Een sprookje in het bos

Elk jaar trouw beloof ik plechtig dat we volgend jaar terugkomen. Zoals altijd houden we ons aan het gesproken woord.
Tot drie septembermaanden terug schreef ik een Duinrell-logje.

Toch even schrikken, schrijf ik écht al zo lang?, vliegt de tijd zo snel?, ben ik reeds al die jaren een vrije gepensioneerde of senior ? of …., neen ik ben gewoon een springlevende oma met  een  dynamische opabaard en  nog swingender schatten van kleinkinderen, die ‘recht’ hebben op kwieke uitjes.
Vooral als daar rustbankjes staan voor soms vermoeide spieren en pijnlijke gewrichten, of…. zitten we daar niet gewoon  te genieten van de joelende kroost?

We gritsen zon, warmte, drie kleine jongens en vooral veel vrolijke vitaliteit mee, richting ons kleine huisje in Wassenaar. Elk huisje heeft een eigen tuintje, de kamertjes zijn piep, we struikelen voortdurend over elkaars en onze voeten, maar het is er gezellig en close, middenin de bossen. En…. we kunnen er rechtstaan.

20190914_0927421246894343080179695.jpg
Idyllisch bos

Soms wordt het bestempeld  als een ouderwets park, Duinrell , maar wij vinden het T.O.P en authentiek, gezellig en spannend en verrassend, open-minded, elke keer opnieuw.
Oma zoeft  en zweeft doorheen de lucht, ze beschermt gillende kindersnoetjes, een  vol hoofd wordt leeg.
Wat?, ouder worden?, ik??

Opabaard is rustiger, of ….. banger? De kleinste man blijft hem trouw, hij vindt het soms ‘een beetje eng’.  Ook de  reus in het sprookjesbos, met een grote boog stapt hij er omheen, het vuistje geklemd in mijn  hand.
‘Wat als hij zijn ogen opent?’ Hij slaapt en….. snurkt luid.
Het (gestolen?) manneke pis vindt hij dan weer zalig, de flinke straal mag zijn haren wassen.
Zand, rotsen en bossen trekken zijn aandacht, daar speelt en geniet hij eindeloos.
Ieder zijn meug. Alles mag en kan en lukt en voelt fijn aan.

20190914_1018322434174683979221341.jpg
het wassende water in Wassenaar

De zon maakt het leuke plaatje compleet. De kinderen hollen van her naar der, een traantje bij een valpartij, snel opgedroogd, want alles lonkt en lokt.

“Dit is de allerleukste dag van mijn leven”

“Als ik later voetballer ben, en jullie leven nog, mag je komen kijken” Beloofd, we doen ons best!

“Oma, kunnen we hier niet eeuwig blijven wonen?”

“Wij slapen in het dunne kamertje” (een kamer ter grootte van het stapelbed)

“De tandarts zegt dat ik mijn tandjes beter moet poetsen, maar oma….. krijg ik dan  éérst een suikerspin?”

“Zie opa, dat kindje smijt een papiertje op de grond, dat is toch niet goed voor onze wereld?” waarop “krijg ik ook een snoepje in een papiertje?’

“Mijn piemeltje kriebelt op die kikkerbaan”……”maar ik vind dat leuk” Ik knik bevestigend 🙂

“Oh ik zie de Eiffeltoren”
Vergissen we ons?
Zijn wij niet in Nederland?
Maar de elektriciteitspaal is echt wel hoog, ik knik bevestigend.

Een knuffel hier, een dikke zoen daar,  tot ziens, ze moeten het nog leren ‘aan alles komt een einde’ en ‘mooie sprookjes blijven niet duren’.

 If I’m honest I have to tell you I still read fairy-tales and I like them best of all.” (A Hepburn)

 

 

 

 

Tien redenen…

…… waarom het voorbije WE top was:

  • Omdat het heerlijk logeren was in het piepkleine kabouterhuisje, waar verdwalen een onmogelijke opdracht bleek.
  • Omdat de jassen trouw aan de kapstok bleven, en T-shirts terug uit de zomerkast werden gevist.
  • Omdat we bij het opstaan alleen maar bomen, bos, bomen en bos onderscheidden.
  • Omdat de huisgemaakte aardbeiensaus overheerlijk smaakte.
  • Omdat de zon de nachtelijke regen snel  opdroogde.
  • Omdat de kleinezoon een ‘dode mens in de hemel’ verzint in het wolkenspel.
  • Omdat de tandenfee onze duingalow tussen de bomen van het bos passeerde, wat kleinezoon 2 gelukkig maakte.
  • Omdat suikerspinnen verboden zonden lieten smaken
  • Omdat zwieren en zweven  boven spetterende fonteinen letterlijk hielp los-laten.
  • Omdat Duinrell alvast voor oma en opa baard en drie jongensspruiten een zoete souvenir in petto had.

