Friese, maar geen frisse sfeer.

“Pensioen is nooit meer echt vakantie hebben”. Hum, hier genieten we toch nog échte vakantie. Onze Thule fietsendrager doet het nog steeds perfect, ook na -tig keren op en af de trekhaak te zijn gehesen.

En weer trekken we richting Nederland, officieel naar  Fryslân, waar de taal een apart karakter heeft.

Onderweg, in de koele airco van de auto, ontdekken we hoe veel te  rosse bermen goudgeel glanzen in de zon, hoe vroege herfstkleuren de bomen nu reeds verven, hoe een magische fictie van rijden doorheen steppe en toendra ons overvalt.

Manlief kwam enige tijd geleden thuis met ‘de Flair’. Help, wat vang ik hiermee aan??
De aanbieding voor een hotelovernachting in Epe (noordoostelijk deel van de Veluwe) is echter wél een kans om ons gepland reisje naar het Noorden uit te breiden met een dagje extra. En als het hotel op deze hete dagen dan middenin de bossen blijkt te liggen, is een besluit snel genomen.

In Hattem overvalt ons pure nostalgie, ooit waren we daar  samen met vier ouders en zes kleine kinderen op vakantie in  huisjes, die via een tussenschuifdeur tot één geheel  samensmolten. We beleefden er drukke, maar fijne vriendendagen.

We fietsen doorheen het Drents-Friese Wold. Een zalige beschutting tegen de onbarmhartige stralen van de zon van 2018. Doorheen de bossen, langs de vaak verbrande heide die weigert paars te kleuren, langs bosmeren en fascinerend mooie zandverstuivingen. De hitte zorgt voor een woestijn-impressie, én die vinden we heerlijk. Ook al zwerven we zwoegend en zwetend.
Als de fiets van onze vrienden een schakelprobleem vertoont temidden die verzengende hitte, schiet ik vlug nog een fotootje, ook al slaagt mijn smartphone er niet in enig dieptezicht te geven aan de zandhopen.
Ik voel me gloeiend warm bij het zien van  dit schitterend zanderig natuurwonder.

20180806_165742.jpg

 

Op de heetste dag van het jaar presteren we 66 gevarieerde kilometers via de Paterswoldsmeerroute. Gewapend met liters water moeten we toch telkens bijtanken op elk onverwacht terras onder de bomen, waar we onze tweede adem zoeken.
We kunnen het niet opbrengen even in Groningen af te stappen voor een stadsbezoek, we zoeven erdoorheen om zo voor onszelf een klein waaiertje te creëren. En of het lukt??

Zuivere zeelucht, schitterende duinen, golvende weggetjes,  weidse vergezichten, de maagdelijke golven op Ameland verademen. We kunnen niet het hele Waddeneiland  door fietsen, de stevige wind steekt meerdere stokjes in onze wielen.
En ja, dat ben ik, moederziel alleen op het grootse strand. Grashelmen wuiven me toe.

 

20180808_163338.jpg

 

Die avond rijden we naar  de herberg de waard van Terwaard. Een fraaie locatie, een parel aan de Waddenzee. Robuust eikenhout geeft elke kamer een uniek design, het uitzicht op de kerktoren (jawel met bijhorend klokkenspel) bekoort en verstoort.
Het avondeten is minstens een ster waard. Verrukkelijke, lokale, kraakverse en smaakvolle schilderijtjes worden geserveerd op handgemaakte borden met thema ‘vlas’, door een charmante ober van Italiaanse afkomst, waarbij onze vrienden -die de Italiaanse taal vlot beheersen- hun hart kunnen ophalen. Ook het Nederlands beheerst hij bijna perfect na twee jaar in dit land. We worden culinair verwend, in delicieuze  watten gelegd door ober en kok.
Genieten in de hoogste graad.
Een aanrader in het kwadraat.

De temperaturen worden doenbaar, we wagen ons nog aan de drie-pontjes-route in Grou, doorheen Friese watertjes en mooie landschappen. We ontspannen  op het terras aan het water, waar bootjes en zeilers ons te lang in de ban houden, waardoor we de laatste 13 km  in de gietende regen moeten doorspartelen.
We zijn vergeten hoe plenzende regen te fris aanvoelt, hoe deze onze kleren en schoenen helpt verzuipen. Nat tot op het bot  arriveren we bij de auto.
In alle onzichtbaarheid (?) omkleden we ons, de aangedampte autoruiten (met dank aan het vele vocht) houden nieuwsgierigen en argwanende politie op afstand, en besparen ons een naakt-boete.

Nog snel een fotootje van de openstaande brug in Drachten.
Het wachten krijgt zo een  poëtische tint.

20180809_123127.jpg

Advertenties

Nog een klein Fries staartje

aan dit verhaal.  Klik, klik….

We fietsen doorheen de ‘Rottege Meente’, een mooi natuurpark. Lees de naam snel na elkaar, en je zou dit niet echt verwachten…

Graven liggen daar sober bij elkaar met een ‘monument’. Wie komt daar ooit zijn doden begroeten? Je geraakt er niet met de auto, eindeloze kronkelende fietspaden tonen de weg.

dscn2736

Gelukkig staat de poort open en ontsnappen we terug naar de groene weelde.

