Ik en ik en ik en….

Hij wordt vier.
Vier jaar al, het kleine ventje.
Het feestje is voor hem en zijn diertjes. Genieten doet hij volop, de kroon op het kinderlijke hoofdje. Met cadeautjes, liedjes, verhalen en eens heel leuk zot doen. Onbezorgd, dat overheerst.
Als je vier wordt,  is leven gewoon fijn.

Buiten zoeken we de schaduwplekjes op, de zon straalt ongenadig, het heerlijke buffet met zelfgemaakt brood, veel fruit, groenten, honing van de eigen bijen en kazen nodigt uit om je vrij te voelen en uitgebreid te smaken.

Babbels, discussies,  verhalen rollen heen en weer, de sfeer is warm  vrolijk en ongedwongen.
Woorden over nieuwe verliefdheid, zacht als de dauw op het groene gras.
Over twijfelende liefde, aarzelend en onzeker.
Over heftige diagnose en bikkelharde chemo.
Over….

Woorden en zinnen rommelen door mijn hoofd, blijven nazinderen, en met een brein vol chaos kom ik die avond thuis.
Gevoelens van dankbaarheid, dubio, blij- en droefheid, onzekerheid, geruststelling, liefde, ontspannen en gespannen zijn, afwachting, (on)bezorgdheid, vragen en antwoorden, fierheid buitelen intensief door het hoofd.

En toch is daar de nacht, die rust kan én moet brengen in lijf en leden. Ik besluit nog even door het dagblad te snuisteren, niets zo heerlijk als oersaaie lectuur voor het slapen gaan.
Maar dat is buiten de krant gerekend. Marjan Donner houdt me in haar greep met een boeiend artikel over haar ‘Zelfverwoestingsboek’. Zij wil vooral het individu bevrijden.
Ze bekijkt het vanuit een andere hoek, en die verrast.

Al die overgelukkige, breedlachende mensen in perfecte situaties, nooit eenzaam, nooit diep in de schulden, altijd blij in hun pukkelvrije lijven. Wie gelooft er in dat sprookje, dat onder meer de reclame steeds opnieuw aan ons opdringt? Niemand, zou je zeggen, maar toch doen we iedere dag weinig anders dan juist die illusie van gezond, glad, fit, productief, positief of zen nastreven. Marian Donner is er klaar mee, zo blijkt uit haar pamflet Zelfverwoestingsboek, dat de bedoeling heeft de in de ratrace voortzwoegende en -ploeterende mens eens even stevig door elkaar te schudden: denk toch eens na, het leven heeft zo veel meer te bieden!”   (https://www.tzum.info/2019/07/recensie-marian-donner-zelfverwoestingsboek/)

Zelfzorg en het blijven goed doen, overaltijd, noemt ze de nieuwe wetten,we worden overladen met tips en beste raad. Mensen die het ver hebben geschopt, die het wel altijd redden en allemaal ideaal doen, hebben vaak gewoon ‘chance’.
De ander krijgt zo niet direct het gevoel van  falende loser.
Waarin we mensen zijn? Vooral in het falen, we sterven, we worden verkeerd begrepen, communicatie loopt vaak mank, we bereiken onze doelen niet.
Ze stelt de keurige maakbaarheid van de mens in vraag.
Zijn we te streng voor onszelf?
Mogen we oorzaken zoeken in de maatschappij, ipv in onze eigen kleine geest en lichaam?
We leven te vaak in de statistieken, in meerdere algoritmes, vaak in schaamte en schuldgevoel.
Zij wil vrijheid voor het individu.

Haar woorden in de krant : “Het gaat tegenwoordig vaak over je ware ik, of het vinden van je innerlijke kind, of je kern laten stralen. Alsof je maar één persoon bent met een set op elkaar afgestemde eigenschappen. …..Ik denk dat iedereen veel verschillende kanten en tegenstrijdige eigenschappen heeft, dat die kern niet bestaat. Als je wel in zo’n ware ik gelooft, dan valt die dus ook te verbeteren. Dat is het idee waar de zelfhulpindustrie zich mee voedt ‘word eindelijk jezelf’…… Maar er is geen zelf, geen kern. Als je het zo bekijkt, is het ook minder erg om slechte kanten te hebben of te falen. Dat doet niets aan je goede kanten, dus hoef je ook minder schaamte- of schuldgevoelens te hebben…..
Het leven is rommelig, de liefde is rommelig. We proberen onszelf heel de tijd in grafieken te vangen…..
Systematisch onrecht moet bestreden worden, stel prioriteiten‘.

