, maar ‘tagt’ via een code.
Eerlijk? Ik zag al mooiere graffitikunsten.

Tijd voor een stopje. De “zes beste desserts van de wereld” vind je in New York, Lissabon, Florence, Istanbul,  Malaka én de Max in Gent. En daar enkel de Max binnen ons voetbereik ligt, testen we daar met veel plezier de smaakpapillen, net zoals de beaumonde indertijd. Sinds 1839 serveren ze er heerlijke ‘Brusselse’ wafels in ijzers op gas gebakken, binnen een origineel art nouveau decor.  Je moet wel vrij diep in de geldbeugel tasten, niets voor niets, maar ze zijn het waard!
Anders dan anders, daar gaan we voor! In de strip wordt het ‘geheime’ recept verklapt.

20180117_183452

Tenslotte nog even langs de kouter, elke zondag omgetoverd tot een botanische speelmarkt van bloemen en planten. Vandaag is het woens-zon-dag, toch bewandelen we bloemblaadjes, kunstwerken van Jessica Diamond in brons, gietijzer en messing.
Deze Amerikaanse dame haalde de mosterd in het gazon van het  middenpaneel van  het Lam Gods (van de gebroeders Van Eyck), en legde zo tevens de link naar de bloemenmarkt.

Met dank aan de gids om zoveel fraais te mogen ontdekken.

20180117_183723