 

Terrasjes aan het water blijven onze meug. Puur genieten. We dromen van een vakantie met boot én fiets. Zoekopdracht voor volgend jaar….

Kalenberg is top! Ik wil er uuuren blijven genieten van voorbij varende boten, van kabbelend water, van de warmte van de zon, van de lekkere pannenkoek met rozijnen en een glaasje rosé. Maar plicht roept….

 

We stappen even de creatieve Hollandse wereld binnen. De zon schittert boven en onder me én manlief waagt een sprongetje over de kabouters heen.

 

Ee nieuwe hobby vindt zijn oorsprong in dit super gezellige winkeltje, ontdekt in Wolvega.

dscn2730

 

Als fietspaden onverwacht onderdompelen in het water, is het werken geblazen om de overkant te bereiken. Jobje voor manlief, want ’t vrouwtje moet voor de foto’s zorgen:)

dscn2776

Dit reisje was TOP, met dank aan het prachtige groen, de Friese watertjes, een stralende zon.
Friesland, we’ll come back!!

dscn2758

Nog altijd fan van Holland!

Deze dagen logeren we in een bijzonder hotel .
In Wolven-ga, wat   wolven-streek betekent (vroeger! We zagen er nog geen.)

DSCN2700.JPG

Dit gebouw werd in de jaren ’60 gebouwd met  ‘zorgappartementen’. Tot men – vrij laattijdig- tot de constatatie kwam dat er niet voldoende ‘zorgbehoevenden’ waren, dus werd beslist dit gebouw open te plaatsen voor iedereen, een gedeelte ervan werd hotel.
Wij kunnen dus genieten van een appartement ipv een kamer, met keuken (die hier niet gebruikt wordt. Beneden in het restaurant eten is zoveel gemakkelijker en vooral lekkerder!) Je ziet soms rolstoelen en rollators passeren in de hof. That’s life.

Manliefs stemming werd direct psychologisch (!) beïnvloed, met onze toekomst voor ogen, vond hij dit ‘deprimerend’. Het appartement had naar zijn mening teveel weg van een moderne seviceflat, en….  daar waren we toch nog niet aan toe?!

Persoonlijk vind ik dit concept UNIEK! De appartementen zijn  mooi ingericht, gezellig en ruim. Ze doen me eerder denken aan flats op de groen/zeedijk.

Heel stilletjes verdween het psychologisch aspect bij manlief, en leerde hij dit steeds meer waarderen. Tot hij het – net zoals ik- de max vond. Blijkbaar kan ik toch ergens wat invloed uitoefenen?!!

Het hotel betekende mettertijd échte zorg voor ons : een ruime, afgesloten fietsenstalling, heel vriendelijk personeel, verzorgd eten.

Met onze vriend en gids verkennen we deze prachtige Friese streek.  Waarbij nogmaals dank aan de schoondochter en kerstcadeau! Het rendeert…..of moet ik schrijven ‘kost ons veel centjes’?

We fietsen  door het Oranjewoud (zalige verkoeling), we ontdekken de Ecokathedraal in Mildam, waar ene Louis de Roi het sublieme idee krijgt om met tonnen gevonden stenen een speciale ‘kathedraal’ te maken, zijn levenswerk temidden de natuur, een project dat nog jaaaaren in beslag zal nemen.

 

De Brugse zwanen van Raveel zijn mooi, heel rustgevend, heen zen.

DSCN2698.JPG

Jammer dat het bijhorende terrasje net sluit terwijl wij snakken naar een verfrissing. Dat klinkt minder zen…

Giethoorn, ‘het Venetië van het Noorden’, blijft prachtig. We wandelen er -ondertussen reeds voor de derde keer doorheen- het blijft een plaatje! Met de boot varen we er door de Weerribben, met een geweldige gids vol humor. Manlief krijgt mijn hint om later in zijn voetsporen te treden, althans wat de humor en leuke verhalen betreffen.
.
‘Een blauwtje lopen’ kent zijn oorsprong in Giethoorn, waar de jongen een blauw kopje thee wordt aangeboden door de (niet-schoon)ouders als hij niet in de gading valt. We zien de blauwe kopjes, kruiken.

 

We rijden vandaag  62 km doorheen een prachtige streek, met een stralende zon op onze stalen rossen.
Steeds meer besef ik dat ik in dé juiste tijd leef, met dank aan de evolutie in de fietsenwereld, slaag ik erin om deze uitdagingen vol te houden. Een extra druppeltje R en mijn ‘motorke’- zoals de kinderen het tot mijn grote ergernis noemen- steken dan een tandje bij.

Wat zou ik doen zonder deze uitvinding? Zetel liggen? Tv hangen? Grrrrr….Voeten blijven moeilijk doen.

Ook manlief is voldaan, zonder motorke is deze afstand voor hem ideaal.

Ook daarin vinden we elkaar. Voor alles is een oplossing:)

Samen zijn we fiets-Nederland-lekker eten-charmate hotellekes-natuurfans.

We mogen enkel  hopen dat we dit nog vaak kunnen doen én misschien ooit met kleine én grote én schone kinderen? Zou SUPER zijn! Met zijn allen onderweg.

dscn2722