Wat een bevrijding, ik hoef mezelf niet te kennen, ik hoef niet éénduidig te zijn, ik ben vele ikken samen, kan het heerlijker?, ik hoef dus niet op zoek naar mezelf en moet niet altijd begrijpen en idealen nastreven. En toch mogen die er zijn, ze schrijft vooral niet aanvallend, “wees vergevingsgezind voor jezelf”. Ook voor de ander.
Laat je niet steeds op de kop zitten door de wereld die zegt dat alles wat niet goed gaat aan jou ligt

Ik besef, dit schrijven hier is veel te lang, maar die ene ik slaagde er gewoonweg niet in dit boeiend onderwerp korter te verwoorden….

 

Advertenties

Hit & run

Op zaterdag valt De Standaard Magazine in de bus. Onmiddellijk snuister ik dan naar één van de laatste pagina’s, HIT & RUN, waarbij een bekend persoon via simpele vragen zijn leven in één regel  bloot legt voor de lezers.

“Wat zou ik daarop antwoorden?”
“Zou ik eerlijk mijn  denken kunnen delen?”
“Maar ik ben niet bekend….”

Ja , ik durf, ik waag de sprong, ik probeer, ik doe, ik besluit….
Ik pik diezelfde vragen uit het boekje.

Wat is je vroegste herinnering?
Het mooie roos-witte geruite kleedje;  ik zal een prachtig bloemenkindje zijn, maar….. het kraagje prikt zo in de nek, ik durf het niet zeggen, want mama heeft het zélf voor me genaaid, maar lig de hele nacht wakker en ‘overleef’ de prikkende dag ….

Welke levende persoon bewondert u het meest?
Ik heb geen idolen, nooit gehad, ik bewonder vooral mensen die positief en vrolijk in het leven staan.

Wanneer was u het gelukkigst?
8 geboortedagen.

Wat is uw grootste angst?
Doodsangst. Ik leef te graag.

Welke eigenschap stoort u het meest bij anderen? 
Gebrek aan empathie. Sommige mensen leven enkel voor en met zichzelf… Brrr….

Grote eigendommen uitgesloten, wat is uw dierbaarste bezit?
De blauwe druppels.

Wat maakt u ongelukkig?
Gebrek aan eerlijke en open communicatie tussen mensen.

Over welk deel van je uiterlijk bent u het minst tevreden?
Het gemis van een grote bos donkere krullen. Schone dochter, wat zou ik er graag wat lenen…..

Wat is uw foutste ‘guilty pleasure’?
Een hele zak wit-roze-spekken in mijn mond proppen, en achteraf boeten met lastige darmen en  opspelende maag.

Wie of wat is de liefde van je leven?
Manlief en (klein/schoon)kinderen. Zo simpel is mijn leven.

Wat ben je verschuldigd aan je ouders?
Doorzettingsvermogen, er altijd voor blijven gaan, niet klagen.

Wie mag aanschuiven aan je droomdiner?
Familie, vele vrienden en Leonard Cohen  op de achtergrond.

Wat is de ergste job die u ooit heeft gedaan?
Lesgeven aan een 25-koppige klas stoere jongens in een heel ver verleden, waarvan enkele ouder dan ik (als ‘bleuke’) , voor wie wiskunde totaal geen issue was…

Als u terug in de tijd kon reizen, waarheen zou u gaan?
Simpelweg naar mijn jonge jaren in het Leuvense studentenleven, waarbij alle kansen nog voor het grijpen liggen, waarbij de enige zorg de studie is. 🙂 , waarbij ik vooral nog een heel lang leven in het vooruitzicht heb.

Noem één ding dat de kwaliteit van uw leven zou verbeteren?
Een leven zonder de broodnodige blauwe druppels.

Wat beschouwt u als uw grootste prestatie?
Drie prachtige zonen groot krijgen.

Wat is de belangrijkste les die u in het leven heeft geleerd?
John Lennons wijze woorden ”Life is what happens while you’re busy making other plans’

Waar zou u het liefst willen zijn op dit eigenste moment?
In ons eigenste huis, op een rustige locatie, ergens dichter bij mijn kroost.

Wat is uw favoriete geur?
Fresiabloemen. Tevens de lievelingsgeur van mijn overleden zus.
De natuur, kort na een plensbui.

