bollen doorheen de jaren

zeswoord fiets.jpg

Ja hoor, we leven in de goede tijd! 
De vooruitgang biedt zoveel kansen
tot vrolijke vreugdedansen
Kansen op grootse tochten
dwars door heide en bos
langs plas en bloesemtros
Kilometers kruipen niet langer in de benen
het hulpje stimuleert trainen
Zo fijn
dat evolutie dit tovert
en zelfvertrouwen herovert.

Naar een zeswoorduitdaging bij Doldriest.

 

Een tipje van de sluier

inCollage_20181109_172127117.jpg

Meer dan 30 jaar fietste / spoorde / reed ik met de auto het water over, de dreef door en recht het schoolgebouw binnen.

Vandaag neem ik de tweewieler uit de garage en rijd diezelfde route, eerst het brede Scheldewater over. 365 dagen meters in een jaar stroom.
Vervolgens de prachtige dreef door, elk seizoen groeit en bloeit hij/zij (?) anders.
Nu dwarrelen bladeren speels tuimelend en buitelend voor mijn ogen.
Ik kan ze maar niet op foto plakken. Fout van de smartphone uiteraard 🙂

Dan bereik ik het mooie gebouw, mijn tweede thuis gedurende vele jaren, waar ik  een ‘hartig’ stukje  heb achter gelaten.
Telkens opnieuw een blij weerzien, ook al kom ik niet langer het gebouw zelf binnen.
De maandelijkse lunchafspraken gebeuren nu 20 meter verderop, waar het er lekker, leuk, levendig, losjes, leerrijk, ludiek en lief aan toe gaat met ‘een hoopje’ jong-gepensioneerden’ en een groepje ‘aftellers’ (naar het pensioen), 9 in totaal.

Studenten slenteren nonchalant en lachend de school uit, blij dat de lessen er weer even op zitten. Prettig om zien dat ze nog niets veranderd zijn, ook al ken ik ze niet langer bij naam. Het is altijd fijn omgaan met die jongelui, met de spontaniteit, het gibberen, het jonge ‘onbezorgde’ leven wenkt/lacht hen toe. En ik lach nog steeds graag mee.

Nu is het voltooid verleden tijd, ik mis het, en toch ook weer niet.
Er waren ook lessen in moeilijke klassen,  ‘speciale dagen’ met nauwer contact,  reisdagen in een uitgelaten bus, gevoelige onderwerpen om  in stilte aan te kaarten buiten de les, buizen en schitterende proclamaties, tranen en voldoening, paniek en rust, voorbereiden soms tot ’s avonds laat, in de regen op sportdag, vrolijke koffiemomentjes in de (ondertussen verdwenen) zeteltjes in de leraarskamer, het warme groepsgevoel ‘je bent nooit alleen’, soms zinvolle klassenraden en vooral eindeloze vergaderingen…..

Op korte tijd zijn we – nog niet lang geleden- met zijn vijven op pensioen gegaan, heerlijk om horen dat we nog steeds gemist worden ‘in die goede, oude tijd’.

Heimwee voelt nostalgisch, niet pijnlijk.
Er is geweest, en het was goed, de herinneringen stromen mijn hersens nog geregeld binnen, maar het nu is minstens even fijn.

Ik fiets opgeruimd de 15  kilometers gezwind terug richting huis, eerst de dreef met nog meer zwierige blaadjes, dan het water, nog steeds even breed, en altijd weer die zon.

 

Fier Fiets Festival

oma mag ik mee
fietsen naar de zee
ik ben al net vijf jaren
en kan nu evenwicht bewaren
och ventje toch, die zee ligt veel te ver
auto’s rijden her en der
je bent heel sterk, dat weet ik wel
maar oma krijgt dan kippevel
oma oma omatje 
alleen langs ’t rustig padje
en deze oma zwicht 
ogen open en mondje dicht
de lach op ’t gezichtje straalt
kleine beentjes hebben niet gedraald
hij trapt en trapt ze krachtig in ’t rond
voorbij ros gras- en weidegrond
daar is de zee, hij houdt het vol
de voetjes draaien net niet dol
fier als een gieter kijkt hij  op
totaal geen nood aan  stop
elf kilometer heeft ’t ventje gepresteerd
een vrolijke wolk van  trots gecreëerd
super jongen super jij wordt groot
vanaf nu ben je m’n tochtgenoot

een doodgewone vertelling

Na regen komt zonneschijn.
Ik zie de regen, ik zie de bescheiden zon  opduiken.
Mijn tweewieler roept, ik vraag mijn compagnon of hij zin heeft in  een tweetal uurtjes  natuur.
Maar hij heeft andere plannen, hij wil kuisen, ja… de vloeren.
Al meer dan 40 jaar ben ik getrouwd met de nieuwe man, die trouw zijn klussen in het huishouden doet, onze zonen hebben gezien én geërfd.
Ze zijn goed gekweekt, ik ben fier op mijn driekoppige kroost en man.

Dus vertrek ik, eenzaam en verlaten.
Ik wil vooral de benen strekken en buigen, keer op keer…
Met enkel de fiets als gesprekspartner, hij kan vooral goed luisteren.
Ik fluister hem een mooie route toe, hij volgt gedwee.
Een route langs de weidse Schelde, met prachtige vergezichten, de voorbije regen schrikt nog wat af, ik rijd vooral eenzaam en verlaten, en daar geniet ik van.

Een aperootje op die mooie locatie zie ik wel zitten, maar  het terras ligt nog in slaap.
Een ijsje bij de boer is een tweede optie, maar ook hij is nog niet wakker.
En toch ben ik niet op een ontiegelijk vroeg uur vertrokken?!

Op een sympathiek bankje aan het frisse water, met lauw water dan maar.
Mijn zwijgende kameraad heb ik naast me geparkeerd, er valt niets of niemand te bespeuren, ik geniet vooral een gratis vogelkoor.
Ik mis mijn pratend fietsmaatje, mijn nieuwe man….. ik deel graag wat ik zie en beleef…..

Het houten bankje is mijn toeverlaat, ik ontdek een grote steen ernaast, er zijn woorden in gegraveerd.

Ruimte, licht, de zin van mijn stoutmoedig streven
geen ander doel dan dit gaf aan mijn jeugd
de fiere zekerheid van grenzeloos volkomen leven’
(An Houttequit- 1986 – 2009)

20180521_143347

An was een jonge vrouw, die meer wilde dan het gewone leven, die uitdagingen opzocht en het uiteindelijk moest bekopen met haar leven in de bergen van Peru.

in the end,
it’s not the years in your life that count
it’s the life in your years
(abraham lincoln)

Een kleine marathon heb ik ondertussen de benen, 6240 rondes in de voeten.

Toch wat vermoeid kom ik thuis, een fris, proper huis, waar de nieuwe man heeft gepoetst en gekookt, ik schuif de vermoeide benen onder tafel en laat me bedienen.
Ik ben dol op  mijn nieuwe man 🙂 .

Sorry voor de 24 ‘iks’, ik was dan ook maar alleen, eenzaam en verlaten….