20181007_161845 1

Ditjes en datjes

Hier deed ik een belofte. Toen nog een groentje in het bloggen, ondertussen  al een heel klein beetje richting lichtgroen geëvolueerd. Belofte maakt schuld, en schuld geeft boete.
Duinrell, we still love jou! We genoten er dit WE terug  van het park, de kabouter-duingalow, de zon  en drie flinke waaghalsjes.
De eed is gezworen, volgend jaar komen we terug en schrijf ik een blogje 🙂
Traditie maakt rijk!

Vandaag start donker en grijs. Daarenboven nog kletsnat op de fiets naar de tandarts. Druipend kom ik zijn werkruimte binnen, hij mompelt iets over vergane zomer en kijkt bezorgd  naar de vele na-druppels die de zwaartekracht richting geboende vloer helpt.
Tja, die tand viel plots zomaar  integraal als een minieme verrassing  op mijn bord.
Hij wordt er ook integraal (jaren lang had dit woord voor mij en mijn pupillen een ‘oppervlakteklank) terug ingeplakt. Nog wat spetterende boor er bovenop en ik sta terug buiten,  temidden de plensrijke natttigheid. Met een volle mond, klaar voor de zompige  fietstocht.

Jas, broek én schoenen verwerken snel een portie droogkast.

Voor het eerst sinds jaren zit ik weer op de schoolbanken, l’histoire se répète.
De klas heb ik nooit verlaten, voor en  achter de grote lessenaar, staand en zittend, met volle aandacht en al eens verstrooid, met gezag en ontzag, maar vooral altijd met een babbeltong en veel plezier.
Nu kies ik weer voor bij-leren, iets met foto’s en afbeeldingen en computer.
De lesgever is minstens even goed als ik (  Grapje! Of toch niet?  🙂  ), de computermogelijkheden immens, ik luister en test, ik faal en creëer, ik doorzie en sta met de mond vol tanden.
Maar het is een heerlijk gevoel om zelf geen scepter te moeten zwaaien.

Ik kom buiten en ben een pittige dosis wijsheid rijker. Toch nog op dat moment ….., afwachten wat het huis-werk brengt?!
Ik slenter doorheen de ondertussen  (waar les volgen al niet goed voor is….) zonnige stad, de stralen hebben  de vele plassen dapper droog gestreeld. De  beloning voor gedane arbeid wordt  een  ijsje op een bankje in de avondgloed, want ja, ik heb weer tanden…… En nu is de cirkel rond.

 

Terug richting Nederland.

De regen houdt zich gedeisd, de zon stuurt ons warme stralen, en de hitte verstopt zich achter de wolken. Héérlijk dus om erop uit te trekken naar dit geweldig park, middenin de bossen, én vooral in super gezelschap.

Een snoezig huisje, ‘kabouterhuisje’ volgens de kleindochter, is onze herberg.

De slaapkamer met de grootte van een stapelbed, betekent dé max voor de jongens. Niets toffer dan nog voor het ochtendgloren het hele huisje vrolijk wakker te babbelen, want muren lijken karton.

Maar vooral geweldig is de rustige ligging, vlak naast een attractiepark, kleinschalig, maar gezellig, ruim en leuk voor jong en oud. En ja, het is hier ‘de leeftijd’ die schrijft….

Onze auto heeft vijf zitplaatsen, enkel de drie oudste kleinkindjes kunnen mee om voor oma en opa te zorgen. Moeten we een 7-persoons-wagen overwegen tegen volgend jaar??

Kleindochter is  ‘bezorgd’ om oma, terwijl ze die steeds maar opnieuw meesleept richting roetsjbaan, waar haren en zorgen wapperen in de wind. Een tempo om u te zeggen, maar ze houdt dapper vol, de oma, en ja , ook de kleindochter.

De mannen houden het rustiger, klimmen, springen, en kijken vooral naar wilde soortgenoten, die waarempel hun leven wagen.

 

Roeien in eendenkroos is  oma op het lijf geschreven, kleinzoon kijkt met angstige ogen toe hoe oma met de roeispanen spartelt.

dscn2888

Tot volgend jaar, Duinrell! Houd de kraan maar voor ons open!

dscn2911