Als wie of wat zou u graag op een verkleedfeestje opduiken?
Achter een masker verborgen , om  ongeremd het feestje in te duikelen.

Tegen wie zou u het liefst sorry zeggen?
Aan mijn kleinzoon zonder tandje, ook al zag ik alles maar vanop afstand gebeuren 🙂

Van welke gewoonte zou u graag af willen?
Lezen tot een stuk in de nacht, om de volgende dag zombiaans door te brengen.

Waar zou u het liefst wonen?
Op een plaats met veel licht, veel zon, veel warmte (vooral  niet te letterlijk)

Wat houdt u ’s nachts wakker?
Ouder worden, dementie, dood….
Kwetsende uitspraken.

Welke song mogen ze spelen op uw begrafenis?
Hallelujah van Leonard Cohen.
Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder van Ramses Shaffy

Mia Leijssen

Bij een rustmoment, gezellig met een dagblad en theetje, in de nieuwe zetel (die overigens nog helemaal niet voldoet aan mijn beoogde zitcomfort…), ontdek ik een artikel van deze Vlaamse professor, die een cursus geeft over ‘existentieel wel-zijn’.

“Er zijn vier dimensies belangrijk voor ons mens-zijn: de fysische, de sociale, de psychische en de spirituele. Je kunt de ene niet van de ander scheiden. Elk fanatisme brengt de mens uit evenwicht’

Onmiddellijk ben ik gaan googelen, dé verslaving van deze tijd! Een boeiende vrouw, misschien moet ik eens een boek van haar kopen, of goed’koper’.. opzoeken in de bib.

Ik ben zeker niet de mens, de vrouw die zich altijd en overal 100% gelukkig waant.
Maar ooit leerde een cursus mindfulness me tevreden  staan in het nu,  en rustiger te aanvaarden  wat mij overkomt.

Fysisch ken ik de nodige problemen, die voet-spier-perikelen blijven mijn trouwe bondgenoten, al vele, lange jaren…. Dagelijks word ik geconfronteerd met bijhorende beperkingen. Ermee leren leven is de boodschap van elke dokter, elke neuroloog, elke vriend. De ene dag lukt beter dan de andere, maar ‘That’s life’. Elke mens wil gezond zijn.

Sociaal geniet ik van de mensen rondom me : familie, vrienden.
Sinds mijn pensioen mag ik hier  uitgebreid  in oefenen.
Onlangs leerde ik dit restaurantje kennen, puur ‘mijn stijl’, in het centrum van Sint-Niklaas. Een houtstoof, super lekkere slaatjes, beetje chaotisch, maar oergezellig, de leuke babbel deed de rest.
Gisteren rendez-vous met twee jeugdvriendinnen in Gent.
We voelen elkaar perfect aan, we luisteren en oordelen niet. Het verleden bespreken is voor later, als heimwee naar ‘de tijd van toen’ opduikt. Nu babbelen we over nu en later, over onze levens, over wat ons overkomt, over wat ons wacht. (soms met stille angst, hoewel we er allen vooral in slagen te leven in  het hiernumaals)

Psychisch tel ik mijn ‘zegeningen’. Mijn grootste zegening is mijn familie, manlief, kinderen, schone kinderen én kleine kinderen. Liefde kan zo mooi  zijn, in alle aspecten.

“Zij zijn belangrijke bronnen van vrolijkheid in mijn leven en in hun grote gevoeligheid en openheid ook wegwijzers op mijn spiritueel pad. Sinds hun geboorte heb ik meermaals letterlijk ervaren dat ‘de wonderen  de wereld niet uit zijn’ “.
Beter verwoorden dan Mia kan ik  echt niet.

Hoe fijn kan het zijn, tijd hebben en vooral maken voor alles wat me omringt.
Even aandacht geven aan  kleine toevalligheden, de ratrace van de dag ontvluchten, en genieten van het nu en gewoonweg mogen bestaan.
‘Geen zorgen om de dag van morgen’, woorden die een mens in zijn broekzak zou moeten steken, maar die soms weggespoeld  geraken in de was….

Mia nodigde me vandaag uit stil te staan bij de vier aspecten, die wel-zijn bevorderen, maar niet noodzakelijk altijd zullen verwezenlijkt worden.

Een ‘zwaar blogje’!! Of nodigt een regendag hiertoe uit?