de stormachtige (zon??)dag

20180923_142728.jpg

ik ben en blijf  familiemens,
vandaar mijn immer-wens
ontsponnen uit meisjesdromen
om geregeld samen te komen

met de ganse bende van  zus en broer
gaan we  op eet- en babbeltoer
met 33 namen op de lijst
zijn we allen afgereisd
naar de gezellige, droge? zaal
een super-fijn verhaal
van grotendeels dezelfde genen
omringd door nat en hagelstenen

bij onze ouders ligt het prille begin
dit verlies hakt er vaak flink in
zij plantten het familiegevoel
’t zijn herinneringen waar ik in krioel
en vaak verloren loop
gedachten in de knoop

ooit woonden we met zes
op hetzelfde thuisadres
de helft is nu nog hier
tokkelend op het familieklavier
daaruit ontsprong de hele stamboom
hij sijpelt rustig door, de kostbare stroom

we hebben samen blij genoten
dus wil ik  heel graag quoten
 heerlijk prettige mensen van groot naar klein
die uit het goede hout gesneden zijn 🙂
de regen kon ons echt niet deren
om vele lekkernijen  te souperen
en achteraf te concluderen
dat w’in een dol-fijn tafereel verkeren

 

 

Advertenties

Een “doodgewone” zondag

Zondagmiddag, we eten in de refter van het home, waar mijn vader een serviceflat huurt. Vele mensen staren voor zich uit, anderen verstoren de rust met een (te) luide stem. Begrijpelijk, veel ouderen horen niet meer goed, ik probeer gedempt te praten, maar ook dit lukt niet, ik kan en wil niet roepen voor de hele ruimte, dus kauwen we stilzwijgend verder…..en bewaren de verhalen voor later.

Sommige bewoners  strooien bakken kritiek uit over  het personeel, een eindeloos klaaglied ontwikkelt zich -luider en heftiger- omdat er even moet worden gewacht op het dessert, het is zondagsregime, minder ‘werk’volk en minder hongerigen over de vloer.
Anderen wachten geduldig en respectvol voor de zich uitslovende opdieners, die het klagen en zagen over zich heen laten glijden, en vrolijk en vooral beleefd blijven. Chapeau!

Ik ervaar soms plaatsvervangende schaamte en wil graag helpen, de hulp wordt geapprecieerd, maar niet aanvaard.

Angst overvalt me… zal ik later ook onrustig zijn en verwachten dat de ander voor me springt? Dit is niet wat ik wil, ook niet wat mijn vader wil…
Maar honger wordt soms  een primaire behoefte voor de leeftijd.
De zetels in de eetruimte zitten minder comfortabel dan de eigen sofa…. vertelt mijn 94-jarige vader, met berusting in de stem.

Ik voel pure bewondering voor de verzorgers, die nooit hun geduld verliezen, die -ondanks alles-  lief en toegankelijk blijven.

Mijn tijd is nog niet gekomen, ik geniet nog volop als een jong veulen :-).
Het vooruitzicht is niet echt hoopgevend, een donkere vlek die ik verwoed wegstop ergens in mijn grijze massa. De confrontatie is er wel….

Hemels wordt daarna het familiefeest, met jong en oud, met blije mensen, met hapjes in de gezellige  rustieke zaal. De kleintjes voederen schapen, geiten en konijnen met  gevulde, witte emmertjes, mét enige schroom,  hongerige dieren hollen hen te enthousiast tegemoet. Je weet wel… honger en primair…
Koeien worden gemolken, likken mijn trui (bah) en kijken op noch om, lopen je letterlijk omver.
Ze willen hun witte vocht vooral kwijt, de logge beesten lokken spontaan ontzag uit én de broodnodige stilte, die de jonge boer dringend vraagt, wat ons aanvankelijk een onmogelijkheid leek met 11 levendige exemplaartjes van dat kleine grut.
Loeiende koeien boeien…..
En wij, wij zijn weer bijgepraat.